"وقتی آن جمعیت عظیم را دید به آنها رحم آورد، زیرا آنها درمانده و پریشان و چون گله ای بی شبان بودند " .. بهمین جهت بشاگردان روی آورد و گفت :" محصول فراوان است اما کارگران اندک! بنابر این برای این "دعا" کنید که خداوند برای جمع آوری محصول کارگران بیشمار بفرستد!"( انجیل متی 9 : 37 ).

استاد به این جمعیت نگاه می کند! نگاه او به آدم ها متمرکز شده! این اولین بار است که اجتماعی از آدم ها، تحت نگاهی فراگیر قرار می گیرند! و این اولین بار است، که انسان مرکز توجه قرارگرفته است! نگاهی دلسوزانه به آدم ها! امروز نیز، انسان باید مرکز تمامی ارزیابی های اجتماعی و تحلیل های روانشاسی  توده ای و جامعه شناسی جمعی باشد، مکتبی که به آن "اومانیسم" گفته می شود! در این مکتب،"انسان"، محور همۀ بحث ها و آنالیز ها است! این دیدگاه کمیت پذیر، بر رفتار اکثریت و حقوق بی چون و چرای جمعیت ها، انگشت خود را نشانه رفته، و ستایشگر حقوق جمع در مقابل حق فردی شده است!

در اینجا، نگاه خداوند، به جمعیت ها و ملت ها  مترکز شده، این نگاهی نیست، که اجتماعات انسانی را وسیله ای ببیند و گاه و بیگاه از احساسات مذهبی آنها به نفع"هوس های" خود استفادۀ ابزاری کند، تا به اهداف خود برسد! این نگاه انسانها را مُهره های بازی نمی بیند که در شطرنجی سیاسی  آنها را قربانی تاکتیک های خود کند! این نگرش، نگاهی متفاوت به انسان ها است!

در دوم اوت سال 1952 یعنی 8 سال پس از جنگ جهانی دوم ،ایالات متحدۀ آمریکا بهمراه دولت های شوروی سابق و بریتانیای کبیر، طرحی را به اجرا گذاردند که بموجب آن ،آخرین بازمانده های مهاجر آلمانی که هنوز در لهستان، چکسلواکی و مجارستان بسر می بردند، بتوانند به سرزمین پدری خود، آلمان بازگردند! به ناگاه جمعیتی قریب 14 میلیون انسان براه می افتد! جمعیتی به وسعت یک ملت، که مشتاق رسیدن به سرزمین اجدادی است، راه پیمائی خود را آغاز می کند! تصمیمی شتابزده، برای رسیدن به هدفی بظاهر آرمانی! آنها باید هرچه سریعتر نقل مکان کنند! در این تلاش نافرجام 5/1 میلیون نفر در مسیر رسیدن به آلمان، جان می بازند! و دیگران که به آلمان رسیده اند لخت و عور، پریشان و درمانده، با عضلاتی آش و لاش  وارد سرزمین خود شده اند!

حیواناتی انسان گونه، خسته و وامانده پای آبله با هیکلی تکیده، با چشمانی بیرون زده به آلمان رسیده اند، هدف سرزمین پدری(Fathersland) است! وآنها ظاهراً بمقصد رسیده اند!
باری، ما انسان ها، که آدمی را محور و مرکزارزش، قرار می دهیم آیا تا به حال از جان باختگان این مسیر سخت و طولانی، یادی کرده ایم! چه قساوت بی مرزی! چه بی تفاوتی حزن آوری! این ادعای انسان مداری، چه سخیفانه جان انسان ها را به سخره می گیرد، و آدمی برای همیشه فراموش می کند که، او روزگاری ارج و منزلتی داشته و با تاج کرامت و عزت آفریده شده است!

" نگاهی متفاوت به آدم ها!" در اینجاست که خداوند، با نگاه خود، بما می آموزد که چگونه یک مسیحی،  نگرش خود را نسبت به همنوع خود تنظیم کند! انسان مومن، باید گرفتار انسان شود، به تعبیری دیگر بمانند مسیح، وقتی انسان را می بیند دلش برحم آید، و با دیدن آدم، قلبش شروع به طپیدن کند!
" چون آن جمعیت عظیم را دید دلش برحم آمد زیرا پریشان و درمانده بودند، چون گله ای بی شبان سرگردان می گشتند! مانند گوسفندانی که در خطرحملۀ گرگ ها و راهزن ها قرار دارند پطرس در نامۀ خود می نویسد: " به یکدیگر محبت کنید، و بهم محبتی ماندگار و پابرجا داشته باشید !"

آنچه برای خداوند در این دلسوزی حائز اهمیت است، روح تک تک این تودۀ پریشان و نجات آنهاست! این تنها انگیزه ای است که خداوند را نسبت به جمعیت به رحم  واداشته، و به رقت قلب و دلسوزی وادارکرده است!
خداوند از زاویه ای بسیار فراخ به جمعیت نگاه می کند! دیدگاه او، کمیت پذیر و ریاضی نیست! نگاه او همه را، رستگار می خواهد، تفریق و شقاق در نگاه او جائی ندارد! نگاه او محبت آمیز و دلسوزانه است، نگاهی پدرانه که نگران فرزندان بی سرپرست  خویش است، که هر آن بیم آن می رود تا در معرض حمله قرار بگیرند! دیدگاه او خواهان معارضه و رویاروئی بین انسانها نیست!

این نگاه بدنبال شالوده شکنی و فرافکنی ساختارها، نیست! بلکه جمیع فرهنگ ها و ساختارهای متنوع فکری را، مجموعه ای درمانده، و بی رهبر می بیند و سفره ای آسمانی از غذاهای رنگارنگ می گسترد و باورمندان مسیحی یعنی خودی ها و دیگران، اعم از یهود و معتقدان دیگر مذاهب را به نشستن بپای سفرۀ فیض خود، دعوت می کند! ا
ین دیدگاهی است که منافع اکثریت را فدای اقلیت نمی کند، و یا دیکتاتوری اکثریت را بر حکومت اقلیت ترجیح نمی دهد! او انسان ها را بر پایۀ رنگ پوست و مو و چهره و رنگ چشم و رمز های نهفت در، اسیدهای آمینه و دی.ای. ان آنها تقسیم نمی کند! این نگاه، انسان را فدای قدرت و جاه طلبی چهره های تمامیت خواه، نکرده است و هیچگاه توجیه گر چانه زنی برای تقسیم قدرت بین جناح های رقیب نیست!

این نگاه حتی تحت محاصرۀ نظامیان روم، برای همۀ انسانها دلسوز است! و افسر رومی ، شیخ فریسی و فقیه صدوقی، غلام و ارباب، زن و مرد، دولتمند و فقیر را یکسان می بیند، وطالب "نجات" آنهاست! و امروز نیز همچون گذشته، این انسان تنها و پریشان، در معرض شفقت پروردگار ما عیسی مسیح قرار گرفته! این گلۀ بی شبان، باروحی پریشان، افسرده، اسیر زمان، بردۀ مُدهای وسوسه گر، زندانی فرقه گرائی و مقهور شعار اکثریت! گاه نالان و بازنده و گاه، برنده و ولی رسوا! بی اندک ثقل و ارزش! بی اندکی هدایت پذیری ! غلام حلقه بگوش ارب های قدرت و سیاست و ثروت!!

ما مومنان باید در اندوه انسان معاصرشریک شویم! این ندای مسیح است، وقت حِصاد است! محصول بسیار است و کارگر اندک! اما عیسای مسیح برای کمک به گرانباران دعا می کند! او کارگران را خواهد فرستاد! خادمان برای صید جان ها و نجات ارواح آدمیان بسیج خواهند شد! عیسای مسیح، دست بدعا بر می دارد دعائی پویا و پرقدرت! دعائی که بسرعت اجابت شده و مورد قبول پدر واقع می شود! اکنون خادمان در آستانه آمادۀ ماموریت شده اند! هیئتی آگاه و منسجم، از هم اکنون برای انجام وظیفه اعلام آمادگی کرده اند!...

امروزه رویکرد مراقبت اجتماعی، و سوسیالیست بودن تبدیل به یک ادعای اجتماعی و جاه طلبی سیاسی شده است! از اینرو، صداهائی از گوشه کنار بگوش می رسد، که :"دیگر دستگیری و کمک از طرف کلیسا و مسیحیان غیر ضروری است! این ادعا می گوید که : این امر مسئولیتی است که باید در انحصار دولت و نهاد های دولتی باشد و همانا و ظیفۀ  جامعه است تا کمک های انسانی را در اختیار نیازمندان قرار دهد، و در این راستا کمک های کلیسا بی فایده است!"

تا وقتیکه این ادعا از سوی مقامات و دولتها تبلیغ می شود و تا زمانیکه مراقبت رسمی و همبستگی کلیشه ای، از طرف ارگان های رسمی، وجود دارد باید گفت: که هنوز فقدان یک دلسوزی مسیحی از فوریت هاست! و این مهم ازسوی جامعۀ مسیحی از ضروریات است! در سال 1367 که رژیم حزب بعث روستا های کُرد نشین عراق را مورد بمباران شیمیائی قرار داد، برادری مسیحی که برای کمک به مصدومین وبازماندگان به منطقه رفته بود، موضوعی را در میان گذاشت! او تعریف می کرد : اگر چه ارسال وسائل و لوازم رفاهی خیلی مهم بود، اما پدر و مادر های داغدیده می گفتند: مهمترین کمک این بود که شما بچه های ما را دفن کردید و با ما بر سر مزار جگر گوشه هایمان اشک ریختید و در مصیبت ما شرکت کردید و در اندوه ما شریک شدید!

مراقبت و دلسوزی مسیحی، از منبع ویژه ای، انگیزۀ خود را دریافت می کند!  یعنی  دلسوزی برای انسان  اینگونه تفسیر می شود : بخاطر بسپار! که تو غباری بیش نیستی و در عین حال از خاکستر و غبار با ارزش تری! این انسان از خاک بر آمده، روزی دوباره خاک می شود! بیچاره انسان! چه کسی این جسم گناهکار و این ذات طغیانگر، و این "بدن میرا" را، نجات خواهد داد! با وجودیکه انسان حتی از ذره ای غبار کمتر است، اما درعین حال وقتی به عیسای مسیح ایمان آورد صاحب خلقت جدیدی خواهد شد!
خداوندا، تو را شکر می گوئیم که در عیسای مسیح پیروزی ما را بر مرگ مسلم می گردانی!
جالب است بدانیم که همین مددکار مسیحی، چنین می گفت: من بر اساس وعدۀ خدا به عیسای مسیح ایمان آوردم! من صید شده ام تا جانها را صید کنم! بمن یاری شده تا بیاری دیگران برخیزم، فداکاری وجانفشانی مسیح بر "صلیب" مرا ترغیب می کند تا ایثار و فداکاری کنم! 

بنیان این اعتقاد برای ابراز محبتی خالصانه، و انگیزه برای تحرک و مددرسانی همان سرشت صلح جوی عیسای مسیح است، و بر اساس طرح ملکوتی آفریدگار ماست، که آنقدر به جهان محبت کرد که پسر یگانۀ خود را داد، تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه رستگار شده و به زندگی ابدی می رسد!
به بیان دیگر  عشق و محبت مسیح، اساس فداکاری و بهانۀ حرکت ما برای تغیر دادن سرنوشت انسانهاست! چگونه ما بمثابه ایمانداران مسیحی می توانیم بسرنوشت آدم ها بی اعتنا باشیم، کسانیکه عیسای مسیح بخاطرشان زجر کشید و کشته شد! از اینرو دلسوزی مسیحی برای انسانها خالصانه است! او دار و ندار خود را در طبق اخلاص واعتقاد صادقانۀ خود می گذارد و دودستی تقدیم می کند! 

در هر انسان ارزشی نهان نهفته است، که جا دارد بخاطر این گوهر نهان و این عطیعۀ پنهان به او حرمت گذاشته شود! این گوهر گرانقدر، باید با محبت و دلسوزی، صیقل داده شود و یک مسیحی، بطور مستمر کوشش خود را بکار گیرد تا از چهرۀ دیگر خدا مراقبت کند!  نتیجۀ این رویکرد مشخص است! بعبارتی، انسان بجای آنکه زنده بماند صاحب زندگی ابدی می شود! در این مددرسانی ، انسان به مشارکت و مصاحبت با خدا دست پیدا می کند! انسان با خدا همدل و همراز می شود، انسان با خدا سازش می کند، و به تحول و تولدی نو و خلقتی جدید می رسد!
انسانی همطراز خدا، که مسیح طالب آن است، و او طالب مسیح است! "نگاهی متفاوت به آدم ها!" حماسۀ نگاه مسیح به خلایق، صحنه را آنچنان به تصویر کشیده، که ضرورت نفوذ  بمیان انسانها و نجات آنها را به برکتی روزانه، و کاری مستمر تبدیل کرده است!

کاری بس روحانی پیش روی ماست! ما بعنوان نجات یافتگان، نمی توانیم نسبت به این قضیه بی اهمیت بمانیم. "پس به تاکستان من بروید! محصول بسیار است و کارگر اندک!" ناگفته پیداست که: پرباری "ملکوت خدا" بستگی به مراقبت و کوشش مستمر ما دارد، و اینکه، چگونه و از چه منظری به انسان نگاه  کرده ایم! و چگونه  شکسته دلان  و گرانباران را تسلی داده ایم ! باری : دلسوزی برای رستگاری انسانها، خالص ترین و گرمترین نگاه به آدم هاست! ........................ کلامی، در دستم! کلامی، برابرم! آئینه ای مقابل انجیلت می گذارم، تا از تو "ابدیتی" بسازم! و نامت را میان کوچه های شهر، بزبان عاشقی، فریاد  خواهم کرد! و به رفیقانم که همه از عریانی می گریند و به رفیقانم که همه از بی ایمانی می لرزند، خواهم گفت : عاقبت دیدید، ما صاحب خورشید شدیم! و منم شاد از این پیروزی، به مادر، مژده ای خواهم داد! تا که از قضای نمازش نهراسد، و هی نگوید : دیدی، دوباره روزه ام باطل شد!............................... 

نویسنده : مسعود مهرداد...........................................................

گاهی اوقات دقایق برای روزهای ما و روزها برای سالهای ما، برای انجام کارهایمان کفایت نمی کنند. در اینصورت نظرتان درمورد داشتن سال 445 روزه چیست؟

درواقع این یکبار اتفاق افتاده است. رومیان اولیه سال خود را بر اساس مدل قمری بر قرار کردند و سالشان 355 روز داشت. در سال 46 قبل از میلاد، جولیو سزار، فرمانی مبنی بر تأسیس سالی جدید با مدل شمسی دارای 365 روز را داد. برای راه اندازی این سال جدید، او دو ماه بین ماههای نوامبر و دسامبر اضافه کرد. او سه هفتۀ اضافه بین فوریه و مارس نیز قرار داد. نتیجه اش، یک سال تاریخی با 445 روز بود که به «سال اغتشاش» شهرت یافت.

ولی گاهی هرسال بنظر سال اغتشاش می آید. امّا رمز اینکه تمام کارهایتان را قبل از تمام شدن سال انجام دهید، اضافه کردن روزها به آخر سال نیست؛ بلکه تنها انجام کارهایی است که پدر آسمانی به شما محوّل کرده تا انجام دهید. وقتی عیسی به آسمان صعود نمود، کارهای نیمه تمام زیادی هنوز باقیمانده بودند، امّا او در انجیل یوحنا می گوید: "... کاری را که به من سپردی تا بکنم، به کمال رسانیدم. " ( یوحنا 17 : 4 ).

از خدا اولویّت انجام کارها را در هر روز طلب کنید و نگذارید که ضرورت بر اهمیت آنها غلبه یابد. مطمئن شوید که هر روز کاری را که او به شما محوّل کرده است، انجام دهید.  

دکتر دیوید جرمایا
ترجمه: آرش

در اینجا 10 پیشنهاد برای توسعه و پرورش طرز فکری سالم  وجود دارد. آنها را به آهستگی بخوانید و هرروزه روی آنها تعمّق کنید:

1. از گناه خود متنفر باشید، ولی هرگز از خود متنفر نباشید.
2. در توبه سریع باشید.
3. وقتی خدا چیزی را روشن می کند، در آن مسیر بدون وقفه حرکت کنید.
4. از گفتن چیزهای منفی درمورد خود خودداری کنید. خدا شما را دوست دارد و متنفر بودن از چیزی که خدا دوست دارد، درست نیست. او نقشه های عظیمی برای شما دارد، پس وقتی درمورد آیندۀ خود منفی بافی می کنید، درواقع با او در تضاد هستید.

5. هرگز از پذیرفتن اشتباهتان نترسید. تصور نکنید که همیشه اگر اشکالی پیش آید، مشکل از شماست.

6. زیاد درمورد چیزی که انجام داده اید، چه درست و چه غلط، فکر نکنید. چون این باعث می شود که تمرکز افکارتان بجای مسیح، بر روی خودتان باشد.
7. بخوبی مراقب جسم خود باشید. از هرنعمت خدادادی خود به بهترین نحو استفاده کنید، ولی هیچگاه غصۀ ظاهرتان را نخورید.
8. هرگز از تحصیل و یادگیری دست برندارید، ولی نگذارید که مدارج تحصیلیتان نقطۀ غرورتان شوند. خدا بخاطر چیزی که در ذهن دارید از شما استفاده نمی کند، بلکه او بخاطر آنچیزی که در قلبتان دارید از شما استفاده می کند.
9. متوجه باشید که استعدادهای شما، هدیه است، نه چیزی که خود آنرا خلق کرده باشید. هرگز به دیدۀ تحقیر به کسانیکه کارهای شما را نمی توانند انجام دهند، نگاه نکنید. 
10. نقاط ضعف خود را حقیر نشمارید، چونکه شما را وابسته به خدا نگاه می دارند.

تیموتی ساتریان
مترجم: آرش

" مرد عادل به طریق خود متمسّک می شود، و کسی که دست پاک دارد، در قوّت ترقی خواهد نمود." ( ایوب 17 : 9 )

کسیکه گفته « طفره رفتن، سارق زمان است.»، حقیقتاً این را به درستی گفته است. ما همیشه در تأخیر انداختن استادیم و باز می گوئیم که بعداً بهتر عمل می کنیم. صادقانه به چند عدد از تصمیمهای سال گذشته خود پایبند بوده اید؟ امسال بیائید کارهایمان را طور دیگری انجام دهیم. هدفهای امسال خود را ممققز کنید. بعبارت دیگر آنها را:

مشخص کنید: مثلاً برای اینکه بتوانید قبل از رفتن به سرکار کلام خوانده و دعا کنید، از خواب زودتر بلند شوید. بیشتر از ساعت 7 شب کار نکنید تا بتوانید زمانی را با خانواده سپری کنید. هر روز حداقل 25 دقیقه ورزش کنید. مراقب بدن خود باشید، چونکه مسکن خداست ( اول قرنتیان 6 : 19 ـ 20 ).

متعادل انتخاب کنید: پرداختن به بیش از یک پروژه درآن واحد، تمرکز شما را کمتر کرده و پی گیری آنها را مشکلتر می سازد. همیشه شروع زیاد، منتهی به پایان کم می شود. با کم شروع کنید تا با تسلط و اشراف کامل، مؤفقیت خود را تضمین کنید.

قابل انجام انتخاب کنید: یک سنگ بزرگ (که نشانۀ نزدن است) را برندارید. هر چیز را قدم به قدم انجام دهید. پولس می گوید "من یک چیز را انجام می دهم." ( فیلپیان 3 : 13 ). درمورد کاری که می توانید انجام دهید صحبت کنید، نه کاری که انجام نخواهید داد. مثلاً بجای گفتن « من نمی خواهم ایراد گیر باشم.» بگوئید، «امروز من می خواهم به دنبال چیز خوبی در هر شخص بگردم.» ( فیلپیان 4 : 8 ).

قابل ثبت انتخاب کنید: کاری را که نتوانید اندازه بگیرید، نمی توانید هم انجام دهید. ثبت کردن پیشرفت (و یا پسرفت)، شما را پاسخگو می کند؛ و نشان می دهد که چقدر به جلو آمده اید و یا برای پیشروی بیشتر به چه چیزهایی احتیاج دارید.

زماندار انتخاب کنید: اهداف خود را هفتگی (و یا اگر مشکلی دارید روزانه) مرور کنید. بدین تریب می توانید پیش از موعد، رفع مشکل نمائید و اگر لازم باشد، تغییر جهت دهید. کتاب مقدس می گوید: " در این امور تأمّل نما و در اینها راسخ باش تا ترقی تو بر همه ظاهر شود." ( اوّل تیموتاؤس 4 : 15 ).

زود باش، تصمیم خود را بگیر و از مبل راحتی خود بلند شو و برو دنبالش.

تیموتی ساتریان
مترجم: آرش

يقين بدان که هيچکس نمی تواند به پادشاهی خدا

 وارد شود مگر آنکه از آب و روح تولد يابد

تو بايد دوباره متولد شوی

اينها کلماتی بودند که عيسی به يکی از مذهبی ترين مردم زمان زندگی خود گفت.  انجيل يوحنا ۳:۱-۸

نيقوديموس شب هنگام نزد عيسی آمد تا در باره تعليم جديد عيسی سؤال کند. نيقوديموس يک فريسی و يکی از

بزرگان قوم يهود بود. او به خدا ايمان داشت، روزه می گرفت، دعا می کرد، يکدهم در آمدش را ميداد، در جلسات شکرگزاری شرکت ميکرد، کتاب مقدس را مطالعه ميکرد و سعی ميکرد مسائل اخلاقی را رعايت کند. با اين وجود عيسی به او ميگويد که او بايد دوباره متولد شود تا بتواند به پادشاهی خدا وارد شود.

کلمه و روح

عيسی گفت " يقين بدان که هيچکس نمی تواند به پادشاهی خدا وارد شود مگر آنکه از آب و روح تولد يابد.  يوحنا ۵ : ٣

کمی بعد اينطور گفت " شما با سخنانی که به شما گفتم پاک شده ايد " پولس نوشت " مسيح خويشتن را داد تا  کلیسا را با آب و کلام شسته و آنرا پاک و مقدس گرداند. "  افسسيان ۵:۲۶

پطرس نوشت " اين بار تولد شما در اثر تخم فانی نبود، بلکه بوسيله تخم غير فانی يعنی کلام خدای زنده و جاويدان تولد تازه يافتيد. "

کلام تخمی است که در قلبمان کاشته می شود و سبب رشد ايمانمان می شود. برای تولد دوباره به کلام خدا و روح خدا نياز داريم.

او ما را نجات داد، اما اين بخاطر اعمال نيکويی که ما کرديم نبود، بلکه بسبب رحمت او و از راه شستشويی بود که بوسيله آن، روح القدس بما تولد تازه و حيات تازه بخشيد. تيطس ۳:۵

برای اينکه بتوانيم بتن بسازيم به ماسه، سمنت و آب احتياج داريم. در بيابان ماسه زياد وجود دارد ولی اين بخودی خود دليل وجود بتن نميشود. در دريا ماسه و آب فراوان وجود دارد، اما دريا از بتن پر نيست، بهمين طريق کلمه و روح خدا بايد با پشيمانی و ايمان قلبی ترکيب شوند تا يک انسان نجات يابد.

ايمان بياور و اعتراف کن

...کلام خدا ( يعنی همان پيام ايمانی که ما اعلام می کنيم ) نزديک توست، آن بر لبها و در قلب تو است، زيرا اگر با لبان خود اعتراف کنی که عيسی خداوند است ودر قلب خود ايمان آوری که خدا او را پس از مرگ زنده ساخت نجات خواهی يافت زيرا انسان با قلب ايمان می آورد و نيک محسوب ميگردد و با لبهای خود به ايمانش اعتراف می کند و نجات می يابد. " (رومیان باب ده آیه هشت تا ده)

ايمان ما به کلام خدا، در قلبمان و با زبانمان بيان ميشود. اگر حقيقتا ايمان قلبی بياوريم که خدا عيسی را از ميان

مردگان برخيزانيد، دليلی وجود ندارد تا خداوندی او را اعتراف نکنيم، در همان لحظه که شخص ايمان می آورد و عيسی را خداوند و منجی خطاب می کند، تولد دوباره می آورد.

"اما به همه کسانی که او را قبول کردند و به او ايمان آوردند اين امتياز را داد که فرزندان خدا شوند. " ( انجيل

یوحنا ۱ : ۱۲

به سبب فيض از راه ايمان نجات يافتن

يک ترکيب لازم است. فيض و قدرت خدا با اراده و ايمان ما. همه چيز به خدا مربوط نميشود مسلما همه چيز بماهم مربوط نميشود. هر دو يعنی قوت خدا و ميل ما لازم است تا تولد تازه ما بوقوع بپيوندد.

" زيرا بسبب فيض خداست که شما از راه ايمان نجات يافته ايد و اين کار شما نيست. پس هيچ دليلی وجود ندارد که کسی به خود ببالد.( افسسیان ۲ : ۸-۹) اگر فيض خدا نبود ما نميتوانستيم نجات يابيم، بدون شک اعمال انسانی  کافی نيست. قدرت خداست که از طريق کلام و روحش اين تولد دوباره را انجام ميدهد. با وجود اين، اگر حالت پشيمانی و ايمان شخصی نباشد قدرت خدا عمل نميکند. ميل شخص بايد مطيع ميل خدا باشد تا بتواند برکات خدا ر ا دريافت کند.

يک خلقت جديد

کسی که با مسيح متحد است حياتی تازه دارد، هر آنچه کهنه بود درگذشت و اينک زندگی نو شروع شده است.

دوم قرنتیان ۵ : ۱۷

تولد تازه ما را به خلقتی بکلی تازه تبديل می کند. ما مخلوقاتی شبيه عيسی مسيح هستيم (کولسيان ۳ : ۱۰)

در قلبهايمان شبيه مسيح خلق شده ايم. برای اينکه بتوانيم چون عيسی زندگی کنيم بايد " ... تازه ( انسان تازه ) را پوشيده ايد که بصورت خالق خويش تا به معرفت کامل تازه ميشود. "

اين تجديدی است که ما افکارمان را بوسيله کلام خدا می دهيم و بدن هايمان را تحت فرمان کلام او درمياوريم.

رومیان ۱۲: ۲ و افسسیان ۴: ۲۳ 

داخل پادشاهی خدا

مقدسين است سهمی داشته باشيد. او ما را از چنگ نيرومند ظلمت رهانيده به پادشاهی پسر عزيزش منتقل ساخته وقتيکه ما دوباره  است خدا بوسيله او ما را آزاد ساخته و گناهانمان را آمرزيده است.

(کولسیان ۱:۱۲-۱۴)

وقتیکه ما دوباره متولد ميشويم، از ظلمت پادشاهی شيطان رهانيده شده به پادشاهی عيسی وارد می شويم، پادشاهی نور. اين چيزی نيست که فقط اميد يا آرزوی آنرا داشته باشيم، اين يک حقيقت است. فرزند خدا مجبور نيست که ديگر تحت فرمان شيطان باشد. پس اگر پسر شما را آزاد سازد واقعا آزاد خواهيد بود. یوحنا ۸: ۳۶

قانون روح زندگی در مسيح عيسی

اين پادشاهی جديد يک پادشاهی روحانی است، اما بخاطر اينکه نجات اساسا يک تولد دوباره روحانی می باشد، باعث نمی شود که آن بر بدنمان، ذهنمان و زندگی روزانه مان تأثيری نگذارد بلکه می تواند در تمام قسمتهای زندگيمان تأثير بگذارد و خواهد گذاشت.

در هر جامعه قوانينی وجود دارد که تصميم می گيرد که مردم آنجا چگونه بايد زندگی کنند. زندگی روحانی نيز

همينطور است. برای کسانيکه در پادشاهی شيطان زندگی می کنند، قوانينی وجود دارد و همينطور برای کسانيکه در پادشاهی خدا زندگی می کنند.

تولد دوباره يک قانون جديد بما می دهد. " زيرا فرمان حياتبخش روح القدس که در اتحاد با مسيح عيسی يافت می شود مرا از زمان گناه و مرگ آزاد کرده است. " رومیان ۸ : ۲

قانون زندگی شامل محبت، شادی، آرامش، خوشی، خوشبختی، فراوانی، سلامتی، خرسندی و برکات می شود. اين مقررات در پيمان جديد برای مسيحيان وضع شده است. اين يک قانون است، يک قانون روحانی است. ما بايد آنر ا در زندگيمان اجرا کنيم. خدا پشتيبان ما است. کلام او حقيقت و غير قابل تغيير است.

بخشش – آمرزش گناهان

روزی که ما عيسی را خداوند و منجی مان ميکنيم، از همه گناهانمان بخشيده می شويم. در حقيقت هنگاميکه عيسی زندگيش را بعنوان فديه ای برای ما داد، بخشيده شديم. اما تا هنگاميکه آنرا بوسيله ايمانمان دريافت می کنيم، اين تجربه بخشش را نداريم. اگر چه يک نفر ممکن است گناهان زيادی کرده باشد، اما گناه اصلی او آن است که به وقتی اين مطلب روشن شود، به ريشه مشکلات پی می بريم. : مسيح ايمان نياورده است ( انجيل يوحنا ۹ : ۱۶) خون مسيح قلب کسی را که به او ايمان بياورد پاک می کند. به اين ترتيب همه گناهان گذشته بخشيده می شود و خون مسيح بصورت کامل او را پاک می کند. از راه اتحاد با مسيح و بوسيله خون او است که ما رهايی يافتيم و گناهان ما بخشيده شد و چقدر بی حد و حصر است فيضی که خدا به فراوانی به ما بخشيده است. ( افسسیان ۱ : ۷ )

تعميد آب

کتاب مقدس بوضوح نشان می دهد که تعميد آب برای ايمانداران مهم است. در مأموريت بزرگ، عيسی مسیح به شاگردانش گفت " به تمام نقاط دنيا برويد و اين مژده را به تمام مردم اعلام کنيد. کسی که ايمان می آورد و تعميد می گيرد نجات خواهد يافت اما کسی که ايمان نياورد محکوم خواهد شد. " ( مرقس ۱۶: ۱۵-۱۶)

متی اين کلام را در فصل ٢٨ آيه ١٩ اينطور می گويد " برويد و همه ملتها را شاگرد سازيد و آنها را بنام پدر وپسر و روح القدس تعميد دهيد. " خود عيسی بوسيله يحيی در رود اردن تعميد گرفت. ( متی  ۳: ۱۳-۱۷)

پطرس در پيامش، روز پنطيکاست گفت " توبه کنيد وهمه شما فردا فرد برای آمرزش گناهانتان بنام عيسی مسيح غسل تعميد بگيريد که روح القدس يعنی عطيه خدا را خواهيد يافت. " اعمال رسولان ۲ : ۳۸ 

لوقا می نويسد " پس کسانيکه پيام او را پذيرفتند تعميد يافتند و در همانروز در حدود سه هزار نفر به ايشان پیوستند (اعمال ۲ : ۴۱)  پولس تعميد گرفت ( اعمال ۹ : ۱۸)و بعدها او ایمانداران را تعمید می داد،

( اعمال ۱۹ :۱-۶ )  کسانيکه در خانه کرنيليوس بودند بعد از تعميد روح القدس تعميد آب نیز گرفتند.

 ( اعمال ۱۰ ۴۴-۴۸)

 زندانبان شهر فيليپی و اهل خانه اش پس از آنکه به عيسی ايمان آوردند، تعميد گرفتند. ( اعمال ۱۶: ۳۱-۳۳)

اطمينان از نجات

" شهادت اين است که خدا به ما حيات جاودانی داده است و اين حيات در پسر او يافت می شود. هر که پسر را

دارد حيات دارد و هر که پسر را ندارد صاحب حيات نيست. اين نامه را نوشتم تا شما که بنام پسر خدا ايمان داريد، بدانید که حیات جاویدانی دارید.( اول یوحنا ۵ :  ۱۱-۱۳)  اگر ما شروطی را که کلام خدا برای نجات داده است بجا آوريم، می توانيم آگاه باشيم که نجات يافته ايم. کلام خدا برای نجات اينطور گفته است و ما می توانيم به کلام خدا اعتماد کنيم. کلام خدا به احساسات، هيجانات، عضويت کليسايی، اخلاقيات مترقی يا صداقت ما بستگی ندارد. " روح خدا با روح ما با هم شهادت می دهند که ما فرزندان خدا هستيم. " ( روميان ۸ :۱۶) اگر ما این شروط را بجا آوريم يعنی توبه کرده و به مسيح ايمان آورده ايم آنوقت می دانيم که نجات يافته ايم. ( يعنی ايمان آورده به ايمانمان اعتراف کرده ايم. )

بر گرفته از شبکه خبر مسیحیان

امرو زما نیز به عنوان شاگردان عیسی مسیح در گوشه و کنار دنیا

 متحمل مشکلات و فشارهای گوناگون هستیم. شاید مقایسه

 وضعیت فعلی ما با موقعیت شاگردان باعث تشویق و تقویت ما شود.

زندگی شاگردان عیسی مسیح و نتایج آن برای ما بسیار خوشایند است، اما لازم است،به خاطر داشته باشیم، که  شاگردی و تسلیم کامل به عیسی مسیح به عنوان خداوند نتایجی هم در بر داشت.

شاگرد واقعی عیسی مسیح بودن برای شاگردان او به چه قیمتی تمام شد؟

در مورد اغلب آنها در کتاب مقدس چیز خاصی پیدا نمی کنیم، اما از تاریخ مکتوب کلیسا چیزهای زیادی میشود فهمید. امروز من وشما نیز به عنوان شاگردان عیسی مسیح در گوشه و کنار دنیا متحمل مشکلات و فشارهای گوناگون هستیم. شاید مقایسه وضعیت فعلی ما با موقعیت شاگردان باعث تشویق و تقویت ما شود.
۱.    یوحنا زمانی که بسیار پیر شده بود، در تبعید و در جزیره پطموس چشم از جهان فرو بست.
۲.    یهودای اسخریوطی، پس از اینکه به خداوندش خیانت ورزید، خود را حلق آویز کرد.
۳.    پطرس در زمانی جفای نرون بر کلیسا، به صورت بر عکس مصلوب شد.
۴.    آندریاس در پاترا( مستعمره ای یونانی) به صلیب کشیده شد.
۵.    یعقوب بن حلفی را از یکی از گنبدهای معبد به زیر افکندند و سپس او را آنقدر با چوب زدند که جان سپرد.
۶.    برتولما را در آلباناپولیس، ارمنستان، زنده زنده پوست کندند تا جان سپرد.
۷.    یعقوب پسر بزرگ زبدی، در اورشلیم سرش را از تنش جدا نمودند.
۸.    تومای شکاک، در کوروماندل هند، توسط نیزه ای که از میان بدنش عبور کرد به شهادت رسید.
۹.    فیلپس را در شهر هیراپولیس به یک ستون بستند تا جان سپرد.
۱۰.  لبی، معروف به تدی را آنقدر با تیر زدند تا جان سپرد.
۱۱.  شمعون غیور در ایران مصلوب شد.
۱۲.  متی را اول سنگسار کردند و سپس سر از تنش جدا نمودند.

عجب بهای عظیمی !