تبليغاتX
شبان نیکو
دوشنبه بیست و پنجم خرداد 1388 | 16:22 | نويسنده : بلا


« و غلبه اي كه دنيا را مغلوب ساخته است ايمان ما است »

 ( ايوب 5 : 4 )

 

 

     خيلي ساده است كه ما خداوند را زماني دوست داشته باشيم كه آسمان آبي است و نسيم خنك تابستاني به آرامش مي وزد و رايحه دل انگيز گل ها و گياهان را برايمان به همراه مي آورد . بله ، در اين شرايط آسان است كه از اراده او اطاعت كنيم و با رضامندي و شادماني از تپه ها و جلگه هاي سرسبز و مهم زندگي عبور نمائيم .

 

    اما هنگامي كه آسمان ابري و باراني است ، هوا مه آلود و غمگين ، راه سنگلاخي و ناهموار مي باشد، وقتي كه نه آفتاب وجود دارد و نه گياه و گل خوشبوئي و سايه ها بر راه سنگيني مي كنند ، آه ، در اين موقع است كه احساس مي كنيم اعتماد به او و اطاعت از او چه قدر مشكل است .

 

    وقتي پرندگان باز مي گردند و دل ها و خانه هاي ما را با نغمه ها و سرود هاي شيرين پر مي سازند، در اين هنگام ، بله در اين هنگام براي ما چه قدر ساده است كه به او اعتماد نمائيم و با آنها بسرائيم . اما زماني كه غم وجود ما را احاطه مي كند ، ايماني پيروزمند لازم است تا تمامي ترس ها و ترديد هاي خود را بيرون برانيم.

 

   خداوند پرجلال ما آن ايمان پيروزي بخش را كه نياز داريم به ما خواهد داد . پس با اعتماد بر وعده هايش از او بطلبيم . اوست كه بايد ما را در راه هاي آسان يا سخت ، در روزهاي تاريك يا آفتابي هدايت نمايد .

 

    وقتي خود را تنها و درمانده احساس مي كنيم ، آنگاه كه فقط انعكاس استغاثه هاي ما به گوش ما ميرسد، وقتي چرخ دنيا مدام و يكنواخت بدون كمترين توجهي به ما مي چرخد. بجز اراده او در آرزوي چيز ديگري نباشيم . با اعتماد كامل بر او به ايمان خود كه « او بيدار است » ادامه بدهيم . تنها در اين موقع مي توانيم بگوئيم اين همان ايماني است كه غلبه مي يابد .

 

                                                                                                                        جرج مكدونالد
--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  


+ نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم خرداد 1388 ساعت 16:22 توسط بلا





دوشنبه بیست و پنجم خرداد 1388 | 15:19 | نويسنده : بلا

                        گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

                    

                                        ۱۵ـ زیستن در حضور خدا

از حضور او تا ابد لذّت ببرید

      این عنوان ما را به دعای ربانی باز می گرداند :« ملکوت تو بیاید ، اراده تو چنانکه در آسمان است بر زمین نیز کرده شود .» اراده خدا چیست ؟ اینکه :

          ــــ به محبت و قدرت او ایمان داشته باشیم .

          ــــ با صداقت و ایمان به حضور او برویم .

          ــــ موانعی را که میان ما و او قرار دارد ، منجمله مشغولیت و گرفتاری بیش از حد را از سر راه برداریم .

          ــــ برای شنیدن صدای ملایم او گوش تیز کنیم و به محض شنیدن آن اطاعت کنیم .

          ــــ در حضور او زندگی کنیم و تا ابد از وجود او لذّت ببریم .

      دعا راهی است برای تبدیل توضیحات خشک الهیاتی به رابطه ای زنده و صمیمانه با خدا ، وقتی در مشارکت مداوم با خدا زندگی کنیم ، نیازهایمان برآورده می شوند ، ایمانمان رشد می کند و محبتمان افزون می شود . صلح و آرامی خدا را در قلبهای خود کم کم احساس می کنیم و پرستش خود به خود از قلبمان می جوشد .

      بدین ترتیب ،همصدا با موجودات آسمانی که در کتاب مکاشفه وصف شده اند ،به صدای بلند می گوئیم :« آن برّه ذبح شده سزاوار قدرت و ثروت و حکمت و توانائی است ، و سزاوار حرمت و جلال و ستایش " ... ستایش و حرمت و جلال و قدرت تا ابد از آن تخت نشین و برّه باد. » ( مکاشفه ۵: ۱۲ ـ ۱۳ ).

      این روزها جدأ از حضور خدا لذّت می برم . او به دعاهایم پاسخ می گوید . تقویتم می کند . از کلامش به من بصیرت می بخشد . زندگیم را هدایت می کند . روابط پر مهر و محبت به من عطا می فرماید و برکات عالی برایم در چنته دارد .

      اتفاقات هیجان انگیز زندگی با خدا ، برای من تمامی ندارند و باب تمام آنها در دعا گشوده شد ، دعایی که بطور مرتب و منظم ،  در ابتدای صبح و در خلوت خود با خداوند به آن می پردازم . دعایی که هم شامل گوش دادن است و هم سخن گفتن .

      شما هم می توانید از وجود خدا لذّت ببرید ، چون برای همین منظور آفریده شده اید .« همیشه شاد باشید ، پیوسته دعا کنید ، در هر وضعی شکرگزار باشید ، زیرا این است خواست خدا برای شما در مسیح عیسی » ( اول تسالونیکیان ۵: ۱۶ ـ ۱۷ ) . می توانید دوستی و مصاحبت ، توانایی و رحم و شفقت خدا را احساس کنید او همین الان شما را به زندگی غنی تری دعوت می کند .

                    گرفتارتر از آن هستید که این دعوت را رّد کنید !

 

 

                      الگویی برای دعای شخصی یا دسته جمعی

ستایش : ورود به حضور مقدّس خدا

      یکی از این مزامیر پرستشی ( مزمور ۸: ۱۹ :  ۲۳:  ۴۶:  ۱۰۰:  ۱۴۸: لوقا ۱: ۴۶ـ ۵۵ ،۶۸ ـ ۷۹:  افسسیان ۱: ۳ـ۱۴ ) یا مزمور دیگری را به انتخاب خود بخوانید .

          بیائید خداوند را ستایش کنیم و در وصف « صخره » نجات خود ،

          با شادی سرود بخوانیم ! با شکرگزاری به حضور او بیاییم و با سرودهای

          شاد او را بپرستیم ! زیرا خداوند خدای عظیمی است ، او پادشاهی است

          که بر همه خدایان فرمان می راند . اعماق زمین در دست خداوند است

          و بلندی و عظمت کوهها از آن او می باشند . آبها و خشکیها را خدا بوجود

          آورده و آنها به او تعلّق دارند .

 

          بیائید در برابر خدا، سر فرود آوریم و او را عبادت کنیم . بیائید در حضور آفریننده خود زانو بزنیم . ما قوم او هستیم و او خدای ما . ما گله او هستیم و او شبان ما . ( مزمور ۹۵)

                                  « قدوس ، قدوس ، قدوس است

                                    خداوند خدای قادر مطلق ،

                                    او که بود و هست و می آید .»

 

                                  « ای خداوند ، خدای ما ،

                                   تو سزاوار جلال و عزّت و قدرتی ،

                                  زیرا که آفریدگار همه چیز تویی

                                 و همه چیز به خوایت تو وجود یافت و به خواست تو آفریده شد .»

                                

                                « آن برّه ذبح شده

                                 سزاوار قدرت و ثروت و حکمت و توانایی است   ،                 و سزاوار حرمت و جلال و ستایش .»

                                « ستایش و حرمت ، و جلال و قدرت ،

                                  تا ابد از آن تخت نشین و بره باد  » ( مکاشفه ۴           : ۸ و ۱۱: ۱۲ و ۱۳ )

                                 خداوندا تو را می پرستم و ستایش می      کنم چون   تو ...

اعتراف : اقرار به تک تک خطاهایمان

          « ولی اگر به گناهان خود اعتراف کنیم ، او که امین و عادل است ، گناهان ما را می آمرزد و از هر نادرستی پاکمان می سازد » ( اول یوحنا ۱: ۹ )

                                خداوندا ، اعتراف می کنم که به بخشایش تو نیاز دارم ...

                               خداوندا مرا به خاطر گناه ... عفو کن

                               قوت خود را به من عطا فرما

                                تا این گناه را ترک کنم

                                و گناهم را به این طریق جبران کنم که ...

                                قدرت ببخش تا  آمرزش و زندگی جدیدی را که به من عطا می کنی بپذیرم.

                               من در مسیح هستم !

                               من خلقت تازه ای هستم !

                               چیزهای کهنه در گذشته ،

                              همه چیز تازه شده است ( به دوم قرنتیان ۵: ۱۷ مراجعه کنید )

شکر گزاری : تشکّرات خود را ابراز کنیم .

        « در هر وضعی شکرگزار باشید ، زیرا این است خواست خدا برای شما در مسیح عیسی » ( اول تسالونیکیان ۵: ۱۸ )

                    خداوندا تو را شکر می کنم به خاطر

                    این دعاهای مستجاب شده ...

                    این برکات روحانی ...

                    این برکات در زمینه روابط...

                    این برکات در زندگی زناشویی ام ...

                    و برای ...

                        خدا را سپاس باد ! او فریاد مرا که از او کمک طلبیدم ، شنیده است .

                   خداوند قوت و سپر من است .

                   از صمیم قلب بر او توکّل کردم و او مرا یاری کرد.

                   از این رو دلم شاد است و با سرود از او تشّکر می نمایم ( مزمور ۲۸: ۶ ـ ۷)

درخواست : تقاضای کمک

        « برای هیچ چیز نگران نباشید ، بلکه در هر چیز با دعا و استغاثه ، همراه با شکر گزاری ، درخواستهای خود را به خدا ابراز کنید » ( فیلیپیان ۴: ۶ )

        خداوندا ، تقاضای من برای سایرین ــــ خانواده ، دوستان ، آشنایان ، همکاران ، اعضای کلیسا و اشخاصی که در اخبار به آنها اشاره شده بود ، چنین است ...

        در خواستم برای خودم ــــ کارم ، شخصیتم ، سلامتی ام ، غمها و شادیهایم چنین است ...

        و نیز تقاضا دارم که ...

        « همه نگرانیهای خود را به او بسپارید ، زیرا او به فکر شما هست » ( اول پطرس ۵: ۷ )

                

                          جلال باد بر پدر ، پسر و روح القدس ، چنانکه در آغاز بود

                    و هست و تا ابد ، جاودانه ، خواهد بود . آمین

 

                              پــــــــــــــــــا یــــــــــــــــــــان

 

                                                  

         

              



+ نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم خرداد 1388 ساعت 15:19 توسط بلا





یکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388 | 15:34 | نويسنده : بلا

                      گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۲۱۹ تا ۲۲۴

                                          ۱۵ـ زیستن در حضور خدا

دوستی وفادار

          نکته اول آنکه وقتی آگاهی خود را از حضور خدا افزایش می دهید ، از نعمت دوستی و مصاحبت با خدا برخوردار می شوید .

          کشف این حقیقت که خدا انسان را خلق کرده است تا از دوستی و مصاحبت با دیگران لذّت ببرد ، مستلزم عمر طولانی نیست . بچه ها دوست دارند که با دوستانشان بازی کنند و نوجوانان از رفت و آمد با یکدیگرد لذت می برند . بزرگسالان رابطه خود را با دوستان و همکارانشان حفظ می کنند و تمام عمر ، خود را به همسر و فرزندانشان متعهد می سازند .

      دوستانمان هر چقدر زیاد و دوستیهامان هر اندازه عمیق باشند ، یک جا متوجه خواهیم شد که دوستیهای انسانی ما را اقناع نمی کنند . حتی بهترین دوستانمان هم نمی توانند دائمأ با ما باشند . آنها از ما دور می شوند ، غیب شان می زند یا فوت می کنند . چنین نیست که آنها همیشه حال ما را درک کنند یا همیشه وفادار و قابل اعتماد باشند . اگر بخواهید ، تمام نیازهای خود را به دوستی ، از طریق انسانها بر طرف کنید ، حسرت به دل خواهید ماند .

      اما خدا از ما انتظار ندارد که فقط با انسانها دوستی کنیم . ( امثال ۱۸: ۱۴ )  می فرماید که عیسی چون « از هر حیث همچون ما وسوسه شده است » حال و روز ما را کاملأ درک می کند . (مزمور ۱۲۱: ۳  )اطمینان می بخشد که دوست آسمانی ما همیشه با ماست :« او که از من حمایت می کند ، هرگز نمی خوابد .»

      دوست آسمانی ما همیشه به ما گوش فرا می دهد و آزادانه و بی هیچ مانعی با ما ارتباط برقرار می سازد . وقتی مهر و محبت خود را ابراز می کند ، تعارف نمی کند . او ناپختگی ما را تحمل می کند و وقتی به او خطا می ورزیم ، عفومان می فرماید و حتی زمانی که برای مدتی از او غافل می شویم ، نسبت به ما متعهد می ماند . او همیشه وفادار است .

اساسی برای اعتماد

      دومین مزیّت برقراری روابط صمیمانه با مسیح و زیستن در حضور او ، اطمینان و اعتماد مافوق طبیعی است .

      دوستی و مصاحبت عالی است . عالی تر از آن این است که بدانیم نزدیک ترین دوستمان خدای قادر مطلق ، آفریننده و نگهدارنده عالم است که قادر است به ما قدرت رویارویی با هر پیشامدی را اعطا کند .

      وقتی در اوایل نوجوانی راندن قایق پدرم را یاد می گرفتم ، اغلب برای این منظور یکی از دوستانم را که کمی از من بزرگ تر بود با خود به دریاچه میشیگان می بردم . به هنگام قایقرانی اگر متوجه تشکیل ابرهای بارانزا می شدم یا جریان باد شدت می یافت ، فورأ بادبانها را پائین می کشیدم و سر قایق را به سوی ساحل بر می گرداندم . خوب بود که دوستی مرا  همراهی می کرد . مصاحبت خوشایند بود . ولی به هنگام بروز توفان ، از دست این جاشوی بی تجربه کاری بر نمی آمد .

      سایر مواقع ، با پدرم در قایق ، بی تابانه منتظر تجمع ابرهای بارانزا و باد شدید بودم . پدرم با قایق از این سوی اقیانوس اطلس به سوی دیگرش رفته و از پنج روز توفان سهمگین جان سالم به در برده بود و اکنون رودخانه میشیگان نمی توانست مشکلی ایجاد کند که پدرم حریف آن نشود . با حضور پدرم در قایق ، هم دوست و مصاحبی داشتم و هم خاطرم جمع بود .

      همچنان که از حضور خدا در زندگی خود لذّت می بریم ، هویت و شخصیت یار سماوی خود را روز به روز بیشتر می شناسیم . کاری نیست که خدا از پس آن بر نیاید . زندگی نمی تواند ما را با مشکلی روبرو کند که با حضور خدا حریف آن نشویم .

      شاید هم اکنون در دریایی بی تلاطم قایق سواری می کنید . در این شرایط ، شاید اینکه خدای قادر مطلق ، یار و مصاحبتان است چندان مهم به نظر نرسد . اما صد در صد مطمئنم که زندگی شما بدون توفان نخواهد بود، زندگی هیچ کس نیست . شما هم از امروز تا واپسین دم حیات، نصیب خود را از دلشکستگی و یاس و رنج و محنت خواهید داشت . هر گاه خدا با شما باشد ، با خیالی آسوده می توانید با این توفانها روبرو شوید .

یکدیگر را دوست بدارید

          سومین مزّیت تمرین حضور خدا این است که رحم و شففت ما به دیگران بیشتر می شود .

      هر چه بیشتر وقت خود را با مسیح بگذرانید ، رفتارتان شباهت بیشتری به او خواهد یافت . انسانها برای عیسی ارزش دارند و آنچه برای او ارزش دارد ، برای پیروانش نیز ارزنده است . بعلاو ه شفقت او به انسانها کم کم در شما نیز نفوذ می کند .

      ببینید که چه اتفاّقی برای یوحنای رسول افتاد . یک بار وی می خواست کل یک شهر نابود شود ، چون عده ای از ساکنانش با ماندن عیسی در آنجا مخالفت کرده بودند ( لوقا ۹: ۴۵) . یوحنا پس از آنکه عمری را در حضور خدا گذراند چنین نوشت :« آن که محبت نمی کند ، خدا را نشناخته است ، زیرا خدا محبت است » ( اول یوحنا ۴: ۸)

      نمونه دبگر پطرس است که حتی پس از واقعه پنتیکاست هنوز از معاشرت با برخی افراد امتناع می کرد ( غلاطیان ۲: ۱۱ـ۱۴) . وی در آن "نردبان " معروف خصائل مسیحی خود ، نحوه رشد شخصیت مسیحاگونه را این طور شرح می دهد :« از همین رو ، به سعی تمام بکوشید تا به واسطه ایمان خود نیکویی بار آورید و به واسطه نیکویی ، شناخت ، و به واسطه شناخت ، خویشتنداری ، و به واسطه خویشتنداری ، پایداری و به واسطه پایداری ، دینداری و به واسطه دینداری ، مهر برادرانه و به واسطه مهر برادرانه ، محبت » ( دوم پطرس ۱: ۵ـ۷). پطرس پس از یک عمر دوستی و مصاحبت با مسیح ، به جایی رسید که برای مهر برادرانه و محبت ارزش قائل شد . او می دانست که خداست که به ما کمک می کند تا در مهر برادرانه " رشد کنیم و در همان خال از طریق شفقت و محبت سایر مسیحیان ، ما را از حضور خود آگاه می سازد .

      اخیرأ برای سخنرانی در یک کنفرانس کیلومترها از خانه ام دور شدم . همین که می خواستم از اتاق خود در هتل خارج شوم ، تلفن زنگ زد . یکی از برادران مسیحی شهرمان بود . وی از راه دور زنگ زده بود تا فقط بگوید :« می خواهم به یاد داشته باشی که هر کاری امروز می کنی خدا با توست و من هم هستم . من با دعاهای خود پشت تو ایستاده ام . »

      این توجه دوستم سبب شد که حضور خدا را در تمام طول کنفرانس احساس کنم . از این گذشته ، می دانستم که دوستم از آنجا می تواند به من خدمت کند که خدا در زندگی او نیز حضور دارد .

      یکی از راههای مسیح برای بنای ملکوتش این است که رحم و شفقت خود را در دل تمام پیروانش قرار می دهد و آنها نیز به یکدیگر و کل جهان خدمت می کنند . در عهد عتیق ، خدا در معبدش حضور داشت . از پنتیکاست به این سو ، ما به معبد خدا تبدیل شده ایم ( اول قرنتیان ۳: ۱۶) . به این ترتیب ، توجه و محبت ما به دیگران ، به ایشان کمک می کند تا حضور خدا را درک و احساس کنند .

ادامه دارد ...

                                نویسنده : بیل هایبلز 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388 ساعت 15:34 توسط بلا





یکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388 | 14:24 | نويسنده : بلا

« قرباني ها را به ريسمان ها بر شاخ هاي قربانگاه ببنديد »

 ( مزامير 118 : 27 )

 

 

     آيا اين قربانگاه ما را به وقف دعوت نمي كند ؟  آيا نبايد از خدا بخواهيم كه ما را به قربانگاه ببندد تا تنوانيم از وقف خود باز گرديم ؟ گاهي زندگي آن قدر دلپذير و زيبا است كه برگزيدن صليب برايمان خوشايند نيست.

 

    اي روح القدس عزيز ، ما را مجاب كن و به قربانگاه ببند تا هرگز صليب را ترك نكنيم . ما را با ريسمان قرمز نجات ببند ، با بندهاي طلايي محبت و با اميد مبارك بازگشت دوباره خداوندمان ، تا هيچ گاه بازنگرديم و يا با امتناع از شراكت در رنج ها و زحمات خداوندمان ، زندگي راحت را برنگزينيم.

 

    اينك شاخ هاي قربانگاه تو را دعوت مي كنند . آيا مايل هستي بيايي و با روح فروتن وقف ، خود را تقديم نمايي و براي هميشه به خداوند خود پيوند شوي .

 

    مي گويند برادر سياهپوستي هر روز عصر در جلسات دعا خود را كاملأ به خداوند وقف مي نمود ، اما هر دفعه شيطان او را متقاعد مي ساخت كه وقف تو مورد قبول واقع نشده چرا كه هيچ گونه دگرگوني در تو احساس نمي شود . بارها و بارها شيطان او را شكست داده و به عقب مي نشاند. بالاخره يك روز آن برادر به كليسا آمد و به همراه خود چكش و ميخ بزرگي را آورد و يك بار ديگر پس از تقديم نمودن كامل خود به خداوند با ضربات چكش ميخ را درست در جايي كه زانو زده و خود را به خداوند سپرده بود محكم در زمين كوبيد و وقتي بيرون مي رفت شيطان دوباره به او گفت كه وقف تو رياكارانه است . در اين هنگام اين برادر سياهپوست ساده دل و دوست داشتني بلافاصله برگشت و با انگشتش ميخ را نشان داد و به شيطان گفت: «اين ميخ را مي بيني ؟ اين ميخ شاهد است كه من يك بار براي هميشه تمام وجودم را به خداوند م سپرده ام و او مرا تا ابد پذيرفته است .»

 

    ايماندار عزيز،اگر شيطان تو را هم با ترديد ها احاطه مي كند، اين چنين نشانه استواري را در جايي برقرار كن .

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388 ساعت 14:24 توسط بلا





شنبه بیست و سوم خرداد 1388 | 15:18 | نويسنده : بلا

                   گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۲۱۵ تا ۲۱۹

                                  ۱۵ـ زیستن در حضور خدا

حضور خدا در تاریخ

     با مراجعه به کتاب مقدس دریافتم که در سراسر تاریخ ، خدا سخت کوشیده است تا به قوم خود بفهماند که در میان ایشان است .  پس از خارج ساختن اسرائیلیان از مصر و هدایت آنها به بیابان ، خدا می دانست که آنها دستخوش ترس و احساس تنهایی خواهند شد . قوم اسرائیل که بیم جان فرزندان و رمه های خود را داشتند ، در محلی اردو زده بودند که پر از حیوانات درنده بود ، غذایی اندک وجود داشت و عملأ آب نبود . آنها نه دیواری به دور خود داشتند و نه ارتشی تا از جان آنها محافظت کند . حتی راه رسیدن به سرزمین موعود را هم نمی دانستند .

      آنها در ذهن خود می دانستند که قوم خدا هستند و او وعده محافظت از آنها را داده است . اما برای آنها دشوار بود که حضور او را احساس کنند . بدین ترتیب ، خدا نشانه ای مرئی از حضور خود به ایشان بخشید تا قانع شوند که به هر جا بروند او با آنها خواهد بود . می خوانیم :« در این سفر ، خداوند ایشان را در روز بوسیله ستونی از ابر و در شب بوسیله ستونی از آتش هدایت می کرد .» (خروج ۱۳: ۲۱ )

      هر گاه مردم به شک می افتادند که آیا در مسیر درستی در حرکتند ، کافی بود سربردارند و ستون ابر را ببینند . همین طور هم وقتی ترس برشان می داشت که مبادا حیوانات یا دشمنان با استفاده از تاریکی شب بر آنها حمله ور شوند ، کافی بود سر خود را بالا بگیرند و به ستون آتشی که به کل اردوگاه روشنی می بخشید نگاه کنند . خدا کاری کرده بود که اسرائیلیان بی هیچ شک و شبهه ای حضور او را در میان خود احساس کنند .

      در عهد عتیق می خوانیم که خدا به روشهای متعدد به قوم خود می فهماند که در میان ایشان است : از طریق جلال خویش که بر صندوق عهد در معبد قرار می گرفت و از طریق انبیای متعددی که کلام او را خطاب به قوم اعلام می کردند . با این وصف ، پری حضور خدا هنوز فرا نرسیده بود .

خدا با ما

      در همان ابتدای عهد جدید خدا وعده می دهد که در عیسی مسیح ، پسر خود ، همیشه با ما خواهدبود .

      نوزادی که وعده تولدش داده شد می بایست عمانوئیل ـــ یعنی " خدا با ما " (متی ۱: ۲۳ ) خوانده شود . یوحنا در توضیح اهمیت تولد عیسی می گوید :« کلام ، انسان خاکی شد و در میان ما مسکن گزید .» الهیدانان به این واقعه می گویند تحسم ـــ یعنی خدا جسم بشری بر خود گرفت و عملأ در میان قوم خود ساکن شد .

      حضور خدا بر زمین از طریق عیسی مسیح ، نوع پدیده آن جهانی و عرفانی نبود . چیزی نبود که فقط برای کاهنان ، انبیا یا اندیشمندان قابل تشخیص باشد . یوحنا با تأکید بر واقعیت مادی تجسم چنین می گوید :

          در باب آنچه از آغاز بود و ما آن را شنیده و با چشمان خود

          دیده ایم ، آنچه بدان نگریستیم و با دستهای خود لمس

          کردیم ، یعنی کلام حیات : حیات ظاهر شد ، ما آن را دیده ایم

          و بر آن شهادت می دهیم . ما حیات جاودان را به شما اعلام

          می کنیم ، که با پدر بود و بر ما ظاهر شد » (اول یوحنا ۱:۱ ـ۲ )

      در حضور خدا از طریق عیسی  ، پر از قدرت بود ، زیرا اشخاص معمولی و گناهکار را به رسولانی تبدیل کرد که « همه دنیا را به آشوب کشیده اند» ( اعمال ۱۷: ۶ ). حتی رهبران بی ایمان نیز به عاملی که چنین تحولی در زندگی شاگردان ایجاد کرده بود ، پی بردند . می خوانیم :« چون شهامت پطرس و یوحنا را دیدند و دانستند که افرادی آموزش ندیده و عامی هستند ، در شگفت شدند و دریافتند که از یاران عیسی بوده اند » (اعمال ۴: ۱۳ )

مسیح در شما

      حضور خدا در مسیح هر چه هم که قدرتمند بود ، یک چیز کم داشت . خدمت عیسی بر روی زمین فقط سه سال طول کشید . او هرگز فلسطین را ترک نکرد . فقط عده ای نسبتأ اندک شخصأ او را دیدند .

      اکثر انسانهایی که تا به حال زیسته اند هرگز با وی ارتباط مستقیم نداشته اند . به همین سبب بود که عیسی به شاگردانش چنین وعده داد :« من از پدر خواهم خواست واو مدافعی دیگر به شما خواهد داد که همیشه با شما باشد ، یعنی روح راستی » ( یوحنا ۱۴: ۱۶ ـ۱۷)

      کوته زمانی پس از صعود عیسی به نزد پدر آسمانی ، این وعده قرین حقیقت شد . در روز پنتیکاست خدا روح القدس را فرستاد تا بطور دائمی در زندگی ایمانداران ساکن شود .

      از زمان پنتیکاست تا به حال ، ایمانداران نشانه ای محکم از حضور خدا در کنار خود دارند . همان لحظه که در برابر مسیح سر تسلیم فرود می آورید و به او تعلق می یابید ، خدا همزمان شما را از گناهتان پاک و با روح القدس خود پر می سازد . از این هنگام روح القدس که در شما ساکن است ، بی وقفه علامتی را به روحتان مخابره می کندکه حضور خدا را در زندگی شما اعلام می دارد . پس از گذشت مدتی ، متوجه می شوید که هرگز تنها نیستید و حضور خدا در زندگیتان واقعی است . می توانید احساسش کنید و به هر جا که می روید با شماست .

      وقتی آگاهی از حضور خدا را تمرین کنید ، تمام مدت روز با علایم حضور او مواجه خواهید شد . به این ترتیب ، در محل کار ، در منزل ، در اتومیبل خود و خلاصه در هر جا که باشید به گفتگو با خدا می پردازید . با او درد دل می کنید و می دانید که به سخنانتان گوش می دهد . این امر هیچ ارتباطی به این که در ساختمان کلیسا یا بر زانوان خود باشید ندارد ، بلکه مربوط به حضور خدا در شما و در گرداگردتان است ـــ « مسیح در شما امید جلال است » (کولسیان ۱: ۳۷)

      آگاهی از حضور خدا ، احساس ارزشمندی است که مزایای بسیاری دارد .

ادامه دارد...

                                       نویسنده : بیل هایبلز

 



+ نوشته شده در شنبه بیست و سوم خرداد 1388 ساعت 15:18 توسط بلا





جمعه بیست و دوم خرداد 1388 | 19:49 | نويسنده : بلا

                        گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۲۱۱ـ ۲۱۵

                              ۱۵ ـ زیستن در حصور خدا

هدف از دعا فقط این نیست که تمنیّات و تشکرّات خود را جمع کنیم و به نحو قابل قبولی به خدا عرضه کنیم . دعا فقط این نیست که از خدا جواب و هدایت دریافت کنیم . هدف خدا از اینکه به ما تعلیم می دهد تا بی وقفه دعا کنیم این نیست که هر وقت لازم شد بسهولت بتواند مسیر ما را اصلاح کند .

      هدف دعا عمیق تر از این چیزهاست . دعا روشی است برای حفظ مشارکت مداوم با خدای پدر  و خدای پسر از طریق خدای روح القدس . بوسیله دعا رابطه صمیمانه ای که عیسی در یوحنا ۱۵: ۵ ـ ۸  توصیف کرد ، عینیت می یابد :

            من تاک هستم و شما شاخه های آن . کسی که در من می ماند و من در او ، میوه بسیار می آورد ، زیرا جدا از من ، هیچ نمی توانید کرد . اگر کسی در من نماند ، همچون شاخه ای است که دورش می اندازند و خشک می شود . شاخه های خشکیده را گرد می آورند و در آتش افکنده ، می سوزانند . اگر در من بمانید و کلام من در شما بماند ، هر آنچه می خواهید ، درخواست کنید که برآورده خواهد شد . جلال پدر من در این است که شما میوه بسیار آورید ، و این گونه شاگرد من خواهید شد .

     اگر کتابی که موضوع آن دعاست چیزی از حضور دائمی خدا در کنار پیروانش نگوید ، ناقص خواهد بود . دعا و حضور خدا ، دو روی یک سکه هستند . آگاهی از حضور خدا نتیجه این است که قسمتی از وقت خود را صرف گفت و شنود با خدا از طریق دعا کنیم . از سوی دیگر ، قدرت دعا در زندگی کسانی آزاد می شود که قسمتی از وقت خود را در حضور خدا می گذرانند .

بخشاینده ، خداوند و دوست

      بسیاری از مسیحیان معلومات زیادی در باره خدا دارند ، ولی بندرت حضور او را در زندگی خود احساس می کنند یا اصلأ احساس نمی کنند . من در کلیسایی پرورش یافتم که بر عظمت و فاصله خدا از مخلوقاتش تأکید داشت . ذهن ما پر از افکار متعالی و پر جلال درباره خدا بود که البته باید هم چنین می بود ، ولی در تأکید بر متعالی بودن خدا راه افراط رفته بودیم . در نتیجه ، به نظر خدا چندان بالاتر از مخلوقات و پرستندگانش قرار داشت که اغلب دسترسی به او محال می نمود .

            می دانستم که معنی ترس از خدا چیست و اهّمیت خدمت به او را درک می کردم . می دانستم که یک روز برای جواب پس دادن باید در برابر مسند داوری او بایستم و معتقد بودم که وظیفه من پیروی از احکام اوست . با این حال، فقدان یک چیز در زندگی مسیحی من کاملأ مشهود بود و آن اینکه من فاقد درک مناسبی از رابطه صمیمانه ای بودم که خدا می خواهد با فرزندانش داشته باشد .

     در کالج کتاب مقدس ، استادی داشتیم که مرا به حیرت واداشت . او گاهی چنان درباره عیسی مسیح حرف می زد که انگار نهار را با او صرف کرده بود . وی چنان که گویی عیسی دوست یا برادرش باشد ، با او رفتار می کرد و خیلی راحت و خودمانی به گفتگو با وی می پرداخت .

      من قادر به درک چنین رابطه ای با خدا نبودم ،«خدایی که ابدی و نادیدنی و یگانه حکیم و ساکن در نوری دسترسی نایافتنی و پنهان از چشم ماست »، ولی خواهان این رابطه بودم . این بود که بعد از اتمام کلاس مدام دور و بر استاد می چرخیدم تا اینکه یک روز شجاعت یافتم و پرسیدم :« استاد، چرا ظاهرأ شما شناختی از مسیح دارید که من ندارم ؟» پاسخ استاد ناگهان جرقه ای در ذهنم ایجاد کرد . وی گفت :« شاید عیسی برای تو فقط بخشاینده گناهانت است.»

      حق با استاد بود . چند سال پیش در حضور مسیح به زانو درآمده و به گناهان خود اعتراف کرده و نیاز خود را به نجات دهنده اقرار کرده بودم و او مرا پاک ساخته بود . من با قلبی شکرگزار از فیض او ،چنین دعا می کردم :« خداوندا ! از اینکه بر صلیب جان خود را به خاطر بخشایش گناهانم فدا کردی متشکرم .» 

      غیر از بخشاینده گناهانم ، عیسی را خداوند خود نیز دانستم . ولی هنوز ابعاد کامل رابطه ای را که او در یوحنا ۱۵: ۱۵  ما را به آن دعوت می کند ، درک نکرده بودم . در این آیات عیسی می گوید :« دیگر شما را بنده نمی خوانم ، زیرا بنده از کارهای اربابش آگاهی ندارد . بلکه شما را دوست خود می خوانم ، زیرا هر آنچه از پدر شنیده ام ، شما را از آن آگاه ساخته ام .»

تمرین حضور خدا

      استادم به من گفت :« اگر عیسی می خواست شخصأ این آیه را برایت توضیح بدهد احتمالأ می گفت :" می خواهم منجی و خداوندت، ولی در عین حال دوستت باشم . می خواهم از این گفتگوها تسلی و آرامش بیابی . می خواهم گفتگوی ما دو طرفه باشد و تو در تمام طول روز درباره من فکر کنی . می خواهم بدانی که هرگز تنها نیستی و به هر جا بروی و هر کاری بکنی دوستی در کنار خود داری . می خواهم حضور مرا در زندگی  روزمره خود تشخیص بدهی ".»

      برادر لارنس که در یکی از صومعه های فرانسه در قرن هفدهم به آشپزی مشغول بود ، عبارتی به جهان عرضه داشت که این نوع دوستی و مراودت با عیسی را به عمیق ترین وجهی وصف می کند . عبارتی که وی به کار برد چنین بود : تمرین حضور خدا . این راهب فروتن همچنان که ظرفها را می شست و برای برادران روحانی خود غذا تهیه می کرد ، با خداوند مشارکت داشت و فروغ حضور خدا به وظایف عادی و معمولی او در آشپزخانه ، غنا و اهمیت می بخشید .

      من زمانی با کتاب برادر لارنس آشنا شدم که به تشویق استادم می خواستم رابطه ای مبتنی بر دوستی با عیسی داشته باشم . بدین ترتیب ، به کمک کتاب آن راهب و تعلیمات و سرمشقی که از استاد گرفتم ، رفته رفته حضور خدا را در زندگی خود احساس کردم . از برادر لارنس یاد گرفتم که در اتومبیلم ، در محل کار ، در منزل ، به هنگام ورزش یا موقع کمک به کسی و یا شب هنگام در بستر خوابم و خلاصه در هر زمان و مکان و تحت هر شرایطی ، می توانم مشارکت پربرکتی با خداوند داشته باشم . خدا در کنار من است و می خواهد از طریق فرزند خود ، عیسی ، از مصاحبت و دوستی با من لذت ببرد.

ادامه دارد ...

                                         نویسنده : بیل هایبلز



+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم خرداد 1388 ساعت 19:49 توسط بلا





جمعه بیست و دوم خرداد 1388 | 13:18 | نويسنده : بلا


« آن خدايي كه به او ايمان آورد كه مردگان را زنده مي كند و ناموجودات را

به وجود، مي خواند »

 ( روميان 4 :17 )

 

 

     اين چه مفهومي دارد ؟ ابراهيم چگونه اين اعتراف را كرد ؟ او با شجاعت به خدا ايمان آورد . براي كسي به سن و سال او غير ممكن بود بتواند فرزندي به وجود آورد . اما حتي زماني كه خدا هيچ نشانه اي از داشتن فرزند به ابراهيم نداده بود . به او گفته بود « تو را پدر قومهاي بسيار مي گردانم » و ابراهيم از آن روز به بعد خود را « پدر » خواند ، زيرا خدا به او اين چنين گفته بود . ايمان اين است ، يعني در آرامش يقين داشته باشيم كه خدا هرچه را گفته است انجام خواهد داد. شخص با ايمان پايش را جايي مي گذارد كه ظاهرآ تهي است اما با ايمان هم در زير آن صخره اي مي يابد .

 

     تو فقط بپذير كه آن چه خدا گفته است مال توست ، آن متعلق به توست و او مطابق ايمانت به تو خواهد داد. اما با تمام وجودت بايد حقيقتآ به آن چه او گفته ، داده و عمل نموده ايمان داشته باشي.

 

                                                                                                                        كرمپس

 

* * *

 

     خوشنودي تو اين باشد كه با ايمان زندگي نمايي و چيز ديگري را غير از آن آرزو نكن و حتي فكرش را هم نكن . با خاطري آسوده به ظاهر آن چه اتفاق مي افتد توجهي نداشته باش. حتي اگر تمامي ستارگان درخشنده آسمان به خاموشي گرايند و پيرامون تو را تاريكي و خطر احاطه كند، تو نبايد بترسي ، فقط كافيست كه نور درخشنده و مقدس ايماني كه خدا در تو افروخته است هميشه روشن بماند.

 

                                                                                                            توماس هيوفام

 

* * *

 

    روزي خواهد رسيد كه تو بايد از لانه اعتماد به ظاهر امن خويش خارج شوي و در وضعيتي نامعلوم ، بال هاي ايمانت را بكار بگيري، مانند آن پرنده كوچكي كه براي اولين بار در هوا پر مي زند . شايد به نظر مي رسد كه خواهد افتاد ، اما نه . چرا ؟  زيرا پرنده مادر بي درنگ به زير او پرواز كرده و او را نگه خواهد داشت و پرواز كردن را به او خواهد آموخت .

 

    خداوند هم درست مانند اين تو را حفظ خواهد نمود . به او اعتماد كن . نگو : « من چه طور مي توانم روي هيچ قدم بگذارم ؟ » بياد آور كه وعده هاي خداوند آنجاست و مانند كوه ها پا برجا هستند . او گفته و انجام خواهد داد .
--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم خرداد 1388 ساعت 13:18 توسط بلا





پنجشنبه بیست و یکم خرداد 1388 | 18:37 | نويسنده : بلا


« و بعد از انقضاي چند واقع شد كه نهر خشكيد زيرا كه

باران در زمين نبود »

 ( اول پادشاهان 17 : 7 )

 

 

     روزها و هفته ها ايليا به فرمان خدا نزد نهر نشسته و مي ديد كه آب به تدريج كم مي شود ، اما در ايمان قوي گشته آرام ماند و ترديد ننمود. بالاخره آب نهر آن قدر كم شد كه فقط به اندازه نوار باريكي باقي ماند. درياچه هايي كه سيلاب ها به آنجا مي ريخت بسيار كوچك شدند ، پرندگان رفتند ، حيوانات و درندگان صحرا ديگر براي خوردن آب به آن سو نمي آمدند . نهر خشك شده بود . اما صبر و ايمان ايليا شكست ناپذير باقي ماند، و پس از آن بود كه « كلام خداوند بر وي نازل شده گفت : برخاسته به صرفه كه  نزد صيدون است برو و در آنجا ساكن شو اينك به بيوه زني در آنجا امر فرمودم كه تو را بپرورد »( آيه 8 – 9)

 

     شايد بسياري از ماها اگر جاي ايليا بوديم خيلي پيش از خشك شدن نهر نگران مي شديم و شروع به برنامه ريزی براي مقابله با آن مي شديم . شايد سرودهاي شكرگزاري ما هم با كم شدن آب نهر ، كم و كمتر مي شدند و شايد هم از بيم نيافتن آب و بدون مشورت با خداوند به جاهاي ديگري رهسپار مي شديم .

 

    خداوند گاهي اجازه مي دهد كه اينگونه بشود تا اميد و وابستگي ما را از چيزهايي كه به آنها تكيه كرده ايم بردارد و به خود معطوف دارد. اگر بنا به اراده خداوند تا حال كنار نهري بسر مي بردي  كه در حال خشك شدن است ، پس باز هم به اراده او عازم خانه پيرزني هستي كه قرار است معجزات خداوند را به فراواني در آن ببيني . رحمت خداوند تا ابدالاباد است. اگر با ايماني محكم و با اعتماد كامل به او، صبر و تحمل نمائيم ، به جاي تسليم شدن به مشكلات ، شاهد هماهنگي هاي كار عجيب او خواهيم بود و مجبور نمي شويم با خجالت و اشك و درد توبه و بازگشت كنيم .

 

« نزد خداوند ساكت شو و منتظر او باش » ( مزمور 37 : 7 )
--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم خرداد 1388 ساعت 18:37 توسط بلا





پنجشنبه بیست و یکم خرداد 1388 | 18:23 | نويسنده : بلا


« زيرا او طريقي را كه مي روم مي داند و چون مرا مي آزمايد مثل طلا بيرون مي آيم »

 

 ( ايوب 23 : 10 )

 

    ايمان در طوفانها شكوفا مي شود. يك كلمه پنج حرفي است، اما براي كساني كه از طوفانها مي گذرند چقدر عظيم است . ايمان آن دستگاه حسي عطا شده از طرف خداست كه ناديدني را مي بيند. به واسطه آن ناممكن  ممكن مي گردد.عملكرد ايمان فوق بشري است . اما اين ايمان در طوفانها رشد ميكند و در جاهايي قوت مي يابد كه فضاي روحاني آن متلاطم است . قوي ترين درختان جنگل در سايه رشد نكرده اند ، بلكه در مكان هايي كه بادها و طوفان هاي شديد از هر سو آنها را كوبيده و خم نموده اند تا روزي كه تبديل به درختاني عظيم گشته اند.

 

    وقتي كسي را مي بيني كه از لحاظ روحاني فوق العاده است ، خوب بياد داشته كه اگر تو نيز مي خواهي مثل او بشوي ، بايد مانند او قدم برداري ، نه در گردشگاه و گلزارها ، بلكه در كوره راه هاي سخت و سنگلاخي كه نيروهاي شرارت ، سنگ هاي تيز و خارها ، مارهاي سمي و طوفانهاي سخت تو را تهديد به نابودي مي كنند.

 

    راه پيش روي ما راه شادي و غم ، بيماري و شفا ، اشك ها و لبخندها ، وسوسه ها و غالب شدن ها ، نبرد و پيروزي ، مشكلات و خطرها ، جفاها و دشمني ها مي باشد ، كه اگر اين مسير را با او طي كنيم پيروزي عظيمي نصيب ما خواهد گشت . به فيض او كه ما را محبت نمود.

 

     « در طوفان ها » ، وقتي از ميان شديدترين آنها مي گذري، شايد بترسي يا ترديد نمائي ، اما نه ، شجاع باش، به پيش برو، خداوند در سخت ترين تجربياتت آنجا در كنار توست و در گوش تو اسرار خويش را زمزمه خواهد نمود، اين ها دلت را از شادماني و چهره ات را از لبخند پر خواهد ساخت و به ويژه ايمانت را آن چنان قوي و شكست ناپذير خواهند نمود كه هيچ يك از ديوهاي جهنمي شيطان هم نخواهند تو را تكان بدهند.

 

                                                                                                                        كيلبورن


--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود  



+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم خرداد 1388 ساعت 18:23 توسط بلا





سه شنبه نوزدهم خرداد 1388 | 23:7 | نويسنده : بلا

                   گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

از صفحه ۲۰۶ تا۲۱۰

                                        ۱۴ ـ با هدایتهای الهی چه کنیم

با احتیاط قدم جلو بگذارید

      بنابراین ، بطور خلاصه می توان گفت که یک هدایت زمانی از جانب خداست که با کلام او و خصائل و توانمندیهای ما سازگار باشد و نوعی فداکاری یا اقدام از روی ایمان را اقتضاء کند . اجازه دهید یکی دو تذکر دیگر را به قرار ذیل اضافه کنم :

          ــــ اگر هدایتی مستلزم این است که در مدّتی بسیار کوتاه تصمیمی بسیار مهّم و تعیین کننده بگیرید ، در درستی آن تردید کنید .

          ــــ اگر هدایتی مستلزم این باشد که زیر بار قرض فرو بروید یا کاری کنید که شخصی معذب یا مجبور به سازش شود و یا زندگی اش به خطر افتد ، به درستی آن تردید کنید .

          ــــ اگر هدایتی مستلزم این باشد که قید روابط خانوادگی یا دوستیهای مهّم خود را بزنید ، به صحت آن تردید کنید .

          ــــ اگر هدایتی را با دوستان بالغ مسیحی خود یا مشاوران مسیحی خود در میان گذاشتید و دیدید که برآشفته شدند ، به درستی آن تردید کنید .

      مقصود من این نیست که هدایتی با این خصوصیات را بلافاصله باید کنار گذاشت ، بلکه می خواهم بگویم اگر چنین هدایتی احساس کردید خوب آن را سبک و سنگین کنید ، مگر اینکه اساسأ مغایر با کتاب مقدس باشد . هدایتهایی که از جانب خدا هستند ، فرصتی فراهم می سازند تا زندگی مسیحی پرماجرا و بسیار رضایت بخشی داشته باشیم ، ولی هدایتهای کاذب منجر به چنان سرگشتگی و گرفتاری و رنج و فلاکتی می شوند که آن سرش ناپیداست .

بیازمائید و اطاعت کنید

      نمی خواهم فصل حاضر را با ذکر مطالب منفی به پایان برم . مایه تآسف بسیار است که برخی مسیحیان بقدری از هدایتهای کاذب هراسانند که حتی گوش خود را به روی هدایتهای روح القدس نیز می بندند . بی گمان خدا می خواهد که روحها را بیازمائیم ، ولی انتظار دارد که پس از این کار ، با ایمان قدم پیش بگذاریم و از او پیروی کنیم .

      چند سال پیش با مردی که ایماندار نبود برای صرف نهار به رستوران رفتم . دوستانش به من گفته بودند که وی خشن ترین ، رک گوترین ، خودرأی ترین ، کله شق ترین و قسی القلب ترین شخصی است که به عمر خود دیده اند ( با چنین اظهار نظرهایی از جانب دوستان دیگر نیازی به پرسیدن نظر دشمنان نبود.) بیست دقیقه که گذشت ، صحت نظر دوستان این مرد بر من مسجل شد .

از هر دری سخن می گفتیم و صحبتی از چیزهای مهّم در بین نبود . ناگهان احساس کردم که روح القدس به نجوا می گوید:« همین الان این حقیقت را که عیسی جان خود را فدای گناهکاران کرد به روشن ترین طریق ممکن برای این مرد شرح بده .»

      حاضر به این کار نبودم ، چون خیال می کردم که جواب او را از پیش می دانم . اما هدایتی که یافتم یقینأ منطبق بر اصول کتاب مقدس بود . از این گذشته ،این هدایت با عطایای من ، لااقل تحت شرایط دیگری غیر از این ، سازگار بود. از طرفی ،به هیچ وجه خود محورانه نبود ! به این ترتیب ، در برابر این سئوال قرار گرفتم : آیا حاضرم به خدا توکل کنم یا حاضر به اطاعت از این هدایت که آشکارا از جانب اوست نیستم ؟

      تصمیم به اطاعت گرفتم و موضوع بحث را یکباره تغییر دادم و گفتم :« مایل هستی بدانی که چطور عیسی مسیح گناهکاران را به بهشت می برد؟»

        وی جواب داد :« چه فرمودید ؟»

        گفتم :« عرض کردم مایل هستید بدانید که چطور عیسی مسیح گناهکاران را می بخشد و آنها را به بهشت می برد؟»

        وی با دودلی گفت:« فکر کنم .»

      این بود که به هنگام صرف دسر ، نقشه نجات را تا جایی که می توانستم مختصر و مفید برای او شرح دادم . وی سئوالاتی کرد و وقتی صرف نهار به پایان رسید ، در حالی که اندکی خجالت زده بودم به سرکارم برگشتم .

      دو یا سه روز بعد، وقتی این شخص به من تلفن زد ، از فرط تعجب نزدیک بود از صندلی بیافتم . وی گفت:« می دانی آن روز بعد از نهار چه کردم ؟ به اتاق خوابم رفتم ، زانو زدم و گفتم :" من گناهکارم و به مننجی نیاز دارم ."»

      این مرد به ایماندار بسیار خوبی تبدیل شد . خلق و خوی اش هم ملایم تر شد و یکی از صمیمی ترین دوستانم گردید . ما هفت سال تمام مشارکت بسیار صمیمانه ای با یکدیگر داشتیم تا اینکه وی به نزد خداوند رفت . تمام این اتفاقات نتیجه اطاعت از یک هدایت بود .

      وقتی آماده شنیدن هدایتهای الهی شوید ، اغلب حکمت هدایت او بر شما پوشیده خواهد بود . او شما را از میان قلمرویی ناشناس عبور خواهد داد و گاه از این کار هدفی جز اینکه توکل را به شما یاد بدهد نخواهد داشت . به خاطر داشته باشید که زندگی مسیحی بر اساس ایمان است و نه دیدار ( دوم قرنتیان ۵: ۷  ) و « بدون ایمان ممکن نیست بتوان خدا را خشنود ساخت » ( عبرانیان ۱۱: ۶ ).

      اگر می خواهید به معنای واقعی کلمه زندگی مسیحی پویا ، راستین و هیجان انگیزی داشته باشید ، به هدایتهای روح القدس گوش فرا دهید . آنها را بیازمائید و سپس اطاعت کنید . تاس روحانی را بیندازید و ایمان خود را به مرحله عمل درآورید . سعی خود را بکنید با خدا همکاری کنید و به او لبیک بگوئید ، اگر چه این  کار مخاطره آمیز یا نامعقول جلوه کند . از کاری که خدا خواهد کرد ، انگشت به دهان خواهید ماند .

ادامه دارد ...

                                  نویسنده : بیل هایبلز

 

 

 



+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم خرداد 1388 ساعت 23:7 توسط بلا





سه شنبه نوزدهم خرداد 1388 | 17:20 | نويسنده : بلا

« او را خواندم و جوابم نداد »

 

 

( غزل غزل ها  5 : 6 )

 

 

   

      هنگامي كه خدا به كسي ايماني قوي عطا  مي كند گاهي اين ايمان را با تآخير در پاسخ دادن به دعاها آزمايش مي نمايد . او گاهي اجازه مي دهد كه فرياد دعاهاي خادمينش مانند انعكاس صدايي باشد از سرزميني دور و بي اهميّت. آنها دائمآ در را مي كوبند، اما باز هم بسته مانده ، گويا لولاهايش زنگ زده اند.

 

   آنها خيلي وقتها مانند ارميا فرياد مي زنند « ( اي خداوند ) خويشتن را به ابر غليظ مستور ساختي تا دعاي ما نگذرد » ( مراثي ارميا 3 : 44 ) به اين ترتيب بسياري از مقدسين خدا با صبر انتظار كشيده اند بدون اين كه براي دعاي خود پاسخي دريافت نمايند. اما نه براي آنكه آنان با اشتياق كامل دعا نكرده اند يا دعاهاي آنها پذيرفته نشده ، بلكه به اين دليل كه خدا در قدرت مطلق خود اراده نموده است تا به شيوه و زمان مقرر خود ، درخواست هاي آنان را انجام دهد . خدا حّق دارد آنگاه كه مناسب تشخيص مي دهد براي قوي ساختن ايمان ما آن را مورد آزمايش قرار دهد.

 

    هيچ دعايي هدر نمي رود و هيچ استغاثه اي عبث نيست . دعايي كه مورد توجه خدا قرار نگرفته يا پاسخ نيافته باشد وجود ندارد .

 

    اغلب اوقات دعاهاي كه به نظر مي رسد رد شده اند ، در واقع آشكارا به تاخير انداخته شده اند .

 

                                                                                                 بونار


پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم خرداد 1388 ساعت 17:20 توسط بلا





دوشنبه هجدهم خرداد 1388 | 14:32 | نويسنده : بلا

« تو را در كوره مصيبت آزمودم » ( اشعيا  48 : 10 »

 

 

    آيا كلام خدا مانند باران ملايم فرو نمي ريزد تا شدت آتش را فرو نشاند ؟ بله ، آن هم چنين سلاحي سخت كه آتش هرگز بر آن تاثيري ندارد .

 

بگذار مشقت ها بيايند ، خداوند مرا برگزيده است .

 

بگذار فقر به در خانه من برسد ، اما خداي من اكنون درون خانه من است و او خود، مرا براي خويشتن برگزيده و براي اين سختي ها و زحمات آماده نموده است .

 

بگذار بيماري بر من هجوم آورد ، چه خيال ، زيرا درمان من كنار من است.

 

خداوند مرا انتخاب كرده، و سهم من در اين وادي اشك بار هر چه كه باشد ، يك چيز را آشكارا مي دانم كه تا زماني كه خدا مرا برگزيده ، مرا براي هر چيزي نيز آماده كرده است .

 

 

اي ايماندار نترس . مضطرب نشو و ترديد نكن ، عيسي با توست . او هرگز كسي را كه خود انتخاب كرده ترك نخواهد نمود . در تمامي تجربيات سخت و سوزان تو حضور او تسلي بخش و پناهگاه توست . او به تو گفته است  « مترس زيرا كه من با تو هستم و مشوش مشو زيرا من خداي تو هستم » ( اشعيا 41 :10 )

 

اين است وعده او براي همه برگزيدگانش كه از ميان تجربيات آتشين شديد مي گذرند .

 

                                                                                                                 اسپرجان

 

* * *

 

    چرا شكايت كنم وقتي رنج ها به درازا مي كشد ؟ او زودتر از انتظارم مي تواند به پايان برساند ، پس با اعتماد به پدر آسماني مي گويم « نه به اراده من بلكه به اراده تو »

 

                                                                                                            جوليوس استورم

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود  

« تو را در كوره مصيبت آزمودم » ( اشعيا  48 : 10 »

 

 

    آيا كلام خدا مانند باران ملايم فرو نمي ريزد تا شدت آتش را فرو نشاند ؟ بله ، آن هم چنين سلاحي سخت كه آتش هرگز بر آن تاثيري ندارد .

 

بگذار مشقت ها بيايند ، خداوند مرا برگزيده است .

 

بگذار فقر به در خانه من برسد ، اما خداي من اكنون درون خانه من است و او خود، مرا براي خويشتن برگزيده و براي اين سختي ها و زحمات آماده نموده است .

 

بگذار بيماري بر من هجوم آورد ، چه خيال ، زيرا درمان من كنار من است.

 

خداوند مرا انتخاب كرده، و سهم من در اين وادي اشك بار هر چه كه باشد ، يك چيز را آشكارا مي دانم كه تا زماني كه خدا مرا برگزيده ، مرا براي هر چيزي نيز آماده كرده است .

 

 

اي ايماندار نترس . مضطرب نشو و ترديد نكن ، عيسي با توست . او هرگز كسي را كه خود انتخاب كرده ترك نخواهد نمود . در تمامي تجربيات سخت و سوزان تو حضور او تسلي بخش و پناهگاه توست . او به تو گفته است  « مترس زيرا كه من با تو هستم و مشوش مشو زيرا من خداي تو هستم » ( اشعيا 41 :10 )

 

اين است وعده او براي همه برگزيدگانش كه از ميان تجربيات آتشين شديد مي گذرند .

 

                                                                                                                 اسپرجان

 

* * *

 

    چرا شكايت كنم وقتي رنج ها به درازا مي كشد ؟ او زودتر از انتظارم مي تواند به پايان برساند ، پس با اعتماد به پدر آسماني مي گويم « نه به اراده من بلكه به اراده تو »

 

                                                                                                            جوليوس استورم

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود  



+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم خرداد 1388 ساعت 14:32 توسط بلا





دوشنبه هجدهم خرداد 1388 | 13:36 | نويسنده : بلا

                        گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

از صفحه ۲۰۲ تا۲۰۵

                                 ۱۴ـ با هدایتهای الهی چه کنیم

سازگاری با عطایای الهی

      از سوی دیگر ، ممکن است هدایتی با کلام خدا سازگار باشد و با این حال از جانب روح القدس نباشد . برای مثال ، در هیچ جای کتاب مقدس نوشته نشده بود که عبسی نباید به گفته شیطان عمل کند و سنگها را به نان مبدل سازد . وی به دلایل دیگری از عمل به گفته شیطان  امتناع کرد .

      اگر هدایتی مغایر با کتاب مقدس نباشد می توان به معیار دوم مراجعه کرد ، یعنی هدایتهای الهی معمولآ با خصایل و توانائیهایی که خدا به ما عطا کرده است ، همخوانی داردند.

      گویا عده ای اینطور فکر می کنند که خدا عطایا و توانمندیهای خاصی در انسان می آفریند و سپس از او می خواهد تا در زمینه ای نامرتبط با عطایایش فعالیت موفقی داشته باشد . من کسانی را دیده ام که عاشق و واله ریاضی و علوم کامپیوتری هستند و جدآ فعالیت بسیار خوبی در این زمینه ها دارند ، ولی تصور می کنند که خدا آنها را هدایت می کند تا به فعالیت در زمینه موسیقی یا الهیات بپردازند .

     عده ای نیز عاشق فضای باز هستند و جز در طبیعت احساس شادابی و سرزندگی  نمی کنند ، ولی به گمانشان خدا آنها را هدایت می کند تا در مرکز شهر ، در دفتری واقع در طبقه سی و پنجم یک آسمانخراش ، از ساعت نه الی پنج  بعد از ظهر کار کنند .

      من حتی اشخاصی را دیده ام که هیچ میانه خوبی با بچه ها ندارند و با این حال ، خیال می کنند که خدا آنها را هدایت می کند تا معلم خردسالان شوند .

      از این اشخاص سئوال می کنم :« چرا خیال می کنید که هدایت الهی با خصائل و توانمندیهایی که خدا در شما آفریده است سازگار نیست ؟ آخر چطور می شود او ما را برای هدف خاصی خلق کند و سپس برای هدف دیگری به کارمان برد ؟»

      خدای ما از هر کاری هدف و مقصود خاصّی در نظر دارد . او بزرگترین هماهنگ سازنده و ترکیب کننده عناصر کائنات است . البته ، شکی نیست که او می خواهد توانائیها و نیروی بالقوه ما را افزایش دهد و بدین منظور غالبأ ما را در مسیرهای جدید هدایت می کند . با این حال ، این امر بدان معنا نیست که خدا عطایا و علائق ذاتی ما را نادیده می گیرد ، چون هر چه نباشد در درجه اول این عطایا را به ما ارزانی کرده است تا به نحو مؤثرتری به او خدمت کنیم ! خدا به جای نادیده گرفتن توانائیهای ظبیعی ما ، آنها را تقویت می کند و به کار می گیرد .

      اگر احساس می کنید که خدا دعوتی کاملأ مغایر با خصایل و توانائیهایتان از شما به عمل آورده است ، توصیه می کنم که آن را به دقت بررسی کنید . آیا خدا می خواهد تا فلان کار دشوار را بر عهده بگیرید، چون کس دیگری زیر بار آن نمی رود ؟ آیا از شما می خواهد که قدم در عرصه های جدید بگذارید تا عطایای منحصر به فردتان شکوفا شوند؟ یا هدایتی که احساس می کنید به هیچ وجه از جانب خدا نیست و فقط از وظیفه ای که خدا به شما سپرده است دورتان می کند ؟

بعد خدمت

       سوم ، هدایتهای الهی معمولأ مستلزم خدمت به دیگران هستند . من به این نتیجه رسیده ام که بسیاری از هدایتهای کاذب را از اینجا می توان تشخیص داد که هدفی جز پیشرفت و ترقی خود شخص ندارند . مثلأ در اواخر ژانویه یا اوایل فوریه وقتی هوا در میانه باختری ایالات متحد بشدت سر می شود ، برای تأسیس کلیسا در منطقه ای گرم تر دعوتی در دل احساس می کنم که به رغم عجیب بودن خوشایند است .

      اخیرأ مردی مأیوس به من زنگ زد و گفت :« سی سال است که من جزو هیأت مشایخ کلیسا هستم و تا به حال شبانان بسیاری به کلیسای ما آمده و رفته اند . می خواهم بدانم که چرا همه این افراد وقتی پیشنهاد شبانی کلیسای دیگری به آنها شده است که حقوق و مزایا و پرسنل آن بیشتر و خان شبان آن بزرگ تر بوده است ،  احساس هدایت کرده اند که کلیسای ما را ترک کنند . تا به حال هیچ کدام از کشیشان ما هدایت نشده است تا به کلیسای کوچک تری با حقوق و مزایای کمتر برود .»

      با گذشت سالها به این نتیجه رسیده ام که اگر در دل هدایتی احساس کردم که با وعده پول و شهرت و مزایای بیشتر توأم بود احتیاط کنم . چندان که رفاه ، افراد را تباه کرده است ، سختیهای خدمت و دشواریها هرگز چنین نکرده اند . از طرف دیگر ، معمولأ هدایتی را از جانب روح القدس می دانم که مستلزم این باشد که خود را فروتن سازم ، به کسی خدمت کنم ، شخصی را مورد تشویق قرار دهم یا هدیه ای بدهم . بندرت ممکن است شیطان ما را برای انجام دادن چنین کارهایی هدایت کند .

پولس در باره یکی از هدایتهای خود ، خطاب به مشایخ کلیسای افسس چنین گفت :« و حال با الزام روح به اورشلیم می روم و نمی دانم در آنجا چه برایم پیش  خواهد آمد ، جز آنکه در هر شهر روح القدس هشدار می دهد که زندان و سختی در انتظار من است .» ( اعمال ۲۰: ۲۲ ـ ۲۳ )

روح القدس از پولس نمی خواست تا کاری مغایر با توانائیهایش انجام دهد ، چون در تمام طول سفر خود به سوی اورشلیم قرار بود که وی انجیل را موعظه و کلیساهای نو پا را تقویت کند . با این وصف ، روح القدس از او می خواست که امنیت و آسایش خود را فدای پیشرفت ملکوت خدا سازد .

     البته ، هر هدایتی از جانب خدا مستلزم رنج بردن و فداکاری نیست ، ولی باید انتظار این را داشت که اغلب هدایتهای الهی شامل اخذ تصمصیماتی که حدود ایمان ما را می آزمایند و سبب می شوند تا مستقیمأ پنجه در پنجه مسایل تعیین کننده زندگی خود بیاندازیم بسیاری از هدایتهای الهی مستلزم این خواهند بود که میان آسایش یا پرورش شخصیت روحانی خود ، مال اندوزی یا الویت دادن به ملکوت خدا ، قهرمان شدن در نظر جهان یا در نظر خدا ، یکی را انتخاب کنیم .

      بنابراین ، اگر هدایتی احساس کردید که وعده می دهد یک شبه به سلامت و ثروت و آسایش و سعادت دست یابید ، احتیاط کنید . خدا عیسی را به سوی صلیب هدایت کرد نه تاج . با این حال، همان صلیب سرانجام برای تمام گناهککاران جهان به دروازه ای تبدیل شد که به سوی آزادی و بخشایش گشوده می شود . خدا از ما ، پیروان عیسی هم می خواهد تا صلیبی را حمل کنیم . جالب اینجاست که وقتی این صلیب را حمل می کنیم به آزادی و شادی و خرسندی دست می یابیم .

ادامه دارد ...

                                 نویسنده :بیل هایبلز



+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم خرداد 1388 ساعت 13:36 توسط بلا





یکشنبه هفدهم خرداد 1388 | 22:9 | نويسنده : بلا

« پيوسته قتل عيسي خداوند را در جسد خود حمل  

مي كنيم تا حيات عيسي هم در بدن ما ظاهر 

 شود »    ( دوم قرنتيان 4 : 1 )

 

   پولس رسول مي گويد « پيوسته قتل عيسي خداوند را در جسد خود حمل مي كنيم » . اما هنگامي حيات عيسي در ما آغاز مي شود كه عيسي خود مي آيد و در ما ساكن مي گردد. از آن پس شخص، ديگر به خود زيست نمي كند بلكه حيات عيسي در او جاري است. پيروزي اين است .

 

    در زندگي روحاني ، دليل رنجور و ضعيف ماندن بسياري از افراد از تمايل آنان به زندگي بدون مبارزه سرچشمه مي گيرد ، در نتيجه وقتي مبارزه آغاز مي شود نا اميد مي شوند و مي افتند.

 

    در آسمان هيچ چيز ارزان قيمتي نيست . نجات ما به اندازه تمام هستي خدا ارزش داشت . مشكلات : مدرسه ايمان و شخصيت ماست .

 

     اگر در مدّت زمان حيات ما در اين بدن بايد حيات الهي در ما ظاهر شود ، ما در مبارزه اي خونين و با  تحّمل دردهاي فراوان و شديد است كه مي توانيم آن حيات تازه را داشته باشيم ، يعني حيات خداوند عيسي .

 

   مانند « بوته مشعل » موسي كه خاموش نمي شد . وقتي فرشته شرير از يك طرف مدام بر روي آن آب مي ريخت ، در طرف ديگر فرشته اي نيكو دائمأ روغن به آن اضافه مي نمود ، و به اين وسيله آتش را روشن نگه مي داشت . اي فرزند زجر كشيده خدا : تو هميشه پيروز خواهي بود ، اگر به شرير فرصت ندهي و به مبارزه خود عليه او تداوم ببخشي .

پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم خرداد 1388 ساعت 22:9 توسط بلا





یکشنبه هفدهم خرداد 1388 | 13:48 | نويسنده : بلا

                       گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۱۹۶ تا ۲۰۱

                           ۱۴- با هدایتهای الهی چه کنیم

آیا واقعأ این هدایت از جانب خداست ؟

      وقتی این سئوال را مطرح می کنیم ، مردم سئوالم را با سئوال جواب می دهند . آنها می گویند:« من به هدایتهای الهی اعتقاد دارم و خواهان اطاعت از آنها هستم و واقعیت این است که اغلب نیز چنین کرده ام ، اما می دانم که ارواح دیگری نیز در این جهان وجود  دارند که همه شان مقدس نیستند . از طرفی ، می دانم که شاید تمایلات شدید خود را به جای خواسته های روح القدس بگیرم . بنابراین، چطور می توانم مطمئن باشم هدایتی که یافته ام از جانب خداست ؟»

      این سئوال بسیار بجایی است . کتاب مقدس به ما هشدار می دهد که شیطان ، یعنی روح شریر ، هم می تواند به منظور رسیدن به اهداف شوم خود افکاری را به ما القاء کند و هم اینکه ما را از عمل به هدایتهای الهی باز دارد .

     پولس خطاب به تیموتائوس چنین نوشت :« اما روح آشکارا می گوید که در زمانهای آخر ، برخی از ایمان رویگردان شده ، از ارواح گمراه کننده و تعالیم دیوها پیروی خواهند کرد.» ( اول تیموتائوس ۴: ۱)

      این ارواح دروغگو ممکن است به شکل مجراهای قدرت خدا ظاهر شوند. یوحنا به « ارواح دیوها که آیات به ظهور می آورند » ( مکاشفه ۱۶: ۱۴ ) اشاره می کند و عیسی پیش بینی  کرد که « مسیحیان کاذب و پیامبران دروغین برخاسته ، آیات و معجزات عظیم به ظهور خواهند آورد تا اگر ممکن باشد ، حتی برگزیدگان را گمراه کنند» ( متی ۲۴:۲۴ ).

     تشخیص ارواح شریر از ارواح خدمتگزار خدا ، یعنی فرشتگان ، لزومأ ساده نیست . همچنان که پولس رسول فرمود: « شیطان نیز خود را به صورت فرشته نور در می آورد » ( اول قرنتیان ۱۱: ۱۴ ). بنابراین ، تشخیص منشاء هدایتی که به ذهن ما می آید حائز اهمیت بسیار است .

      آدم و حوا از هدایتی مبنی بر اینکه با خوردن میوه ای دلپذیر بر دانش خود بیافزایند پیروی کردند و در نتیجه این امر نژاد بشر را به ظلمت و فلاکت مبتلا ساختند (پیدایش ۳ ). داود پادشاه از هدایتی مبنی بر تصاحب همسر زیبای یکی از ارتشیان پیروی کرد و این امر به یهای از دست دادن بهترین ژنرال و یکی از پسرانش تمام شد ( دوم سموئیل ۱۱: ۱۲ )

      چه کسی واقعأ مسئول نفرت مرگباری است که پروتستانها و کاتولیکها را در ایرلند شمالی ، اعراب و یهودیان را در بیت المقدس و صربها و کرواتها و مسلمانان را در بوسنی به جان هم  انداخته است ؟

      چه کسی لی هاروی اسوالد را هدایت کرد تا کندی را ترور کند یا ایدی امین را هدایت کرد تا بسیاری از هموطنانش را در اوگاندا قتل عام کند ؟ چه کسی رسته ای از نظامیان آمریکائی را هدایت کرد تا زنان و کودکان را در میلای به خاک  و خون بکشند ؟ چه کسی نژادپرستان سفید پوست را هدایت می کند تا سنگ و بطری به طرف همسایگان سیاه پوست خود پرتاب کنند؟

      چه کسی هدایتم می کند تا سخنان گزنده بگویم و رفتار تکبر آمیز داشته باشم و حقیقت را وارونه جلوه بدهم ؟ چه کسی مرا بر می انگیزد تا کمتر به فکر خدمت به دیگران باشم و بیشتر به پیشرفت و آسایش خود فکر کنم .

نبرد آسمانی

      در افسسیان ۶: ۸ ـ۱۰   پولس به ما یاد آوری می کند که در عالم جنگی در جریان است . وی می گوید :« اسلحه کامل خدا را بر تن کنید ، تا بتوانید در برابر حیله های ابلیس بایستید . زیرا ما را کشتی گرفتن با خون و جسم نیست ، بلکه ما علیه قدرتها ، علیه ریاستها ، علیه خداوندگاران این دنیای تاریک ، و علیه فوجهای شریر در جایهای آسمانی می جنگیم » (آیات ۱۱ ـ ۱۲ )

      این جنگ روحانی در عرصه ذهن ما صورت می گیرد . همچنان که خدا برای جلال خود و از روی خیر خواهی انسان را هدایت می کند ، شیطان از هر آنچه در قدرت دارد برای از بین بردن کار خدا و تضعیف فعالیت او در زندگی انسانها استفاده می کند . به سبب همین نبرد روحانی ، ممکن است برخی از افکاری که به ذهن ما راه می یابند نه از جانب خدا ، بلکه از شیطان باشند .

      واکنش نسبت به هدایتهای شیطانی به دو طریق ممکن است : یا باید گریخت یا جنگید . پولس خطاب به تیموتائوس جوان گفت :« از امیال جوانی بگریز » ۰دوم تیموتائوس ۲: ۲۲ ) یعقوب رسول نیز چنین نوشت : در برابر ابلیس ایستادگی کنید ، که از شما خواهد گریخت ( یعقوب ۴: ۷ ).

      ولی چطور می توان بطور قطع منشاء یک هدایت را مشخص کرد؟

     در اول یوحنا ۴: ۱  می خوانیم :<< ای عزیزان هر روحی را باور مکنید ، بلکه آنها را بیازمائید که آیا از خدا هستند یا نه . زیرا انبیای دروغین بسیار به دنیا بیرون رفته اند.>> برای تشخیص مآهیت هدایتهای خود می توانید آنها را با توجه به سه معیار زیر بسنجید:

سازگاری با کتاب مقدس

      اول ، تمام هدایتهایی که منشاء الهی دارند با کلام خدا ، یعنی کتاب مقدس سازگارند.

     مطمئن ترین راه برای تشخیص منشاء یک هدایت آن است که با کتاب مقدس مقایسه اش کنیم . در کلیسای من ، تقریبآ هر ماه کسی به من می گوید که هدایت شده است تا وقاداری خود را به همسرش زیر ا بگذارد . گوینده این حرف خیال می کند به سوی زنی که خدا برای او انتخاب کرده است ، هدایت می شود و ازدواجش اشتباهی فاحش و حتی گناه بوده است . وی می گوید که او در صورتی می تواند به اراده خدا عمل کند که از گناه ازدواج اشتباهش توبه کند و با زنی که همان اول می بایست همسرش می شد پیمان زناشویی ببندد .

     توجیهات این افراد اغلب بسیار پیچیده است ، ولی لب کلام آنها همیشه یک چیز است ـــ آنها می خواهند از همسر خود که بر اثر پیمان مقدس زناشوئی با وی وصلت کرده اند جدا شوند تا با زن دیگری که جذاب تر به نظر می رسد ۷ ازدواج کنند . صراحتآ باید بگویم که چنین هدایتی از جانب خدا نیست . به آنچه خدا می فرماید توجه کنید :

              پس با زن خود خوش باش و از همسر خود که در ایام جوانی

               با او ازدواج کرده ای لذت ببر ... و قلب تو فقط از عشق         اوسرشار گردد (امثال ۵: ۱۸ ـ ۲۰ )

      دیگر خداود هدایای شما را نمی پذیرد و برکتی به شما نمی دهد . می گوئید :<< چرا خداوند ما را ترک کرده است ؟>> دلیلش این است که به همسرتان که در جوانی با وی پیوند بود ، خیانت شما را دیده است ... خداوند خدای اسرائیل می فرماید: << من از طلاق نفرت دارم .>> (ملاکی ۲؟ ۱۳ و۱۴و۱۶ )

       هدایتی مبنی بر اینکه وفاداری خود را به همسرتان زیر پا بگذارید ، قطعآ از جانب خدا نیست . این امر در مورد هدایتهایی مبنی بر تقلب در امتحان ، غلو کردن در مورد اجناس خود ، پراکندن شایعات مضر ، فریفتن همسر یا فرزندانتان و خلاصه هر کاری که کتاب مقدس قدغن کرده نیز صادق است .

      اگر هدایتی مغایر با کتاب مقدس باشد ، یقینآ از جانب روحی ناپاک است . چنین هدایتی را شیطانی بخوانید و فورآ از ذهن خود بیرونش کنید . هیچ روش مسیحی دیگری برای برخورد با هدایت غیر کتاب مقدسی وجود ندارد .

 ادامه دارد ...

                                    نویسنده : بیل هایبلز

 

 



+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم خرداد 1388 ساعت 13:48 توسط بلا





شنبه شانزدهم خرداد 1388 | 18:57 | نويسنده : بلا

« و مرا تير صيقلي ساخته است » ( اشعيا 49 : 2 )

 

 

     يكي از بخشهاي بسيار معروف سواحل كاليفرنيا « سواحل شن ها » ناميده شده است. امواج خشمگين دريا شب و روز ضربات خود را به اين شن ها وارد مي سازند و آنها را به يكديگر مي كوبند و مي غلطانند . نتيجه ؟ ...

 

  از نقاط دور دست دنيا افراد بي شماري براي جمع آوري اين سنگ ها مي آيند تا به وسيله آنها اطاق هاي پذيرايي و ميزهای خود را تزئين نمايند. اما ، هنگامي كه به طرف غارهاي اطراف آن ساحل مي روي ، در آنجا نيز سنگ هاي بي شماري را خواهي ديد كه از آفتاب و باد و امواج طوفاني دريا محفوظ مانده اند ، اما آنها هيچ چيز جالب توجه و زيبايي ندارند و هيچ كس هم براي به دست آوردن آنها تلاش نمي كند.

 

      درخشش زندگي هم از برخورد با مشقت ها ايجاد مي شود

 

خداي ما مي داند كه ما كدام قسمت را بايد پر كنيم يا براي كدام گوشه مناسب هستيم . پس با اطمينان به او توكل نمائيم تا او مطابق اراده اش ما را بكار برد. فقط او مي داند كه ما را براي چه كاري تعيين كرده است. پس با ايمان و اعتماد كامل ، او را آزاد بگذاريم تا با ما آن گونه عمل كند كه خود مي خواهد . او گاهي دل هاي ما را با رنج ها و دردهاي خونين هماهنگ با نقشه و هدف خود صيقل مي دهد . بسياري از الماس هاي خدا از اشك هاي بلورين فرزندان خويش تشكيل شده است.

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در شنبه شانزدهم خرداد 1388 ساعت 18:57 توسط بلا





شنبه شانزدهم خرداد 1388 | 15:56 | نويسنده : بلا

                    گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

از صفحه ۱۹۲ تا ۱۹۶

                       ۱۴- با هدایتهای الهی چه کنیم

      چند سال قبل پس از جلسه ای خسته کننده، سوار اتومبیلم شدم و از پارکینگ کلیسا به طرف راه خروجی جرکت کردم . همین که به راه افتادم از گوشه چشم شخصی را دیدم که وارد محوطه پارکینگ می شد . در آن چند دهم ثانیه فکری به ذهنم خطور کرد که احساس کردم باید هدایتی از جانب خدا باشد . فکری که به ذهنم آمد این بود که بروم و به شخصی که از کنارش عبور کرده بودم کمک کنم .

     اول پیش خود گفتم آخر چرا؟ این شخص که ظاهرأ  مشکلی ندارد . سپس از خود پرسیدم : خوب ، حالا چرا من ؟ آن روز ، هم مطالعه کرده و هم روی موعظه ای کار کرده بودم و هم اینکه به چند نفر مشورت داده و جلسه ای را رهبری کرده بودم و خلاصه خدمت آن روز خود را انجام داده بودم . می خواستم به منزل بروم .

      به این ترتیب، در حالی که بی اطاعتی خود را نسبت به این هدایت کوچک خدا توجیه می کردم ، مسیر خانه را در پیش گرفتم . اما روح القدس به اصرار خود ادامه داد . وقتی به علامت ورودی جاده رسیدم ، بقدری ناآرام و بی قرار بودم که گفتم:« دیگر تحّمل این وضع را ندارم . اطاعت حتّی با اینکه خسته ام و نمی دانم چرا باید این کار را بکنم فشار و استرس کمتری دارد تا بی اطاعتی.»

      این بود که دور زدم و کنار شخص مزبور که هنوز در مسیر جنوب در حرکت بود ، توقف کردم . پنجره را پائین کشیدم و با کمرویی گفتم :« خدمتی از من بر می آید ؟ می خواهید شما را به محل اتومبیلتان برسانم؟» ( پارکینگ کلیسای ما بزرگ است و مردم اغلب فراموش می کنند که اتومبیل خود را کجا پارک کرده اند .)

      بدین ترتیب ، زنی که تا به حال او را ندیده بودم با خوشحالی پیشنهادم را پذیرفت . وی همینکه می خواست از من تشکّر کند و از اتومبیل خارج شود گفت :« امشب در بولتن کلیسا خواندم که به شخصی برای اداره امور دفتری کلیسا نیاز دارید . احساس می کنم که خدا مرا برای این خدمت هدایت می کند . نظر شما چیست؟»

      چند کلمه ای در باره این موضع گفتگو کردیم و سپس هر یک به راه خود رفتیم . آن شب هیچ نمی توانستم تصور کنم که کمک به شخصی که احتمالأ نیازی به کمک من نداشت تا چه اندازه می توانست زندگی و خدمت مرا تحت تأثیر قرار بدهد . عاقبت ، این خانم به پرسنل ما ملحق شد و به مدت قریب به ده سال وفادارانه خدمت کرد . در این فکرم که اگر به هدایت آن شب خدا عمل نمی کردم چه اتفاقّی می افتاد.

هدایتهای شخصی

      یک بار که در کنفرانسی در کالیفرنیای جنوبی شرکت کرده بودم ، که اواسط عصر به دلیلی عجیب احساس کردم باید در کارگاهی که علاقه ای به آن نداشتم شرکت کنم . کارگاه در ساختمان دیگری واقع بود و در حالی که به سوی آن در حرکت بودم ، به مرد جوانی برخوردم و با او شروع به صحبت کردم .

      وقتی با هم مشغول صحبت بودیم ،تحت تأثیر خوش قلبی او قرار گرفتم و متوّجه شدم که خدا قلب ما دونفر را به یکدیگر نزدیک می کند . به مدّت چند ماه با یکدیگر مکاتبه داشتیم و سپس با همدیگر ملاقات کردیم . این شخص سرانجام به پرسنل کلیسای ما ملحق شد و یکی از مؤثرترین خدمات جوانان را در کل کشور بوجود آورد .

     وقتی خدا به ما می فرماید به فلانی نامه بنویسیم ، بهمانی را ببینیم ، فلان مقدار هدیه بدهیم و کاری را شروع یا تمام کنیم ، لزومی ندارد که این امور به عقل ما راست بیایند . برخی از مهمّترین تصمیمات زندگی من از چشم انداز دنیوی هیچ معنایی نداشته اند . اما من فهمیده ام که نمی توانم به هدایتهای الهی بی اعتنا باشم .

      روزی یکی از مشایخ کلیسا به من تلفن کرد و گفت :« خدا در دلم گذاشت که بهت تلفن بزنم . ببینم مشکلی چیزی نداری؟»

        جواب دادم :« مشکلی که از آن باخبر باشم نه .»

        وی گفت :« بسیار خوب ، قصدم فقط اطاعت از خداوند است . می خواستم بهت زنگ بزنم و تشویقت بکنم ، همین .»

     خوشحالم که وی به من تلفن زد و این حرفها را گفت، هر چند علّت این هدایت بر هر دوی ما پوشیده بود . من هرگز به تشویق شدن اعتراضی ندارم و خوشحالم که این شخص از روح القدس اطاعت کرده بود .

      وقتی خدا از ما می خواهد که کاری را انجام بدهیم ، تا وقتی این خواسته مغایر با کتاب مقدس نیست ، نیازی به درک آن نداریم . در این اینجا ، تنها کاری که باید انجام بدهیم این است که از خدا اطاعت کنیم و ایمان داشته باشیم که وی از اطاعت ما برای اجرای خواسته اش استفاده خواهد کرد .

      هدایتهای الهی مسایلی بسیار شخصی هستند . هم من چنین هدایتهایی را دریافت می کنم و هم شما ، ولی تا وقتی موضوع آنها را برای کسی مطرح نکنیم ، کسی نخواهد دانست که با آنها چه می کنیم . ممکن بود من از عمل به اراده خدا خودداری می کردم و به آن زن در محوطه پارکینگ کلیسا کمک نمی کردم . کسی هم متوجه اینموضوع نمی شد . همچنین ، ممکن بود از رفتن به کارگاهی که علاقه ای به آن نداشتم نیز اجتناب کنم و احساسی را که خدا در دلم گذاشته بود نادیده بگیرم و هیچ کس هم از این موضوع خبردار نشود .

      در واقع ، اگر توجهی به این هدایتها نمی کردم هرگز نمی فهمیدم که چه چیزی را از دست داده ام . اگر به این هدایتها اعتنا نمی کردم چطور می فهمیدم زنی که در محوطه پارکینگ دیدم همان معاون لایق امور اداری کلیساست و یا از کجا می فهمیدم که در راه خود به سوی کارگاه به بهترین خادم جوانان برای کلیسای خود بر خواهم خورد ؟

     می توانم پشت سر هم داستانهایی از هدایتهایی نقل کنم که خدا از من و دیگران به عمل آورده است . همچنین ، می توانم نتایج درخور توجه اطاعت از هدایتهای الهی ـــ یا بی اعتنایی به آنها ـــ را نقل کنم . ولی هدف نقل این داستانها نیست ، بلکه سئوال اصلی این است : با هدایتهایی که دریافت می کنید قصد دارید چه کنید ؟

ادامه دارد...

                                           نویسنده: بیل هایبلز

 



+ نوشته شده در شنبه شانزدهم خرداد 1388 ساعت 15:56 توسط بلا





پنجشنبه چهاردهم خرداد 1388 | 20:44 | نويسنده : بلا

                     گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم  

                   

                          ۱۳ـ هدایتهای الهی را چگونه بشنویم

پاسخهایی از جانب خدا

      فرض کنید که بلافاصله پس از خواندن این فصل، کتاب را پائین بگذارید و روح خود را در حضور خدا آرام سازید . به این ترتیب تا زمانی که فکر و دلتان بر خدا متمرکز شود انتظار می کشید و سپس می گوئید : « بفرما زیرا که بنده تو میشنود.» ( اول سموئیل ۳: ۹) . در این خلوت و سکوت خدا به شما چه خواهد گفت؟

      به برخی ممکن است بگوید :« تا به حال به قدر کافی کتابهای مسیحی خوانده و در کنفرانسهای مسیحی شرکت کرده ای . حال زمان آن است که واقعآ مسیحی بشوی . به نزد من بیا . از گناه خود توبه کن و با من وارد رابطه ای ملهم از ایمان شو .»

      به کسانی که قبلآ به  چنین کاری متعهد شده اند ، خدا ممکن است بگوید: « نزد من بازگشت کن . تمام این مدّت در حال افت و خیز بوده ای . تابستان طولانی و خشکی را پشت سر گذاشته ای . بیا رابطه ات را با من نو بساز ! بیا از نو با همدیگر مشارکت داشته باشیم .!»

      به کسانی که با مشکلات مواجه اند ممکن است خدا این کلمات تسلّی بخش را بیان دارد : « من اینجا هستم ! نامت را می دانم و از درد تو با خبرم . می خواهم به تو قّوت و قدرت عطا کنم ، بنابراین به من توکّل کن .»

      به کسانی که با وجود دشواریها وفاداری خود را به خداوند جفظ کرده اند ، ممکن است خدا بگوید :« من از تو بسیار راضی ام ! خوشحالم که با وجود زندگی دشوار خود به من وفادار مانده ای . همین طور ادامه بده .»

      به دیگران هم ممکن است خدا بگوید :« به هدایت من عمل کن دست به ریسک بزن و وارد این مسیر جدید شو . خود را برای روبرو شدن با این شرایط جدید آماده کن و با من به سوی افقهای تازه قدم بردار .»

      در هر حال ، پیام خدا متناسب با نیاز شخص خواهد بود ، ولی در مورد سخن گفتن خدا،حقیقت محوری و مسلم این است که ما به خدایی خدمت می کنیم که در طول تاریخ سخن گفته است و امروز نیز همچنان سخن می گوید و خواهان سخن گفتن با ماست .

هنگامی که خدا خاموش است

          ولی اگر هیچ پیامی از خدا شنیده نشد چه؟

       گاه هنگامی که در سکوت به انتظار شنیدن از خدا می نشینم ، اجساس می کنم که  آسمان سکوت مطلق اختیار کرده است . انگار کسی در خانه نیست . در چنین مواقعی اجساس کرده ام که بسیار نادانم و از خود پرسیده ام که آیا سئوال نادرستی را مطرح کردم ؟ آیا توقع دارم که خدا به این سئوال ابلهانه ام جواب بدهد ؟ آیا خدا واقعأ حرفهایم را می شنید ؟

      پس از اینکه مدتی به این موضوع فکر کردم به این نتیجه رسیدم که جای ناراحتی نیست اگر گاه خدا تصمیم به سکوت بگیرد ، گاه خدا سکوت اختیار می کند ، او دستگاه جوابگو نیست ، بلکه وجودی زنده است و زمانی سخن می گوید که حرفی برای گفتن داشته باشد .

      گاه از همسرم می پرسم:« عزیزم ، صحبتی هست که وقت نشده با من مطرح کنی ؟» سئوال من این فرصت را به همسرم می دهد که اگر حرفی دارد بزند ، ولی او را وادار به این کار نمی کند . گاه وی می گوید:« نه چیز خاصّی نیست .» این جواب هیچ اشکالی ندارد . البته اغلب همسرم چیزی برای گفتن دارد ، همچنان که خدا نیز هر وقت او را به سخن گفتن دعوت می کنم ، پیامی برای من دارد .

گوش خود را برای شنیدن صدای خدا تیز کنیم

      می دانم که امروز نیز خدا با قوم خود سخن می گوید و معتقدم که ما به دو دلیل صدای او را دیگر نمی شنویم . بدیهی ترین دلیل این امر آن است که برای شنیدن صدای خدا زحمتی به خود نمی دهیم . ما در برنامه زندگی خود ، اوقاتی را برای سکوتی که لازمه  ارتباط با خداست ، در نظر نگرفته ایم .

      با خود روراست باشید . کی تلویزیون و رادیو و دستگاه پخش سی دی خود را خاموش می کنید و در خانه ، صدایی مگر صدای موتور یخچال شنیده نمی شود؟ چه وقت صدای مشغله های ذهنی خود را که مملو از اعداد و ارقام و ماشینها و کلمات و طرحها و غیره است خاموش می سازید ؟

      چه وقت در سکوت و آرامش ، خود را در دستان خدا قرار می دهید ؟ چه وقت رسمأ از او دعوت می کنید تا با شما سخن بگوید؟

      آیا انضباط خلوت گزینی را در برنامه زندگی خود گنجانیده اید ؟ این کار را بکنید ! البّته ، این کار نیز مثل هر کار دیگری اوایل سخت است ، اما رفته رفته به آن عادت خواهید کرد و سرانجام روزی می رسد که اگر یک روز با خدا خلوت نکنید ، احساس می کنید که تعادل زندگیتان به هم خورده است .

      غیر از اختصاص دادن وقتی برای شنیدن صدای خدا ، آیا هر روز گوش خود را برای شنیدن صدای او تیز می کنید ؟ اتومبیل سازمانی یکی از دوستان مجهز به یک رادیوی دو موج ،  دستگاه پخش سی دی ، تلفن و یک وسیله ارتباط سیار است که وی پیامهای آن را زیر نظر دارد . پیامهای این دستگاه با صدای بسیار پائینی پخش می شوند . اغلب پیش آمده است که وقتی با دوستم جایی می رفته ایم و در اتومبیل مشغول صحبت و گوش کردن به موسیقی بوده ایم ، ناگهان وی خم شده و میگروفون را برداشته و گفته است: « بفرمائید، مسأله ای پیش آمده ؟»

      من هرگز در بین آن همه صدایی که در اتومبیل او وجود دارد ، صدای این وسیله را نمی شنوم . اما دوستم گوش خود را به شنیدن این صدا عادت داده است . وی همچنان که صحبت می کند و به موسیقی گوش می دهد ، حواسش به پیامهای دستگاه است .

     می توان حساسیتی مشابه نسبت به صدای ملایم روح القدس در خود ایجاد کرد . می توانیم در طول روز همچنان که به کارهای روزمره خود مشغولیم ، هشیاری خود را نسبت به هدایتهای خدا حفظ کنیم . مفهوم « زیستن به روح » ( غلاطیان ۵: ۱۶ ) همین است .

دقیقه به دقیقه

      البته ، هدایتهای ناگهانی را نمی توان جایگزین اوقاتی کرد که بدون تعجیل با خدا خلوت می کنیم . در واقع ، من تنها مواقعی  چنین هدایتهایی را دریافت می کنم که بطور منظم و مرتّب مدّتی از وقت خود را به سکوت و خلوت با خدا اختصاص می دهم . ولی این نوع هدایتها جدأ عالی هستند.

     فرض کنید با اتومبیل به طرف فروشگاه در حرکتید که ناگهان بی هیچ مقدمه ای احساس می کنید خدا از طریق روح القدس خود می فرماید :« از اینکه فرزند من هستی خوشحال نیستی؟ از اینکه خانه ای در آسمان داری خوشحال نیستی؟ خوشحال نیستی که هم اکنون با تو هستم ؟ آیا در حضور من احساس آرامش و امنیّت نمی کنی ؟» وقتی خدا چنین کلماتی به ما می گوید به نظر می رسد که دنیای اطراف ما به یکباره از نظرمان محو می شود و اتومبیلمان تبدیل به عبادتگاهی می گردد که در آن ما و خداوند از مصاحبت با یکدیگر لذّت می بریم . واقعأ سر در نمی آورم که مردم چطور حاضرند چنین لحظاتی را در زندگی خود از دست بدهند.

گوش بدهید و اطاعت کنید

      دلیل دیگر نشنیدن صدای خدا ممکن است این باشد که اولأ برنامه ای برای اطاعت از او نداریم . خدا سخن می گوید ، اما ما گوش می دهیم و سر تکان می دهیم و می گوئیم :« اه ، چه جالب!» مسأله این است که اگر از هدایتهای روح القدس پیروی نکنیم ممکن است که او دلیلی برای ادامه کار خود نبیند . فصل بعد تمامأ در باره این است که صدای خدا را تشخیص بدهیم و تصمیم به پیروی از او بگیریم .

      افرادی که فرصتهایی برای روح القدس ایجاد می کنند تا با ایشان سخن بگوید ، می دانند که زندگی مسیحی ماجرایی ادامه دار و مملو از امور نامنتظر و هیجان انگیز و اسرار آمیز و چالش طلبانه است . اگر فکر و قلب خود را به روی هدایتهای خدا بگشائیم ، از کاری که او خواهد کرد انگشت به دهان خواهیم ماند . خدا بیش از آنچه فکر می کنیم برای ارتباط با ما تلاش می کند . نمی دانید که زندگیتان چقدر غنی تر و پربارتر و هیجان انگیزتر و مؤثرتر خواهد بود ، هرگاه تصمیم بگیرید که برای شنیدن صدای خدا سکوت اختیار کنید ، برای شنیدن هدایتهای الهی هشیار باشید و از آنها اطاعت کنید.

ادامه دارد...

                                              نویسنده : بیل هایبلز

    

 



+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم خرداد 1388 ساعت 20:44 توسط بلا





پنجشنبه چهاردهم خرداد 1388 | 13:51 | نويسنده : بلا

                             گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۱۸۰ تا۱۸۵

                             ۱۳- هدایتهای الهی را چگونه بشنویم

      گوش فرا دادن به هدایتهای روح القدس اهمّیت بسیاری برای سلامت زندگی مسیحی دارد . روح القدس در قلب ما کار می کند تا نجاتی را که خدا عرضه می فرماید بپذیریم ، به ما اطمینان می بخشد که اعضای خانواده ابدی خدا هستیم ، ما را تشویق می کند تا رشد کنیم و در پیمودن مسیری که خدا برای ما انتخاب کرده است هدایتمان می کند با این وصف ، اغلب هنگامی که روح القدس تلاش می کند تا با ما ارتباط برقرار سازد ، می بیند که خط ما مشغول است .

     چه تغییراتی باید در زندگی خود ایجاد کنیم تا وقتی خدا از طریق روح خود با ما سخن می گوید قادر به شنیدن صدایش باشیم ؟

انضباط سکوت

      کسانی که  واقعأ به شنیدن صدای خدا علاقه مندند باید بهایی را بپردازند : این افراد باید به خود عادت بدهند که مدّتی از وقت خود را به سکوت در حضور خدا بگذرانند . اینکار آسان نیست ، ولیکن ضرورت دارد . مزمور ۴۶: ۱۰  می فرماید :« آرام باشید و بدانید که من خدا هستم.»

      عیسی با وجود زندگی بسیار پر مشغله اش انضباط سکوت در حضور خدا را در خود پرورش داد.

     به هر جا که می رفت مردم از پی او می رفتند . او هر روز موعظه می کرد و تعلیم می داد و شفا می بخشید . برای او دشوار بود که وقتی را برای دعا در خلوت پیدا کند و برای دعا مجبور بود ساعتها قبل از طلوع آفتاب از خواب برخیزد . « بامدادان که هوا هنوز تاریک بود ، عیسی برخاست و خانه را ترک کرده به خلوتگاهی رفت و در آنجا به دعا مشغول شد.»  ( مرقس ۱: ۳۵)

     اوقاتی که عیسی به سکوت و خلوت در حضور پدر اختصاص داده بود ، برای او اهمیّت داشت . در طی این اوقات ، او نه تنها دل خود را به حضور پدر می ریخت ، بلکه مشتاقانه به او گوش فرا می داد . او به تسلّی پدر آسمانی خود و نیز هدایت ، تأئید و سخنان اطمینان بخش او نیاز داشت . از آنجا که پیوسته از پدر آسمانی خود هدایتهایی دریافت می داشت ، زندگی او دارای هدف بود . اطرافیانش با دیدن اطمینان و اعتماد به نفس او حیرت می کردند « زیرا با اقتدار تعلیم می داد » ( مرقس ۱: ۲۲)

     اگر در کتاب مقدس ، عیسی تنها نمونه از کسی بود که برای شنیدن صدای خدا وقت می گذارد ، باز سرمشقی عالی در اختیار داشتیم . اما کتاب مقدس پر از این نوع نمونه هاست . داود پادشاه ، نویسنده بسیاری از مزامیر « داخل رفت و در حضور خداوند نشست .» اشعیای نبی پیش از دریافت مسئولیتّی بسیار دشوار از جانب خدا ،در معبد به صدای او گوش فرا داد ( اشعیاء ۶ ) پطرس رسول « به بام خانه رفت تا دعا کند » ( اعمال ۱۰: ۹-۲۰). کتاب مقدس پر از شرح حال کسانی است که برای شنیدن پیام خدا وقت می گذاشتند .

کسب قدرت در خلوت

      هنگامی که در خلوت به حضور خدا می رویم و یاد می گیریم که چطور در سکوت قلب خود را بر او متمرکز کنیم ، قدرت او در دسترس ما قرار می گیرد . هنگامی که انضباط سکوت در حضور خدا را یاد می گیریم ، هدایت او را مستقیمأ و به روشنی تمام دریافت می کنیم .

      به همین سبب است که من خود را متعهد ساخته ام که هر روز صبح ، از نیم ساعت تا یک ساعت ، در محلی خلوت ، وقت خود را با خداوند بگذرانم . این کار را نه به خاطر اجر و ثواب و پاداش ، بلکه به این دلیل انجام می دهم که از زندگی تفتیش نشده خسته شده ام .

      سابقأ عادت داشتم که برای کسب هدایت الهی ،در همان حال که به فعالیتهای پرشتاب خود مشغول بودم دعا کنم . اما متوجه شدم که سرعت و شتاب زندگی من مانع از آن می شود که به تجزیه و تحلیل زندگی خود بپردازم . از این که مدام در تکاپو و فعالیّت بودم و بندرت در باره کارهایم تعمق می کردم ،خسته شده بودم . در پایان روزه این سئوال برایم پیش می آمد که آیا کار من اصلأ معنا و مفهومی دارد .

       چنین بود که به روش خودم زمانی را به سکوت در حضور خدا  اختصاص دادم و خود را به این کار مکلّف کردم . این تنها انضباط روحانی بوده است که تا به حال پایبندی خود را به آن حفظ کرده و به ترک آن وسوسه نشده ام ، چون غنای بسیاری به زندگیم بخشیده است .

     پس از آنکه به کارهای روز قبل خود فکر می کنم و دعاهایم را می نویسم ، روحم آرام و پذیرای هدایت الهی می شود . در این زمان است که بر یک صفحه کاغذ حرف ( گ ) را که مخفف گوش بده است می نویسم و دور آن دایره می کشم . آنگاه در سکوت می نشینم و می گویم :« حال، خداوندا تو را دعوت می کنم که از طریق روح القدس خود با من حرف بزنی .»

      دقایقی که بدین ترتیب در حضور خدا می گذرند جدأ مهم هستند . ایمان راستین مسیحی در این دقایق زاده می شود . چنین ایمانی نه محصول دعاهای شتابزده است ، نه  محصول کنسرتهای مسیحی یا کنفرانسهایی که شرکت می کنم و نه محصول خدماتی که در این سو و آن سو انجام می دهم .

      هیچ کس نمی تواند با وجود فعالیّت ممتد و بی وقفه خود مسیحی راستینی شود . قدرّت از سکوت و قوّت از خلوت نشأت می گیرد . تصمیماتی که کّل جریان زندگی ما را تغییر می دهند در قدس الاقداس ، یعنی در اوقاتی که به سکوت در حضور خدا می گذرانیم شکل می گیرند .

      من روش خود را برای آرام ساختن ذهنم و آماده کردن خود برای شنیدن صدای خدا دوست دارم ، این روش برای من مفید است . با این وصف ، می دانم که این روش برای همه مفید نیست . عدهّ ای حوصله نوشتن هیچ چیز را ندارند ، چه رسد به یادداشتهای روزانه و دعا . این افراد ممکن است ترجیح بدهند که در سکوت به درگاه خدا دعا کنند . عدهّ ای بخوبی تأمل می کنند بی آنکه حتّی یک کلمه بنویسند یا بگویند . عدهّ ای نیز « به حضور او با ترنم » می آیند ( مزمور ۱۰۰: ۳)

      در اینجا مهم پیروی از روشی خّاص نیست ، بلکه یافتن راهی که برای شخص مفید باشد . به هر حال ، روشی برای خود ابداع کنید که ذهن و بدن شتابانتان را آرام و قلبتان را نرم سازد و آماده تان کند تا صدای ملایم خدا را بشنوید . آنگاه ، وقتی فکر و قلبتان بر خدا متمرکز شد از او دعوت کنید تا با شما سخن گوید .

سئوالاتی برای خدا

     معمولأ چند سئوال زیر را از خدا به عمل می آورم .

      گام بعدی در پرورش شخصیتم چیست ؟ تقریبأ هر بار که این سوال را از خدا می کنم ، جوابی از خدا می شنوم ، چون همیشه جایی از شخصیتم نیاز به صیقل خوردن دارد .

      گام بعدی که در ارتباط با خانواده ام ـــ همسر و فرزندانم ـــ باید بردارم چیست ؟در این زمینه نیز راهنمائیهای بسیاری از خدا دریافت می دارم . همسرم بطرز حیرت انگیزی از من پشتیبانی می کند و خدا می فرماید : بهتر است که محبّت او را بی جواب نگذاری . پس سعی کن با همان شور و حرارتی که او به تو خدمت می کند ، تو هم به وی خدمت کنی .»

      گام بعدی در خدمتم چیست ؟ سر در نمی آورم که چطور ممکن است خادمان خدا بدون گوش دادن به صدای او ، در خدمت دوام بیاورند . اکثر ایده های خلاقانه ای که در مورد موعظه ها ، برنامه ها و ایجاد حرکتهای جدید در کلیسا به ذهنم می رسند ، محصول وقتی است که به هنگام صبح با خداوند می گذرانم .

     بسته به شرایط ممکن است بپرسید :

          «گام بعدی در خدمت مسیحی من چیست ؟»

          « ایا دوستی من با این شخص باید به ازدواج ختم شود؟»

          « در قبال فرزندانم چه وظیفه ای دارم ؟»

          « تحصیلات خود را چطور باید ادامه دهم ؟»

          « در مورد هدیه دادن خود چطور باید برنامه ریزی کنم ؟»

      هر سئوالی که از خداوند بکنید جواب او مایه حیرتتان خواهد شد همین که در حضور او سکوت اختیار کنید و متظر شنیدن کلامش باشید ، او آیه ای به ذهنتان خواهد آورد و یا از طریق افکار و احساساتی که در ذهن و دلتان ایجاد می شوند شما را هدایت خواهد کرد . وقتی انضباط سکوت را در زندگی خود ایجاد کنید ، خواهید دید که این دقایق آرامی که بدین نحو در حضور خدا سپری می کنید ، رفته رفته برای شما بی نهایت ارزشمند می گردند .

ادامه دارد ...

                                       نویسنده : بیل هایبلز

         

 



+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم خرداد 1388 ساعت 13:51 توسط بلا





پنجشنبه چهاردهم خرداد 1388 | 13:6 | نويسنده : بلا

« ما را به مقابل اين گروه عظيمي كه بر ما مي آيند هيچ قوتي نيست .

 ما نمي دانيم چه بكنيم اما چشمان ما به سوي توست » ( دوم تواريخ 20 : 12 )

 

 

   جواني از قوم اسرائيل جانش را از دست داد ، زيرا بر خلاف اراده خدا دستهاي انسانيش را بر صندوقچه عهد خداوند قرار داده بود . آن دست ها با نيّت خوب گذارده شدند . هنگامي كه نزديك بود صندوقچه از روي ارابه اي كه گاوها آنرا مي كشيدند بيفتند اين دست ها دراز شدند تا آن را در جاي خود استوار نمايند تا بر زمين سنگلاخي سقوط نكند.

 

   اما اين دستها با بي ايماني بر كار خدا قرار گرفتند و براي همين بي جان بر زمين افتادند . زندگي با ايمان از ما مي طلبد كه دستان خود را پس بكشيم و از دخالت در كار خدا دست برداريم .

  

    وقتي ما با اعتماد كامل به خدا ، تمام مسائل خود را به او مي سپاريم بايد دستهاي خود را كاملا عقب بكشيم ، به اين وسيله او بدون نياز به كمك ما مسائل ما را خيلي بهتر براي ما حل مي كند. « نزد خداوند ساكت شو و منتظر او باش و از شخص فرخنده طريق و مرد حيله گر خود را مشوش مساز » ( مزمور 37 :7 ) او خيلي بهتر از ما مي داند و وقتي ما با عقب كشيدن دست هاي خود مشكلات خود را با اطمينان كامل به او مي سپاريم و منتظر شيوه عمل او در زمان معين او مي مانيم ، او بهترين را براي ما انجام مي دهد .

 

    وقتي با اعتماد كامل به خدا مشكل خود را به او واگذار نمايي ، بي ترديد او كاري را كه بر عهده اش گذاشته شده است تا به با شكوهترين صورت و خيلي بهتر از انتظارت انجام خواهد داد.

 

                                                                                                            سيمپسون

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود  



+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم خرداد 1388 ساعت 13:6 توسط بلا





چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388 | 14:48 | نويسنده : بلا

                            گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۱۷۴ تا  ۱۷۹

                                        ۱۲- اهمّیت گوش دادن

روح الفدس و اطمینان از نجات

      دوّم ، هدایتهای روح القدس از این جهت مهّم هستند که اطمینان از نجات تا حدّی منوط به واکنش ما در برابر آنهاست . اگر به فرودگاه رفتید به تفاوت بین مسافرانی که بلیطشان تأیید شده است و آنها که بلیطشان تأیید نشده است دقّت کنید . کسانی که بلیطشان تأیید شده است راحت نشسته اند و روزنامه می خوانند یا با دوستانشان گپ می زنند و یا خوابیده اند . اما کسانی که هنوز بلبطشان تأیید نشده است همینطور در اطراف باجه بلیط سرگردانند . عامل تفاوت میان این دو دسته از مسافران اطمینان است .

      اگر می دانستید که تا پانزده دقیقه در برابر مسند داوری خدای مقدّس حاضر می شدید و حکم سرنوشت ابدی خود را دریافت می کردید ، واکنشتان چه می بود ؟ آیا با حالتی عصبی شروع به قدم زدن می کردید ؟ یا به خود می گفتید : « نمی دانم خدا چه خواهد گفت . آیا می گوید :" فرزندم به خانه خوش آمده ای ؟" یا که می گوید : " دور شو از من ، تو را نمی شناسم ؟"»

      آیا به زانو در می آمدید و عیسای مسیح را پرستش می کردید ؟ آیا به خود می گفتید :« من که دیگر نمی توانم صبر کنم ، چون می دانم که خدا در آسمان را خواهد گشود و مرا به داخل دعوت خواهد کرد.» در اینجا هم ،عامل اطمینان تفاوت ایجاد می کند .

      این امر چه ارتباطی به هدایتهای روح القدس دارد؟ پولس در ( رومیان ۸: ۱۶ ) می فرماید :« و روح خود با روح ما شهادت می دهد که ما فرزندان خداییم .» به عبارت دیگر ، روح القدس در قلب ایمانداران حقیقی نجوا می کند و ضمن جلب و جذب آنها به سوی مسیح، تأثیراتی بر روح آنها ایجاد می کند و به ایشان می فرماید :« شادی کنید! شما به مسیح اعتماد کرده اید و اکنون عضوی از خانواده الهی هستید . آرام بگیرید ! زجر و عذاب تمام شده و اینک در مسیر آسمان هستید .»

      روح اللقدس به انواع و قسام طرق به ایمانداران تسلّی می بخشد و با آنها ارتباط برقرار می سازد و به ایشان اطمینان قطعی می بخشد که در خانواده الهی پذیرفته شده اند .

      راه زندگی همین است که فارغ از ترس مرگ زندگی کنیم ، چون روح القدس در باره جایی که پس از گذاشته شدن در قبر خواهیم رفت به ما اطمینان بخشیده است . خدا به اعضای خانواده خود همین نوع اعتماد را وعده می دهد . اگر فاقد چنین اطمینانی هستید و خود را شبیه مسافران مضطربی می دانید که بلیط خود را هنوز رزرو نکرده اند ، احتمالأ هنوز به طور کامل به عیسای مسیح اعتماد و توکل ندارید . شاید هنوز سعی دارید که با تلاشهای خودتان بلیط آسمان را به دست آورید . نگرانی در صورتی بهترین دوستتان خواهد بود که شما را به آغوش مسیح هدایت کند ، جایی که از محبّت الهی نسبت به خود اطمینان حاصل می کنید .

روح القدس و رشد مسیحی

      سومین دلیل اهمیّت هدایتهای روح القدس این است : رشد شما به عنوان مسیحی منوط به این است که هدایتهای روح القدس را بپذیرید و به آنها پاسخ بدهید.

      عیسی در ( یوحنا ۱۶: ۱۳ )  چنین وعده داد :« اما چون روح راستی آید شمارا به تمامی حقیقت راهبری خواهد کرد.»

      روح القدس در حینی که کلام خدا را می خوانید و در باره اش تعمیق می کنید ، با قلبتان سخن خواهد گفت و هدایتتان خواهد کرد .

      البّته ، به عنوان ایماندار موظف هستیم که از کّل کلام خدا اطاعت کنیم . ولی کتاب مقدس بقدری غنی است که نمی توان تمام حقایق آن را یکجا بلعید . به همین سبب خدا غالبأ هر بار یک لقمه کوچک از کلامش را به ما می خوراند . خدا برای من همین کار را کرد .

      وقتی در شانزده سالگی به مسیح ایمان آوردم ، احساس کردم که روح القدس به من می گوید :« تو باید تعالیم کتاب مقدس را فرابگیری، یعنی بدانی که فرق میان فیض و نجات از طریق اعمال چیست ، ایمان به چه معناست ، خدا کیست و شخصّیت عیسی مسیح و کار روح القدس چگونه است .» بنابراین ، در باره موضوعات فوق به مطالعه و دعا و گفتگو با دوستان مسیحی خود پرداختم و ضمنأ در کلاسهایی راجع به اصول تعالیم مسیحی شرکت کردم .

       چند سال بعد ، محور فعالیتهایم تغییر کرد . اکنون تمرکز بر شخصیتم بود . به این ترتیب ، هر دفعه احساس می کردم که روح القدس می فرماید :« باید در رحم و شفقت رشد کنی .» برای من خیلی سخت است که شخص مهربان و ملایم و رئوفی باشم ، چون ذاتأ شخصیتم این طور نیست . این بود که به مطالعه و حفظ آیاتی نظیر افسسیان ۴: ۳۲   پرداختم که می فرماید :« با یکدیگر مهربان و دلسوز باشید و همان گونه که خدا شما را در مسیح بخشوده است ، شما نیز یکدیگر را ببخشائید.»

     بعدها وقتی ازدواج کردم ، روح الفدس روحم را چنانکه گویی با خنجر به آن ضربه زده باشد ، شکافت و گفت :« تو برای همسرت شوهری روحانی نیستی ، چون چنانکه « مسیح کلیسا را محبّت کرد و جان خویش را برای آن فدا نمود » ( افسسیان ۵: ۲۵ )  به وی محبت نمی کنی . در حال حاضر ، مهمّترین چیز در زندگی تو این است که یادبگیری شوهر با محبتی برای همسرت باشی.»

     در سالیان اخیر ، روح القدس مرا ترغیب کرده است که با بررسی موضوع دعا یاد بگیرم که چگونه می توان به بهترین نحو ممکن با خدا ارتباط برقرار کرد و او چگونه با ما سخن می گوید . احتمالأ در ماه یا سال آینده روح القدس هدایتم خواهد کرد تا توجه خود را به حقیقت دیگری معطوف کنم .

      اگر حساسیت خود را نسبت به هدایتهای روح القدس حفظ و به آنها عمل کنیم ، می توانیم مطمئن باشیم که او ما را به سوی حقیقت هدایت خواهد کرد و به ما کمک خواهد نمود تا در زندگی مسیحی خود رشد کنیم .

      البّته، این امر ما را مجاز نمی سازد تا بعضی از قسمتهای کتاب مقدس را نادیده بگیریم و بگوئیم :« خوب ، روح القدس در حال حاضر بر این قسمت تأکید ندارد .» ما وظیفه داریم که به تمام کلام خدا گوش فرا دهیم . با این حال ، روح القدس در زمانهای مختلف بر مسائل متفاوتی تأکید می کند .

روح القدس و هدایت

      چهارمین دلیل این امر که باید خود را با هدایتهای روح القدس هماهنگ سازید این است که نقشه های زندگی شما از واکنشتان در برابر هدایتهای روح القدس تأثیر بسیار می پذیرند.

      شما برای خدا مهّم هستید . او شما را آفریده است و می داند که چه چیز اقناعتان می کند . او می داند که چه کاری بیش از همه با استعداد و توانائیهایتان سازگار است . او می داند که آیا باید ازدواج کنید یا مجرد بمانید و اگر باید ازدواج کنید چه کسی برایتان مناسب است . او می داند که در چه کلیسایی استعدادهایتان شکوفا می شود . وی خطاب به شما می فرماید:« می خواهم تو را در زندگی هدایت کنم . می دانم که در چه راهی اگر قدم برداری ، هم من جلال خواهم یافت و هم برای تو مفید خواهد بود . می خواهم تو را در این مسیر  قرار بدهم . اینکار را اساسأ از طریق هدایتهای خود انجام خواهم داد . پس آرام بگیر و به من گوش فرا ده .»

      حال، می خواهم به این موضوع هم بپردازم ـــ یعنی ، چگونه باید به صدای روح القدس زمانی که با ما سخن می گوید ، گوش فرا دهیم .

ادامه دارد...

                                          نویسنده : بیل هایبلز



+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388 ساعت 14:48 توسط بلا





چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388 | 13:45 | نويسنده : بلا

« ولي دوباره دل او را به دست مي آورم و او را به بيابان خواهم برد و در آنجا با وي سخناني دلنشين خواهم گفت *

 در آنجا باغ هاي انگورش را به وي پس خواهم داد » ( هوشع 2 : 14 – 15 )

 

    بسيار غير عادي است كه در بيابان باغ هائي را بيابيم . آيا امكان دارد بركات روحاني را هم در يك چنين اوضاع بياباني و دور افتاده و متروك دريافت كرد ، جائي كه يافتن راه و اميدي در آنجا فوق العاده مشكل است ؟  اين را نمي توان تصور كرد به ويژه در « وادي عخور » كه به معني « تلخي » است .   اما در همين جا است كه دروازه اميد باز مي شود ، زيرا مي گويد « و در آنجا مانند ايام جوانيش و مثل روز بيرون آمدنش از زمين مصر خواهد سرائيد » ( آيه 15 )  بله ، خدا مشكلات و سختي هاي زمان تنهايي و درماندگي ما را مي داند . اما او مي تواند از اين وضعيت براي ما بركاتي ماندگار پديد آورد .

 

     در اين باب از كتاب مقدس مي بينيم كه انسان بيچاره نسبت به خداوند خويش خيانت و سركشي نموده و با فراموش كردن او « در عقب عاشقان خود » رفته است . اما خداوند پس از تنها گذاشتن و طرد او ، مي گويد: « دل او را بدست مي آورم و او را به بيابان خواهم برد و در آنجا با وي سخناني دلنشين خواهم گفت » .

 

« به راستي محبت الهي چقدر عجيب است »

 

                                                                                                                        كرمپس

 

* * *

 

      ما نمي دانيم خدا منابع آب خويش را در كجا نگه مي دارد . به صخره اي بر مي خوريم و هرگز تصور نمي كنيم كه آنجا ممكن است منبع آب باشد . همچنين انتظار نداريم در ميان شن هاي صحرا چاهي را ببينيم. اما، خدا قدم هاي ما را در مكان هاي سخت و سنگلاخي هدايت مي كند تا ما را به چشمه هاي زنده جاوداني برساند.



--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388 ساعت 13:45 توسط بلا





سه شنبه دوازدهم خرداد 1388 | 18:30 | نويسنده : بلا

                گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۱۷۰ تا ۱۷۳

                                         ۱۲- اهمَیت گوش دادن

دور رویکرد اشتباه

     با وجود مطالبی که گفته شد ، عده ای از ما رغبتی به گشودن قلبمان به روی هدایت الهی نداریم . شاید مسیحیانی را سراغ داریم که مدعی دریافت هدایتهای الهی هستند ، ولی از کارهای آنها دل خوشی نداریم . از نظر ما این افراد عقل و منطق خود را به کل تعطیل کرده اند و انتظار دارند که هر روز صبح روح القدس به آنها بگوید که چه جورایی بپوشند و شب هم بگوید که برای شام به چه رستورانی بروند ، آنها ادعا می کنند که دم به ساعت از روح القدس هدایتی دریافت می کنند و روزی نیست که رویا نبینند و هفته ای نیست که معجزه ای برای آنها اتفاق نیافتد.

      من از این نگرانم که این افراد آن قدر در عوالم آسمانی غوطه ور باشند که به درد زندگی زمینی نخورند . در واقع ، چیزی که به ادعای این افراد هدایت الهی است ، چیزی نیست جز شکلی بسیار انسانی  از بی مسئولیتی . یک بار کشیشی را دیدم که در چنین عوالمی سیر می کرد . وقتی به او گفتم که وقت زیادی را صرف تهیه موعظه هایم می کنم سخت تعجب کرد . گفتم روش من این است که برای تهیه موعظه ، ده الی بیست ساعت وقت صرف می کنم و در این مدت به مطالعه ، بررسی و دعا می پردازیم و هر موعظه ای را سه مرتبه بازنویسی می کنم . وی با هیجان گفت :« یعنی واقعأ این همه به خودت زحمت می دهی ؟ روش من این است که بدون هیچ نوع آمادگی قبلی به منبر می روم و منتظر معجزه خداوند می مانم . » جدأ دلم می خواست بپرسم که آیا اعضای کلیسای او هم اعجاز آمیز بودن موعظاتش را قبول دارند .

      لطفأ سوء تفاهم نشود . همانطور که در فصل اول ذیل عنوان دعایی که کوهها را جا به جا می کند توضیح دادم ، من شاهد بوده ام که چطور خدا با کلماتی که در منبر ـــ حتی در منبر کلیسای من ! ـــمی بخشد ، معجزه می کند و زندگی انسانها را تغییر می دهد . با این وصف ، به عقیده من این درست نیست که دستهای خود را در جیبهایمان و عقلمان را در کشوی میزمان بگذاریم و از بالای برجک بپریم و انتظار داشته باشیم که خدا ما را بگیرد تا سقوط نکنیم .

      با این حال ، عده ای نیز وقتی نوبت به شنیدن صدای خدا میرسد از جهت دیگر به افراط می روند . بسیاری از مسیحیان در واکنش به تفسیرهای نادرست و سوء استفاده هایی که از خدمت روح القدس می شود ، تخته گاز به جهت مخالف می روند و کلأ منکر امور مافوق طبیعی می شوند . از نظر این عقل گرایان مدرن ، به نظر می رسد که هدایتهای روح القدس بر خلاف طبیعت انسان و قالبهای فکری متداول و معمول هستند . این افراد که به زندگی به دیدار خو گرفته اند و عادت کرده اند به اینکه خود ، سکاندار کشتی زندگی شان باشند و تصمیماتشان را شخصأ اتخاذ کنند ، رغبتی به این ندارند که اجازه بدهند روح القدس خدمت مافوق طبیعی خود را در زندگی آنها آغاز کند . این افراد ترجیح می دهند که خدمت روح القدس فاقد هر گونه پیچیدگی و ابهام  و کاملأ روشن و مشخص و معین باشد ولیکن ، کار روح القدس گیج کننده و اسرار آمیز به نظر می رسد و این امر به مذاق آنها خوش نمی آید .

     در نتیجه ، هنگامی که هدایتی در دل احساس می کنند که چه بسا از روح القدس باشد ، از قبول آن سر باز می زنند و پس از تجزیه و تحلیل آن چنین نتیجه گیری می کنند :« این موضوع چون منطقی نیست ، توجهی به آن نمی کنم .» آنها هدایتها ، توبیخها و تلاشهای روح القدس را به منظور تسلی بخشیدن ، زیر سئوال می برند .

     برخی دیگر خواهان اطاعت از روح القدس هستند ، اما نمی دانند که چطور باید صدای روح القدس را تشخیص دهند . برای آنها این سئوال مطرح است که آیا تمایلات خود را با صدای ملایم خدا اشتباه نگرفته اند ؟ در نتیجه ، چون نمی خواهند در جای عمیق شنا کنند ، کاملأ از زدن به آب صرف نظر می کنند .

      تمام این واکنشها قابل درک هستند . در واقع ، غالبأ من هم از این واکنشها نشان داده ام . ولی ، نتیجه اجتناب فوری از هدایتهای مافوق طبیعی معمولأ ناگوار است . کسانی که کلأ قید هدایت الهی را می زنند ، تجربه روحانی خود را صرفأ عقلانی ، قابل پیش بینی ، ملال آور ـــ و اغلب ـــ محبوس در گذشته می یابند .

روح القدس و سرنوشت ابدی

      در فصل دیگری نگاهی به این موضوع خواهیم انداخت که چگونه می توانیم اصالت هدایتی را تشخیص بدهیم و آن را از جانب روح القدس بدانیم . شاید این فصل برای طرفداران پرشور خدمت روح القدس که به گمان دوستان عقل گرای خود فاقد عقل سلیم هستند ، فصل مهمی باشد . مع الوصف ، در این فصل نگاهی به روی دیگر سکه خواهیم انداخت .

      چرا مهم است که به موضوع هدایتهای روح القدس در زندگیمان اعتنا کنیم ؟

      اول ، به این دلیل که سرنوشت ابدی ما بسته به واکنش ما در برابر هدایتهای الهی است .

     اگر از ایمانداران با سابقه بپرسید که چطور شد به مسیح ایمان آوردند ، احتمالأ پاسخهایی مشابه می شنوید . اکثرشان به شما خواهند گفت که ایمان آنها نتیجه تأثیری بوده است که برخی مسیحیان بر زندگیشان گذاشته اند . باز اکثرشان جواب می دهند که بر اثر شنیدن پیام عیسی مسیح ایمان آورده اند و باز تقریبأ اغلب آنها می گویند که صدایی از درونشان آنها را به أغوش مسیح هدایت کرده است .

     شاید هم بگویند:« وقتی شنیدم که عیسای مسیح برای من چه کرده است ، احساس یا ندایی باطنی مرا به سوی تحقیق بیشتر درباره کار مسیح و کسب شناخت بیشتر از آن سوق داد . انگار به سوی مسیح جلب می شدم .»

      در یوحنا ۶: ۴۴  عیسی فرمود :« هیچ کس نمی تواند نزد من آید مگر آنکه پدری که مرا فرستاد او را جذب کند .» چه کسی ما را به طرف مسیح جلب می کند ؟ خدا ، در شخص روح القدس به حقجویان محبت می کند و آنها را به سوی صلیب جلب و هدایت می کند و سوق می دهد .

      اگر به مسیح ایمان دارید ، حتمأ خاطرتان هست که اول بار چگونه خدا شما را به سوی صلیب ، جایی که به نجات دهنده بودن مسیح اذعان کردید ، پیش برد و سپس به سوی توبه ، آمرزش و حیات  تازه هدایت کرد . موضوع حیرت انگیز آن است که حتی پس از ایمان آوردنمان ، خدا همچنان ما را به سوی مسیح می کشد !

ادامه دارد...

                                    نویسنده : بیل هایبلز



+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم خرداد 1388 ساعت 18:30 توسط بلا





سه شنبه دوازدهم خرداد 1388 | 17:25 | نويسنده : بلا


« زيرا كه رويا هنوز براي وقت معين است و به مقصد مي شتابد و دروغ نمي گويد . اگر چه تاخير نمايد برايش منتظر باش زيرا كه البته خواهد آمد و درنگ نخواهد نمود » ( حبقوق 2 : 3 )

 

    « آدام سلومه » در كتابچه زيباي خود تحت عنوان « گوشه انتظار » مي گويد  خداوند او را به اطاقي كه « گنج هاي خداوند » ناميده مي شد برد . در آنجا پس از نشان دادن خيلي چيزها « اطاق بركات تاخيري » را نيز نشان داد كه خداوند پاسخ هاي آن دعاهائي را نگه مي داشت كه وقت آن هنوز نرسيده بود . آنها   مي بايست در آنجا مي ماندند تا زمان مناسبي كه با حكمت الهي تعيين شده بود فرا برسد.

 

     بسياري از كساني كه هنوز براي دعاهايشان پاسخي دريافت نكرده اند ياد نگرفته اند كه تاخير تعيين شده از سوي خدا به معناي رد دعاي آنها نيست . اسرار بزرگي از محبت و حكمت در « اطاق بركات تاخيري » هست كه حتي فراتر از تصور آنها است . خيلي احتمال دارد كه اگر اين بركات در اختيار آنها بود بسيار زود و بي موقع مورد استفاده قرار مي گرفت. « از اين سبب خداوند انتظار مي كشد تا برشما رافت نمايد » ( اشعيا 30 : 18 )

 

    با ترديدهايت خداوند را محزون مكن . همين الان سر خود را بالا بگير و او را بخاطر آن آزادي و پاسخ دعايي كه در حال آمدن هستند شكر كن و مطمئن باش يك روز براي اين انتظار و صبر خود احساس رضايت و خوشحالي عميقي خواهي نمود ، زيرا گر چه اينها تو را در تجربه انداختند اما ايمانت را قوي ساختند . پس او را تمجيد نما و بدين ترتيب خدا در تو جلال خواهد يافت.
--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم خرداد 1388 ساعت 17:25 توسط بلا





دوشنبه یازدهم خرداد 1388 | 17:16 | نويسنده : بلا

  

نگاهی به مسئله دشوار در کتاب دوم سموئیل و اول تواریخ( سرشماری داود)

 


در 2 سموئیل 24: 1 می خوانیم: "و خشم خداوند بار دیگر بر اسرائیل افروخته شد. پس داود را بر ایشان برانگیزانیده، گفت: بر و اسرائیل و یهودا را بشمار" و در موازات این داستان در کتاب 1تواریخ21: 1- 2 چنین می خوانیم: " و شیطان به ضد اسرائیل برخاسته، داود را اغوا نمود که اسرائیل را بشمارد. و داود به یوآب و سروران قوم گفت: بروید و عدد اسرائیل را از بئرشبع تا دان گرفته، نزد من بیاورید تا آن را بدانم"

در شرح و بیان واقعه تفاوتی وجود ندارد، اما در آغاز هر دو آیه با مطلبی برخورد می کنیم که ذهن بسیاری از خواننداگان را به خود مشغول ساخته است. در کتاب دوم سموئیل کلام اعلام می کند که خدا داود را بر سرشماری برانگیخت ولی در کتاب اول تواریخ شیطان را عامل اصلی آن معرفی می کند. این مسئله بنظر تضادی غیرقابل مصالحه را به ما معرفی می کند و گویا هیچ پاسخ قانع کننده ای برای رفع این مسئله وجود ندارد. ولی اگر با این زاویه به مسئله بنگریم که ثبت این وقایع به الهام روح خداوند بوده است بنابراین نتیجه ای که می گیریم به این ترتیب خواهد بود که هردو عبارت صحیح بوده و باید طوری دیگر به این مسئله بظاهر متضاد نگریست.

در هر دو متن شرح حال سرشماری ثبت شده است ولی آیا این سرشماری قبل از شورش ابشالوم، پسر داود بوده یا بعد از آن، مشخص نیست. اما چون این واقعه ما را به داستان کوه موریا که بعدها معبد و کاخها بر آن بنا می شوند متصل می سازد، بنابراین زمان این داستان می بایست چند سالی قبل از پایان خدمات و فعالیتهای داوود بوده باشد. او تنها در آن زمان قادر بود تا وسایل مورد نیاز جهت ساختن معبد و زیورآلات و طلاهای مورد احتیاج خانه خدا را که بعدأ توسط پسرش سلیمان بنا شد، گردآوری کرده تهیه نماید. (اول تواریخ29: 3- 5)

داود بدون آنکه به قلب خود توجه داشته باشد، از پیشرفتهای نظامی و رشد اقتصادی در پادشاهی خود مغرور شده بود و این مسئله او را به جهتی سوق داد که در عوض توکل و اعتماد به خدا، به قدرت نظامی و موفقیتهای خود تکیه کرد. اما در سابق زمانی که داوود جوانی بیش نبود، اعتماد او کاملأ بر خدا بود.چه در زمان جنگ با جلیات و شکست دادن این مرد قوی هیکل توسط فلاخن خود و چه در زمان مبارزه خود با عمالیقیها با گروه کوچک چهارصد نفری خود! اما این ایمان خالص در طی سالها به توکل انسانی تبدیل شده، توجه او از خدا به خود و از قوت الهی به قوت انسانی معطوف شد. و نتیجه این تحولی که در دل او واقع گشت، خدا را بر این واداشت تا داوود را یکبار دیگر به زانو در آورده و چشمان روحانی او را باز کرده، داوود را در آغوش فیض خود بیاندازد تا داوود به ایمان اسبق خود برگردد. به همین جهت خدا به او اجازه داد تا نقشه ای که داوود برای مدتها در دل خود که همانا سرشماری قدرت نظامی اش بود به اجرا درآورد.

احتمالأ قصد داوود از این سرشماری ایجاد وسایل لازم جهت سهولت در امر تعیین مالیات بوده است.

در حقیقت پیغام خدا به داوود این بود: "آزاد هستی تا این کار را به انجام برسانی و در انتها خواهی فهمید که این نقشه انسانی تو تا به چه حد برای تو مفید بوده است"

 

یوآب، ژنرال و سرداری بلند همت و راسخ که در خدمت داوود بود، با وجود داشتن دید وسیع برای بسط پادشاهی اسرائیل و رشد قوم خدا، در مقابل تصمیم داوود احساس ناآرامی شدیدی کرده با او به هیچ وجه همصدا و هم رأی نگشت. یوآب متوجه این مسئله شده بود که داوود بعد از پیروزیهایی که بر فلسطینیها و سوریها و... داشته است، مغرور شده به قدرت بازوی خود بسی مفتخر گشته است. یوآب همچنین می دانست که خدا از این تصمیم داوود خشنود نخواهد شد و سعی بر این داشت تا داوود را از این اقدام منصرف سازد.

اول تواریخ 21: 3 به ما چنین گزارش می دهد: "یوآب گفت: خداوند بر قوم خود هر قدر که باشند صد چندان مزید کند، و ای آقایم پادشاه آیا جمیع ایشان بندگان آقایم نیستند؟ لیکن چرا آقایم خواهش این عمل دارد و چرا باید باعث گناه اسرائیل بشود؟"

خدا از طریق یوآب دل خود را به داوود اعلام می کند، اما او در نهایت با اقدام به سرشماری علیه خدا گناه می کند. همانطور که می دانید، سرشماری در نفس خود گناه نبوده و حتی در زمان موسی ما شاهد دو سرشماری متفاوت هستیم. و این سرشماری ها نه تنها گناه محسوب نشد بلکه خود خدا راهنمایهای لازم را برای این انجام این عمل به موسی می دهد. (اعداد1: 2- 3و 26: 2) این دو سرشماری در آغاز 40 سال سرگردانی قوم و ابتدای ورود آنها به کنعان در انتهای سفر آنها انجام پذیرفت. نتیجه سرشماری دوم نشان داد که قوت نظامی اسرائیل در پایان سرگردانی آنها در بیابان از شمارش اولیه که در آغاز سفر آنها انجام شده بود به مراتب کمتر بوده است. با اینکه تعداد زیادی از افراد را در این چهل سال از دست داده بودند اما آنها همچنان در جنگهای خود پیروز و موفق بوده بر دشمنان خود غالب می آمدند. و همینطور آن سرشماری نقش بسیار عمده ای در جهت تقسیم زمینها به عهده داشت. اما سرشماری که در زمان داوود انجام شد چیزی جز خوراک دادن به غول غرور که در دل داوود بود نبود. درست پس از سرشماری، خدا قصد تنبیه قوم را با بلای وبا گرفته، تعداد زیادی از اسرائیلیها را از بین برده آنها را از گناهی که ارتکاب شده بود آگاه ساخت.

اما زمانی که به کتاب اول تواریخ باب 21 می رسیم، متوجه می شویم که روی دیگر سکه برای ما بیان می شود و آن اغوای شیطان بود که علی رغم هشدارهای یوآب، داوود تسلیم آن شده تصمیم به سرشماری می گیرد.

چرا شیطان داوود را در جهت اقدام سرشماری که قبلأ خدا از ارتکاب آن بزبان یوآب منع کرده بود، اغوا می کند؟ بخاطر اینکه شیطان نیت شرارت آمیز و اهداف کثیف خود را در دل داشت. این داستان تا حدی شبیه به بابهای اول و دوم کتاب ایوب می باشد، جایی که خدا، شیطان را در بررسی ایمان ایوب به چالش در می آورد. هدف خدا از این امر، تصفیه ایمان ایوب و استوار ساختن شخصیت صالح او بود، اما شیطان آنچه از این کار در ذهن خود داشت، نابودی ایوب و لطمه زدن به ایمان او بود. نیتجه آن شد که خدا و شیطان هر دو به شخصی به نام ایوب رو کرده هر دو در طی انجام اراده خود ( خدا در تقدس و شیطان در شرارت) ایوب را مرکز توجه خود قرار دادند.

در طی تاریخ متوجه می شویم که شیطان توجه بسیاری در اموری که خدا به آن مشغول است داشته خود نیز به نوبه خود به مسائلی که خدا توجه خود را معطوف ساخته علاقه دارد. به عنوان مثال اگر به جفای ایمانداران در کلیسای اولیه توجه کنیم، می بینیم که بر طبق اول پطرس4: 19 و 5: 8 متوجه می شویم هدف و قصد از وجود جفاها تقویت ایمان مومنین و قادر ساختن آنها در سهیم شدن با زحمات مسیح در زندگی زمینیشان بوده تا در آخر در جلال آینده در مسیح شریک بوده شادی نمایند (4: 13- 14) اما طرف دیگر ماجرا، شیطان مثل شیری غران در جهت بلعیدن ایماندارن عمل می کند (5: 8) او در مسیر تضیعف ایمان به مقاومت پرداخته سعی بر اجرای نقشه های شوم خود دارد.

اگر به داستان وسوسه های مسیح در بیابان توجه کنیم در پشت ماجرا دو شخصیت آشنا را مشاهده خواهیم کرد. اول روح خدا که عیسی را به بیابان برده تا برای خدمات خود تجهیز سازد و سپس شیطان را که از فرصت استفاده کرده سعی بر این دارد تا عیسی را از انجام ماموریت خود باز دارد. این داستان تا پای صلیب نیز ادامه دارد. شیطان در دل یهودا وارده شده (یوحنا 13: 27) تا عیسی را تسلیم کرده به پای صلیب ببرد ولی خدا از طرفی با قربانی عیسی کفاره گناهان را به جهت دنیا فراهم می سازد.

با نگاهی به چنین داستانهایی و با علم بر اینکه خدا در جهت تکمیل مقدسین و شیطان در پی نابودی آنها در کار هستند، داستان سرشماری داوود مسئله ای غامض نبوده و توضیح آن بسیار ساده می باشد. خدا سعی دارد تا به قوم آموزش دهد که ایمان و اعتماد خود را بر قوات انسانی نگذارند بلکه به خدا توکل نمایند و در مقابل شیطان آروزی هلاکت قوم و ایمان را در دل خود می پروراند.

در آخر نااطاعتی و عدم اعتماد داوود منجر به تحمل بهای سنگینی برای قوم شد و هفتاد هزار اسرائیلی بوسیله بلای وبا از بین رفتند ( 2 سموئیل 24: 15) اما فرشته خدا در نقطه ای مشخص در کوه موریا به این بلا خاتمه داد که بعدها در آینده این نقطه از کوه جهت بنای معبد مقرر شد. معبدی که باعث برکت جانهای بسیاری برای سالهای متمادی و طولانی در اسرائیل شد. و بار دیگر نقشه های پلید شیطان مغلوب فیض عجیب خداوند گشت.

 

نوشته شده توسط : ادوین کشیش آبنوس 
 



+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم خرداد 1388 ساعت 17:16 توسط بلا





دوشنبه یازدهم خرداد 1388 | 15:43 | نويسنده : بلا

 

 

 «آیا برزگر همه روزه به جهت تخم پاشیدن شیار می کند؟»( اشعیا ۲۸: ۲۴)

 

    روزي از ميان مزرعه زيبايي كه سبزه هاي آن مانند فرش ايراني ، نرم و درخشان و متراكم بود ، مي گذشتم. در يك گوشه آن درختي كهن و عظيم وجود داشت كه بر روي آن پرندگان بي شماري لانه هاي خود را ساخته بودند. هواي تازه صبحگاهي با آواز شاد آنها همراهي مي كرد ، دو راس گاو به آرامي، مي چريدند ، گل هاي رنگارنگ با هماهنگي غيرقابل وصفي چهار طرف را پوشانده بود.

 

    مدت زيادي را ايستادم تا اين منظره شعف انگيز و مجذوب كننده را تماشا كنم و از آن لذت ببرم ، روحأ متقاعد شده بودم كه خدا منظره اي زيباتر از آن نيافريده است .

 

    روز بعد كه دوباره از آن محل مي گذشتم با كمال تعجب ديدم همه چيز تغيير كرده است. كمي آن طرف تر مردي را مشاهده كردم كه مزرعه را شيار كرده زير و رو نموده بود . به جاي علف هاي سبز و خرم خاك شيار شده بود . بجاي پرندگان آوازه خوان ، مرغ ها پرسه مي زدند. بنفشه هاي زيبا و گل هاي رنگارنگ ناپديد شده بودند . با حزن شديد گفتم : « كدام بي رحم اين كار را كرده است؟ »

 

    درست در همين هنگام دستي غيبي چشمانم را باز كرد و مزرعه زيبا و پربار گندمي را به من نشان داد كه نسيم هوا سرود خوانان از ميانش مي گذشت و خوشه هاي طلايي گندم را به نرمي نوازش ميكرد .لايه پيشين و بد شكل و عريان خاك جاي خود را به منظره اي فوق العاده عالي ، بسيار زيبا و پربار داده بود .

 

   اي كاش مي توانستم آن مزرعه غني را ببينم كه برزگر دانا و مهربان ما در نظر دارد در زندگي ما بوجود بياورد ، آنگاه كه با گاو آهن دردها عميق ترين لايه هاي درون ما را زير و رو مي كند.

 

                                                                                                                 ساموئل روتر

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم خرداد 1388 ساعت 15:43 توسط بلا





دوشنبه یازدهم خرداد 1388 | 14:36 | نويسنده : بلا

                          گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

از صفحه ۱۶۵ تا۱۶۹

                                  ۱۲-اهمیت گوش دادن

      سخن گفتن با خدا افتخار بزرگی است و لزومی ندارد برای این کار به کشیش یا یک قدیس و یا واسطه دیگری متوسل شویم . نیازی هم نیست که از آئینهای خاصی ییروی کنیم و منتظر وقت ملاقات باشیم . در هر جا و هر زمان و تحت هر شرایطی می توانیم « به تخت فیض نزدیک شویم تا رحمت بیابیم و فیضی را حاصل کنیم که به هنگام نیاز یاریمان دهد » (عبرانیان ۴: ۱۸)

      جالب اینجاست که اکثر اوقات دعا را سخن گفتن با خدا می دانیم . ولی بندرت به این فکر می افتیم که خدا هم ممکن است بخواهد با ما حرف بزند . با این وصف ، چه زمانی که موضوع دعا را بررسی می کردم و چه به هنگام دعا ، احساس کردم که خدا می گوید :« اگر موضوع مشارکت در میان است پس چرا فقط تو تمام مدت حرف می زنی ؟ خوب ، بگذار من هم حرفی بزنم .»

خدا می خواهد سخن بگوید

      خدا چگونه با ما سخن می گوید ؟ یک راه آن است که از طریق کلام خود این کار را می کند . وقتی کلام او را می خوانیم و در باره اش تأمل می کنیم ، او از طریق کلام خود ما را هدایت می کند . در نتیجه ، گاه آیه ای آشنا درست زمانی که به آن احتیاج داریم به ذهنمان می رسد و انگار مفهومی جدید متناسب با شرایط ما می یابد . البته ، این آیه تغییر نکرده و همیشه قسمتی از کلام خدا بوده است ، اما روح الفدس آن را زمانی که سخت به آن نیاز داریم به ذهنمان می آورد .

      روش دیگر خدا این است که از طریق دیگران با ما سخن می گوید . وقتی یکی از همسایگانمان با قابلمه غذایی که یا وقت پختنش را نداشتیم و یا پول آن را ،  به منزلمان می آید ، خدا می گوید :« من نیازهایت را تأمین می کنم . » او از طریق آغوش پر مهر دوستی که درد و غم ما را می فهمد و سعی می کند دلداریمان دهد ، می فرماید:« من به فکرت هستم .» خدا از طریق خادمی که به اراده خدا برای زندگی ما اشاره می کند ، می گوید :« من تو را هدایت خواهم کرد .»

      راه سوم خدا این است که از طریق هدایتهای مستقیم روح القدس با ما تکلّم می کند . روح القدس که سومین شخصیت تثلیث است برای ایجاد ارتباط با ما ، هم آماده است ، هم راغب و هم قادر . مطابق کتاب مقدس ، او پیروان مسیح را هدایت و توبیخ و تأیید می فرماید و دلداری می دهد و به ایشان اطمینان می بخشد .    

      با این حال ، مسیحیان بسیاری بعید می دانند که خدا با ایشان سخن بگوید . از کارهای آنها این طور برداشت می کنیم که عیسی چهل روز پس از قیامش بار و بندیلش را بست و به آسمان رفت و از آن زمان تا به حال کسی حرفی از او نشنیده است . این طرز فکر اگر چه میان اکثر مسیحیان شایع است ، با تصویری که در کل کتاب مقدس از خدا ترسیم شده به هیچ وجه سازگار نیست .

خدا با قوم اسرائیل سخن گفت

      در بسیاری از قسمتهای کتاب مقدس مشاهده می کنیم که خدا مستقیمأ و شخصأ با فرزندانش سخن می گوید . خدا در « هوای خنک » در باغ عدن قدم می زد و ایستاد تا با آدم و حوا صحبت کند (پیدایش ۳: ۸) او غالبأ با ابراهیم سخن می گفت و او را از مکانی فرا خواند و به مکانی دیگر هدایت کرد و قول داد که از او قوم بزرگی را پدید آورد . او از طریق بوته فروزان ، نیز بر قله کوه سینا و حلاصه هر وقت که موسی برای هدایت فرزندان اسرائیل به مشاوره نیاز داشت ، با او سخن می گفت . خدا برای اینکه قوم اسرائیل بر اهالی وحشی کنعان پیروز شود به یوشع مشورتهایی در زمینه امور نظامی داد . خدا با داود در باره حکومت بر اسرائیل و نیز گناهان و کشمکشهای شخصی وی سخن گفت . در واقع ، در سراسر عهد عتیق مشاهده می کنیم که خدا سخن می گوید و قوم او به سخنانش گوش می دهند و یا از این کار اجتناب می کنند . این روال در عهد جدید نیز تکرار می شود .

خدا با کلیسای اولیه سخن گفت

      خدا با شائول که بر مسیحیان جفا می کرد ، در راه دمشق سخن گفت . سپس ، پولس رسول را به هنگام سفر در امپراتوری روم به منظور موعظه پیام انجیل ، هدایت می کرد . خدا از طریق یک رویا با پطرس رسول سخن گفت و از او خواست که خانواده ای غیر یهودی را نیز وارد مشارکت مسیحی سازد . خدا با یوحنای رسول در طی دوران تبعیدش به جزیزه ای دور افتاده سخن گفت و اهداف الهی را در تاریخ بشر به او نشان داد . خدا از طریق روح القدس تمام اعضای کلیسای اولیه را هدایت کرد تا رهبرانی برای خود انتخاب کنند ، نیازهای یکدیگر را بر طرف سازند و پیام خوش عیسای مسیح را به هر جا که می روند اعلام کنند .

      مسیح وعده داد که روح القدس تا ابد در کلیسا خواهد ماند : « من از پدر خواهم خواست و او مدافعی دیگر به شما خواهد داد که همیشه با شما باشد ،یعنی روح راستی ... شما را بی کس نمی گذارم ، به نزد شما می آیم » ( یوحنا ۱۴: ۱۶-۱۸)

      هیچ دلیلی ندارد که معتقد باشیم خدا در پایان قرن اول میلادی از سخن گفتن با کلیسا باز ایستاد . اگر ذات و جوهر مسیحیت رابطه ای شخصی میان خدای قادر مطلق و انسانهاست ، منطقی است که خدا امروز نیز با ایمانداران سخن بگوید . هیچ رابطه ای را نمی توان به صورت یک طرفه ایجاد کرد ، بلکه هر دو طرف رابطه باید پیوسته و بطور مرتب و صمیمانه با یکدیگر گفتگو کنند و حرفهای همدیگر را بشنوند .

      ارتباطی متقابل میان انسان فانی و خدای نامحدود و بیکران بطور حتم مافوق طبیعی است . ولی کجای این امر عجیب است ؟ زندگی مسیحی ذاتأ از بعدی مافوق طبیعی برخوردار است . همانطور که پولس رسول در دوم قرنتیان ۵: ۷  می فرماید :« ما به ایمان زیست می کنیم و نه به دیدار .»

      گوش سپردن به خدا زمانی که از طریق روح القدس با ما سخن می گوید نه فقط طبیعی ، بلکه ضروری است . پولس می فرماید :« شما ... در سیطره روح قرار دارید ، البته اگر روح خدا در شما ساکن باشد . و اگر کسی روح مسیح را نداشته باشد ، او از آن مسیح نیست » ( رومیان ۸: ۹)  . پولس به ایمانداران می فرماید :« به روح رفتار کنید » ، « بوسیله روح هدایت شوید » ، و « به روح زیست کنید » (غلاطیان ۵)

     وفتی شخصی زندگی خود را به عیسی مسیح می سپارد دیگر نمی تواند به روال سابق زندگی کند . اکنون زندگی دیگر چیزی که صرفأ در محدوده حواس بینایی ، بویائی یا لامسه باشد یا در منطق بشری بگنجد نیست ، بلکه عبارت است از سلوک با ایمان ، یعنی باید پذیرای خدمت اعجاز آمیز روح القدس باشیم .

ادامه دارد...

                                     نویسنده : بیل هایبلز

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم خرداد 1388 ساعت 14:36 توسط بلا





یکشنبه دهم خرداد 1388 | 22:44 | نويسنده : بلا


« به ميانه ( عميق تر ) درياچه بران »  ( لوقا 5 : 4 )

 

 

    عيسي نگفت چقدر عميق . ميزان عمقي كه بايد پيش برويم بستگي به اين سه چيز دارد . ما با چه اميدي ساحل را پشت سر گذاشته ايم ؟ نيازهاي ما تا چه اندازه بزرگ هستند ؟ امكانات و توانائي هاي خود را چگونه ارزيابي مي كنيم ؟

 

     ماهي ها در عمق آب زندگي مي كنند نه در سطح آن . ما به عمق هاي كلام خدا وارد مي شويم تا روح خدا حقايقي را كه پيش از اين فقط به شكل سطحي فهميده بوديم بروشني آشكار نمايد.

 

   عمق كفاره ، جايي كه روح القدس بايد آنچنان خون گرانبهاي مسيح را مكشوف و آشكار كند كه آن براي ما قوي ترين مرحم و براي روح و جسم ما غذاي حقيقي باشد.

 

 عمق اراده پدر آسماني ما ، تا نيكويي بي نهايت اراده او را براي تمامي نيازهاي حال و آينده درك نمائيم.

 

عمق روح خدا ، تا او براي ما مهربانترين ، شفاف ترين و آرام ترين دريا باشد كه بايد در آن غوطه ور شويم و غم ها و ناراحتي هاي خود را به فراموشي بسپاريم .

 

عمق حمايت خدا، كه در آنجا پاسخ هاي عالي براي دعاهايمان ، هدايت دلسوزانه و مهربانانه او ، رفع كامل نيازهايمان و بهترين مراقبت را در همه شرايط خود خواهيم يافت .

 

   عمق ملكوت خدا ، تا بازگشت او و  سعادت و نيكبختي غيرقابل وصف پادشاهي هزار ساله و اعصار و قرون پس از آن ، در ظهور پرشكوه او براي ما آشكار شود.

 

   عيسي به ما فرمان مي دهد كه بسوي اين عمق ها پيش برويم . در ما اين اشتياق و توانايي جهت پيشروي بسوي تمامي اين عمق ها نهاده شده است .

 

                                                                                             پل فوت
--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در یکشنبه دهم خرداد 1388 ساعت 22:44 توسط بلا





یکشنبه دهم خرداد 1388 | 21:12 | نويسنده : بلا

تشخیص صدای خدا

یکی از راههایی که خداوند با ما صحبت میکند از طریق فکر های ما و تاثیرات خدا بر افکار ماست

که این باعث بروز سوالاتی در بین ایمانداران میشود و گاهی هم باعث سر در گمی است که آیا این فکر از

خداوند است یا نه؟و چطور میتوان در این مورد مطمئن شد؟

آیا واقعا این را خدا در فکرم گذاشته یا نه فقط افکار انسانی خودم میباشد و من دارم با خودم صحبت میکنم؟

مشکل فقط این نیست کلام خدا میگوید که شیطان هم میتواند با ما صحبت کند.حتی خواندن مطلبی از یک کتاب و یا یک مجله و روزنامه هم میتواند در افکار ما نقش ببندد.

پس واقعا چکار باید کرد؟از کجا و چطوری میتوان صدای خدا را از لابلای صداهای مختلفی که در فکر مان وجود دارد تشخیص داد؟

در بعضی موارد شاید به نظر مهم نیاید که در تصمیمی که میگیریم واقعا اراده خدا پشت آن است یه نه مثلا اینکه بعد از جلسه به کدام رستوران برویم شاید خیلی فکر ما را مشغول نکند اما در موارد مهمتر مثل تصمیم ازدواج یا قبول و یا رد یک پیشنهاد شغلی .تشخیص صدای خدا بسیار مهم و حیاتیست.

کلام خدا در اول یوحنا باب4 آیه 1 چنین میگوید:"ای عزیزان هر روحی را باور مکنید، بلکه آنها را بیازمایید که آیا ازخدا هستند یا نه."

آنها را بیازمایید

کلام خدا به ما میگوید که ما باید بتوانیم صدای خدا را تشخیص و از صداهای دیگر تمیز دهیم.

در اینجا می خواهیم 5 روش تشخیص صدای خدا از غیر خدا را با هم بررسی کنیم.

5 روش که ازطریق آنها بتوانیم تشخیص دهیم که آیا صدایی که در فکر ما طنین انداز شده از خداست یا نه.5 روشی که مانند یک فیلتر عمل میکنند و کاملا به هم ربط دارند و باید با هم بکار برده شوند و نمیشود یکی از آنها را جدا گانه استفاده کرد.

اگر فکرهایی که به ذهنتان خطور میکند در حتی از یکی از این موارد 5 گانه مردود شد باید بدانید که از خدا نبوده و آن را کنار بگذارید.

1- آیا با کلام خدا مطابقت دارد؟

خداوند هیچگاه کلامی در تضاد با کلام مکتوبش به ما نخواهد گفت.

لوقا 33-21:"آسمان و زمین زایل خواهد شد، اما سخنان من هرگز زوال نخواهد یافت."

خداوند هیچگاه چیزی به ما نخواهد گفت که باعث دوری ما از کلامش و یا شکستن آن شود

کلام خدا همیشه یکیست امکان ندارد زمانی چیزی بگویید و در زمانی دیگر چیزی دیگر.کلام خدا ثابت و مستحکم است،اگر در گذشته چیزی گفته در حال و آینده هم همان را خواهد گفت.

پس به این ترتیب دانستن کلام خدا بسیار حیاتیست،جواب خیلی از سوالات ما در کلام داده شده و حتی دیگر لازم نیست بخاطر خیلی از کارها و تصمیمات دوباره دعا کنیم چون خداوند به روشنی به ما جواب داده.پس کلام را بخوانیم سعی کنیم به یاد بسپاریم تا در موقع نیاز خداوند آن را بیاد ما بیاورد.بله خداوند گاهی ازطریق یادآوری آنچه که قبلا به ما گفته با ما سخن میگوید.

2-آیا مرا به شباهت مسیح نزدیکتر میکند؟

فیلیپیان5-2:"همان طرز فکر را داشته باشید که مسیح داشت"

مسیح معیار و استادنداردیست که ما همه چیز را با او میسنجیم، خداوند به روشنی در کلامش میگوید که هدف او برای ما رساندن ما به شباهت کامل مسیح است،نه اینکه ما خدا شویم بلکه انسانهایی خدایی گردیم،برای داشتن شخصیتی ،محبتی،شادی،آرامشی،صبری مسیح گونهو زیاده بر اینها هر قابلیتی که در مسیح یافت میشود.

خدا هیچگاه به چیزی نمیگوید که ما را از این هدف دور کند و یا به جهت مخالفش رهنمون گردد.یکی از عالیترین آیات کتاب مقدس برای تست افکار و صداهایی که در درون ماست را میتوان در کتاب یعقوب باب 3 از آیات14تا17 خواند:"اما اگر در دل خود حسد تلخ و جاه طلبی دارید،به خود مبالید و خلاف حقیقت سخن مگویید.چنین حکمتی از بالا نازل نمیشودبلکه زمینی و نفسانی و شیطانی است.زیرا هر جا حسد و جاه طلبی باشد ، در آنجا آشوب و هرگونه کردار زشت نیز خواهد بود.اما آن حکمت که از بالاست،نخست پاک است،سپس ضلح آمیز و ملایم و نصیحت پذیر،و سرشار از رحمت و ثمرات نیکو،و بری از تبعیض و ریا"

چه فیلترهای روشن و عالی خداوند برای تست افکارمان به ما داده است،برادر و خواهر عزیز هر فکری داریم و هر تصمیمی بخواهیم بگیریم خودمان میدانیم که چه انگیزه ای پشت آن خوابیده و فقط این خود ما هستیم که به راحتی و به کمک این فیلترها میتوانیم پی ببریم که از خداوند است یه از نفس خودمان و دنیا و یا حتی شیطان.

افکاری که از روی حسادت و یا طمع و جاه طلبی باشند از خداوند نیستند .واگر صدایی در درونمان ما را به انجامش تشویق میکنند از خدا نیستند.

 

3-آیا کلیسا و جمع ایمانداران آن را تایید میکنند؟

هنگامی که به مسیح ایمان میاوریم نه فقط رابطه ای جدید با خداوند بلکه با دیگر ایمانداران هم پیدا میکنیم.اسم این رابطه مشارکت و کلیساست.ما عضو یک خانواده الهی میشویم،همانطور که برای عضویت در یک خانواده جسمانی باید در آن متولد شد ما با تولد روحانی جدید عضو یک خانواده میشویم.

خداوند مایل است که ما برای گرفتن تصمیمات مهم و سرنوشت ساز زندگی به تنهایی عمل نکنیم بلکه با برادران و خواهرانی بالغ در امور روحانی مشورت کنیم.کسانی که ایمانی مستجکم و تجربیات خوبی دارند و با کلام هم آشنا هستند.

افسسیان10-3:" تا اکنون از طریق کلیسا حکمت گوناگون خدا بر ریاستها و قدرتهای جایهای آسمانی آشکار شود."

اشتباهیی بزرگ است اگر سعی نکنیم با ایمانداران قوی و پر از روح مشورت نکنیم. اگر این کار را نکنیم ممکن اشتباهاتی را مرتکب شویم که واقعا ضرورتی نداشتند و دیگران میتوانستند با تجاربی که داشتند ما را آگاه کنند.

4-آیا ملزم کننده است یا محکوم کننده؟

«ملزم کننده یعنی متقاعد کننده» افکار ی که ما را ملزم میکنند از خداوندند و افکاری که محکوم میکنند از شریر هستند.ملزم کننده ما را برای تغییر تشویق میکند و آماده توبه میتماید و محکوم کننده باعث نا امیدی و یاس میشود.هنگامی که خداوند ملزم میکند کاملا معلوم است از کدام گناه سخن میگوید مبهم و کلی نیست.روشن است که کدام عمل یا عادت و رفتار باید تغییر کند.

اما محکومیت از شیطان است بسیار کلی و مبهم سخن میگوید معمولا میگویید تو به درد نمیخودی انسانی نالایق و بد هستی .خدا اصلا تو را بکار نمیگیرد و به دردش نمیخوری.اصلا تلاش نکن مسیحی خوبی باشی.

الزامی که از خداوند است به حرکت منتهی میشود و محکومیتی که از شریر است به نا امیدی و رکود.

5-آیا این افکار با آرامشی خداوندی همراه هستند؟

اول قرنتیان33-14:" زیرا خدا،نه خدای بی نظمی ،بلکه خدای آرامش است."

افکاری که از خداوند هستند به ما آرامش و راحتی خیال میدهند.معمولا افکاری که از خودمان و یا از دیگران است آرامش ما را به هم میزنند.بخصوص در موقع گرفتن تصمیمات مهم زندگی اگر فکری از خداوند بیاید با خود آرامش و راحتی میاورد.خداوند ما را به عجله نمیخواند زیر فشار نمیگذارد.تحمیل نمیکند.باعث فشار عصبی نمیشود.خداوند میخواهد ما تصمیم درست بگیریم نه تصمیم سریع.

اگر از افکاری زیر فشار هستید و آرامشتان بهم خورده ب

تشخیص صدای خدا

یکی از راههایی که خداوند با ما صحبت میکند از طریق فکر های ما و تاثیرات خدا بر افکار ماست

که این باعث بروز سوالاتی در بین ایمانداران میشود و گاهی هم باعث سر در گمی است که آیا این فکر از

خداوند است یا نه؟و چطور میتوان در این مورد مطمئن شد؟

آیا واقعا این را خدا در فکرم گذاشته یا نه فقط افکار انسانی خودم میباشد و من دارم با خودم صحبت میکنم؟

مشکل فقط این نیست کلام خدا میگوید که شیطان هم میتواند با ما صحبت کند.حتی خواندن مطلبی از یک کتاب و یا یک مجله و روزنامه هم میتواند در افکار ما نقش ببندد.

پس واقعا چکار باید کرد؟از کجا و چطوری میتوان صدای خدا را از لابلای صداهای مختلفی که در فکر مان وجود دارد تشخیص داد؟

در بعضی موارد شاید به نظر مهم نیاید که در تصمیمی که میگیریم واقعا اراده خدا پشت آن است یه نه مثلا اینکه بعد از جلسه به کدام رستوران برویم شاید خیلی فکر ما را مشغول نکند اما در موارد مهمتر مثل تصمیم ازدواج یا قبول و یا رد یک پیشنهاد شغلی .تشخیص صدای خدا بسیار مهم و حیاتیست.

کلام خدا در اول یوحنا باب4 آیه 1 چنین میگوید:"ای عزیزان هر روحی را باور مکنید، بلکه آنها را بیازمایید که آیا ازخدا هستند یا نه."

آنها را بیازمایید

کلام خدا به ما میگوید که ما باید بتوانیم صدای خدا را تشخیص و از صداهای دیگر تمیز دهیم.

در اینجا می خواهیم 5 روش تشخیص صدای خدا از غیر خدا را با هم بررسی کنیم.

5 روش که ازطریق آنها بتوانیم تشخیص دهیم که آیا صدایی که در فکر ما طنین انداز شده از خداست یا نه.5 روشی که مانند یک فیلتر عمل میکنند و کاملا به هم ربط دارند و باید با هم بکار برده شوند و نمیشود یکی از آنها را جدا گانه استفاده کرد.

اگر فکرهایی که به ذهنتان خطور میکند در حتی از یکی از این موارد 5 گانه مردود شد باید بدانید که از خدا نبوده و آن را کنار بگذارید.

1- آیا با کلام خدا مطابقت دارد؟

خداوند هیچگاه کلامی در تضاد با کلام مکتوبش به ما نخواهد گفت.

لوقا 33-21:"آسمان و زمین زایل خواهد شد، اما سخنان من هرگز زوال نخواهد یافت."

خداوند هیچگاه چیزی به ما نخواهد گفت که باعث دوری ما از کلامش و یا شکستن آن شود

کلام خدا همیشه یکیست امکان ندارد زمانی چیزی بگویید و در زمانی دیگر چیزی دیگر.کلام خدا ثابت و مستحکم است،اگر در گذشته چیزی گفته در حال و آینده هم همان را خواهد گفت.

پس به این ترتیب دانستن کلام خدا بسیار حیاتیست،جواب خیلی از سوالات ما در کلام داده شده و حتی دیگر لازم نیست بخاطر خیلی از کارها و تصمیمات دوباره دعا کنیم چون خداوند به روشنی به ما جواب داده.پس کلام را بخوانیم سعی کنیم به یاد بسپاریم تا در موقع نیاز خداوند آن را بیاد ما بیاورد.بله خداوند گاهی ازطریق یادآوری آنچه که قبلا به ما گفته با ما سخن میگوید.

2-آیا مرا به شباهت مسیح نزدیکتر میکند؟

فیلیپیان5-2:"همان طرز فکر را داشته باشید که مسیح داشت"

مسیح معیار و استادنداردیست که ما همه چیز را با او میسنجیم، خداوند به روشنی در کلامش میگوید که هدف او برای ما رساندن ما به شباهت کامل مسیح است،نه اینکه ما خدا شویم بلکه انسانهایی خدایی گردیم،برای داشتن شخصیتی ،محبتی،شادی،آرامشی،صبری مسیح گونهو زیاده بر اینها هر قابلیتی که در مسیح یافت میشود.

خدا هیچگاه به چیزی نمیگوید که ما را از این هدف دور کند و یا به جهت مخالفش رهنمون گردد.یکی از عالیترین آیات کتاب مقدس برای تست افکار و صداهایی که در درون ماست را میتوان در کتاب یعقوب باب 3 از آیات14تا17 خواند:"اما اگر در دل خود حسد تلخ و جاه طلبی دارید،به خود مبالید و خلاف حقیقت سخن مگویید.چنین حکمتی از بالا نازل نمیشودبلکه زمینی و نفسانی و شیطانی است.زیرا هر جا حسد و جاه طلبی باشد ، در آنجا آشوب و هرگونه کردار زشت نیز خواهد بود.اما آن حکمت که از بالاست،نخست پاک است،سپس ضلح آمیز و ملایم و نصیحت پذیر،و سرشار از رحمت و ثمرات نیکو،و بری از تبعیض و ریا"

چه فیلترهای روشن و عالی خداوند برای تست افکارمان به ما داده است،برادر و خواهر عزیز هر فکری داریم و هر تصمیمی بخواهیم بگیریم خودمان میدانیم که چه انگیزه ای پشت آن خوابیده و فقط این خود ما هستیم که به راحتی و به کمک این فیلترها میتوانیم پی ببریم که از خداوند است یه از نفس خودمان و دنیا و یا حتی شیطان.

افکاری که از روی حسادت و یا طمع و جاه طلبی باشند از خداوند نیستند .واگر صدایی در درونمان ما را به انجامش تشویق میکنند از خدا نیستند.

 

3-آیا کلیسا و جمع ایمانداران آن را تایید میکنند؟

هنگامی که به مسیح ایمان میاوریم نه فقط رابطه ای جدید با خداوند بلکه با دیگر ایمانداران هم پیدا میکنیم.اسم این رابطه مشارکت و کلیساست.ما عضو یک خانواده الهی میشویم،همانطور که برای عضویت در یک خانواده جسمانی باید در آن متولد شد ما با تولد روحانی جدید عضو یک خانواده میشویم.

خداوند مایل است که ما برای گرفتن تصمیمات مهم و سرنوشت ساز زندگی به تنهایی عمل نکنیم بلکه با برادران و خواهرانی بالغ در امور روحانی مشورت کنیم.کسانی که ایمانی مستجکم و تجربیات خوبی دارند و با کلام هم آشنا هستند.

افسسیان10-3:" تا اکنون از طریق کلیسا حکمت گوناگون خدا بر ریاستها و قدرتهای جایهای آسمانی آشکار شود."

اشتباهیی بزرگ است اگر سعی نکنیم با ایمانداران قوی و پر از روح مشورت نکنیم. اگر این کار را نکنیم ممکن اشتباهاتی را مرتکب شویم که واقعا ضرورتی نداشتند و دیگران میتوانستند با تجاربی که داشتند ما را آگاه کنند.

4-آیا ملزم کننده است یا محکوم کننده؟

«ملزم کننده یعنی متقاعد کننده» افکار ی که ما را ملزم میکنند از خداوندند و افکاری که محکوم میکنند از شریر هستند.ملزم کننده ما را برای تغییر تشویق میکند و آماده توبه میتماید و محکوم کننده باعث نا امیدی و یاس میشود.هنگامی که خداوند ملزم میکند کاملا معلوم است از کدام گناه سخن میگوید مبهم و کلی نیست.روشن است که کدام عمل یا عادت و رفتار باید تغییر کند.

اما محکومیت از شیطان است بسیار کلی و مبهم سخن میگوید معمولا میگویید تو به درد نمیخودی انسانی نالایق و بد هستی .خدا اصلا تو را بکار نمیگیرد و به دردش نمیخوری.اصلا تلاش نکن مسیحی خوبی باشی.

الزامی که از خداوند است به حرکت منتهی میشود و محکومیتی که از شریر است به نا امیدی و رکود.

5-آیا این افکار با آرامشی خداوندی همراه هستند؟

اول قرنتیان33-14:" زیرا خدا،نه خدای بی نظمی ،بلکه خدای آرامش است."

افکاری که از خداوند هستند به ما آرامش و راحتی خیال میدهند.معمولا افکاری که از خودمان و یا از دیگران است آرامش ما را به هم میزنند.بخصوص در موقع گرفتن تصمیمات مهم زندگی اگر فکری از خداوند بیاید با خود آرامش و راحتی میاورد.خداوند ما را به عجله نمیخواند زیر فشار نمیگذارد.تحمیل نمیکند.باعث فشار عصبی نمیشود.خداوند میخواهد ما تصمیم درست بگیریم نه تصمیم سریع.

اگر از افکاری زیر فشار هستید و آرامشتان بهم خورده بدانید از خدا نیست.

کولسیا15-3:" صلح مسیح بر دلهایتان حکمفرما باشد"

اگر فکر میکنید این خداست که با شما صحبت میکند پس باید از آن آرامی بیابید نه اینکه آشفته تان کند.روح خدا آرامش و راحتی خیال میاورد .دانید از خدا نیست.

کولسیا15-3:" صلح مسیح بر دلهایتان حکمفرما باشد"

اگر فکر میکنید این خداست که با شما صحبت میکند پس باید از آن آرامی بیابید نه اینکه آشفته تان کند.روح خدا آرامش و راحتی خیال میاورد .



+ نوشته شده در یکشنبه دهم خرداد 1388 ساعت 21:12 توسط بلا





یکشنبه دهم خرداد 1388 | 15:54 | نويسنده : بلا

                      گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۱۶۰ تا۱۶۴

                              ۱۱-آرام بگیر تا دعا کنیم

یادداشت نویسی

      سپس ، به مطالعه کتابی از نویسنده ای به نام گوردن مک دانلد پرداختم به نام دنیای خصوصی خود را سامان بدهید . مک دانلد یادداشت نویسی را پیشنهاد می کرد منتها به روشی متفاوت .

      وی می گوید به یک نوشت افزار فروشی بروید و دفتر یادداشتی برای خود بخرید . تصمیم بگیرید که هر روز یادداشتهای روحانی خود را در آن بنویسید ، منتها نوشته هاتان بیشتر از یک صفحه نشود . هر روز که صفحه تازه ای را باز می کنید ، بالای آن بنویسید دیروز . سپس در یکی دو پاراگراف مروری بر اتفاقات روز گذشته بنویسید ، کاری مانند تحلیل بازی انجام شده .

      هر چه می خواهید بنویسید ، مثلأ توصیف مختصری از افرادی که با آنها ملاقات کرده اید ، ملاقاتهایتان ، تصمیمات ، افکار ، احساسات ، نقاط قوت ، نقاط ضعف و سرخوردگیهایتان ، مطلبی که در کتاب مقدس خوانده اید ، کاری که می خواستید انجام بدهید و ندادید . از نظر مک دانلد این روش گامی عظیم به سمت رشد روحانی است .

      روش او چندان که تصورم از عرفا دلزده ام کرده بود ، دلم را نزد ، اما در باره آن شروع به تردید کردم و گفتم : « دست بردار بابا . آخر این کار به چه دردی می خورد ؟»

      نویسنده کتاب مزبور می گفت که اکثر ما بدون اینکه در کم و کیف  زندگی خود تفکر کنیم به آن ادامه می دهیم . در نتیجه ، هر روز اشتباهات روز قبل را تکرار می کنیم و از نتایج تصمیمات خود ، اعم از خوب و بد چندان درس نمی گیریم . نمی دانیم که چرا در محل فعلی خود هستیم و به کجا می رویم . یکی از مزایای یادداشت نویسی این است که ما را وادار به بررسی زندگی خود می کند .

      اما از نظر مؤلف مزیت بزرگ تر آن این است که نفس یادداشت نویسی ـــ همین که بنشینیم ، دفتر یادداشت خود را برداریم ، افکارمان را بر زندگی خود متمرکز سازیم و به مدت پنج الی ده دقیقه وقت خود را به نوشتن بگذرانیم ـــ دور موتور ما را از ده هزار به پنج هزار خواهد رسانید .

     پیش خود گفتم که این دقیقأ چیزی است که به آن نیاز دارم .

     من صبحها بسیار پرانرژی هستم و برای شروع کار روزانه بزور صبر می کنم تا به دفتر کارم برسم . همین که آدرنالین در خونم جریان می یابد و تلفنها و مراجعه افراد مختلف به دفترم شروع می شوند ، بسهولت می توانم با دور موتور ده هزار دور در دقیقه تا شب ، زمانی که خسته و کوفته به خانه برسم ، کار کنم . این بود که شروع به یادداشت نویسی روزانه کردم .

      اولین مدخلی که در دفتر یادداشتم نوشتم این طور شروع می شد:« دیروز گفتم که از یادداشت نویسی بدم می آید و به هر کس که وقت این کار را دارد ظنین هستم ، ولی اگر راهی جز این وجود ندارد تا آرام بگیرم و بتوانم با مسیح چنانکه باید سخن بگویم و قدم بزنم ، این کار را خواهم کرد .»

      حالا ، این کار را انجام می دهم . هر روز ! البته، گمان نکنم که تا به حال مطلب عمیقی در یادداشتهای روزانه خود نوشته باشم . البته چنین هدفی هم نداشته ام . در اینجا نکته حیرت انگیز، تأثیری است که نوشتن بر دور موتورم دارد . وقتی کار نوشتن پاراگرافی طولانی در باره کارهای روز قبل را به پایان می رسانم ، فکرم برای مدتی از مسئولیتهایم فارغ و معطوف به نوشتن و فکر کردن درباره نوشته ام می شود و بدین ترتیب ، دور موتورم نصف می شود .

یک صفحه دعا

      بنابراین ، یادداشت نویسی اولین قدم مهم برای آرام گرفتن به منظور دعاست و به بدن استراحتی مختصر می دهد . این کار ذهن انسان را متمرکز می سازد و روح او را آزاد می کند تا حتی برای چند دقیقه آزادانه عمل کند . با این حال، اگر چه یادداشت نویسی تغییر چشمگیری در کیفیت زندگی ما ایجاد می کند ، ولی به خودی خود نمی تواند ما را تبدیل به مسیحیان راستین سازد ، بلکه فقط گام نخست در این راه است .

      پس از اینکه دفتر یادداشت خریدید ، اولین صفحه آن را با یادداشتهای خود پر کردید و دور موتورتان را به نصف کاهش دادید ، گام بعدی چیست ؟ موتور شما هنوز با سرعتی که برای یک اتومبیل معمولی بسیار خطرناک است کار می کند .

      عده ای به من می گویند که لازم نیست وقت معینی برای دعا تعیین کنند ، چون در همان حال که درگیر مشغله های خود هستند می توانند دعا بکنند . آنها با این حرف ، خودشان را مسخره می کنند . محال است زندگی زناشوئی خود را بدون صرف وقت سر و سامان بدهید . هیچ رابطه ای را نه با خدا و نه با هیچ کس دیگر نمی توان به این طریق ایجاد کرد . برای آنکه کسی را بشناسیم باید آرام بگیریم و با وی وقت بگذرانیم .

      پس از آنکه یادداشت نویسی دور موتورم را از ده هزار به پنج هزار می رساند ، دفترم را از آخر باز می کنم و دعایی را می نویسم .  این بار هم مانند یادداشت نویسی جز یک صفحه مطلب نمی نویسم . این امر سبب می شود که از این تمرین دلزده نشوم و  هر روز تکرارش کنم و در ضمن ، با توجه به سایر مسئولیتهای روزمره ام ، زمانی معقول به این کار اختصاص دهم .

      وقتی دعایم را می نویسم ، دفتر یادداشتم را بر روی قفسه ای که در محل دعایم قرار دارد ، میگذارم و زانو می زنم . البته، همه برای دعا کردن زانو نمی زنند ، ولی برای من این حالت بسیار مؤثر است . سپس دعایم را به صدای بلند می خوانم و در ضمن خواندن ، اگر موضوعات دیگری هم به نظرم رسید به آن اضافه می کنم .

آن قدر سکوت کنیم که بتوانیم بشنویم

      در این مرحله ، دور موتورم به پانصد رسیده است و واقعأ احساس آرامش می کنم . تا بوسیله روح القدس خود با من سخن گوید . اکنون سکوت و آرامش من به حدی رسیده است که اگر خدا خواست به صدایی آرام و ملایم ( اول پادشاهان  ۱۹: ۱۲ ) سخن گوید ، می توانم صدایش را بشنوم .

      و حال ، سومین قدم در برنامه کاهش دور موتور : به خدا گوش بدهید . این قدم بقدری مهم است که مابقی کتاب را به آن اختصاص داده ام . در بیان اهمیت آن ، در یک کلام باید گفت که مهمترین دقایق زندگی ما همان دقایقی هستند که در حضور خدا زندگی می کنیم .  مسیحیت راستین از همین جا ـــ یعنی ارتباط سر حوصله و آرام روح خدا با روح ما ـــ نشأت می گیرد .

      نمی توان با فعالیت بی وقفه ، حتی اگر برای خدمت به کلیسا باشد ، تبدیل به مسیحی راستینی شد . خدمت ، کنسرتهای پرستشی ، کنفرانسهای آخر هفته و جلسات کمیته های کلیسایی همگی ارزشمندند ، ولی نمی توانند منشا اصلی قدرت ما شوند . قدرت از خلوت گزیدن در حضور خدا سرچشمه می یابد . تصمیماتی که کل مسیر زندگی ما را تغییر می دهند ، معمولأ از قدس الاقداس نشأت می گیرند .

      می خواهم چیزی را که در ابتدای این فصل گفتم ، تکرار کنم : زمان آن است که آرام بگیریم ، تأمل کنیم و به صدای خدا گوش فرا دهیم . در فصل بعد می خواهیم به این موضوع بسیار مهم بپردازیم که چگونه باید به صدای خدا گوش داد .

ادامه دارد...

                                        نویسنده : بیل هایبلز

 

 



+ نوشته شده در یکشنبه دهم خرداد 1388 ساعت 15:54 توسط بلا





شنبه نهم خرداد 1388 | 21:12 | نويسنده : بلا

«  و باد تند كه فرمان او را بجا مي آوريد » ( مزمور 148: 8)

 

 

آيا تاكنون به هنگام طوفان سخت و باران هاي شديد در جنگل بوده اي ؟ آيا منظره اي غم انگيزتر و اندوهگين تر از آن ديده اي ؟ باد از ميان شاخه هاي عريان درختان مي وزد ، باران بر روي برگ هاي افتاده بر زمين مي ريزد ، فضا از خش خش آنها پر مي شود ، گويي مانند صداهايي هستند كه از گورستان بر مي خيزد . همه چيز دگرگون و محزون كننده است .  اما بادهايي كه اينچنين بي رحمانه با درختان رفتار مي كنند ، ثمره اش ، برگهاي پوسيده افتاده بر زمين مي باشند كه باعث خواهند شد تا در بهار آينده همان درختان با حياتي جديد و زيبايي بي نظير دوباره زنده و شكوفا گردند.

 

   بخاطر همين است كه تو تواناتر ، پاك تر و استوار تر هستي . تمامي اينها ثمره اشك ها ،  ناله ها و تجربيات تو مي باشند . تو خود ميداني و اطرافيانت هم مي دانند كه توامروز قابل اعتمادتر ، فداكارتر ، بالغ تر ، دلسوزتر و فهيم تر هستي و هر جا كه باشي محيط خود را شفاف تر و دلپذيرتر خواهي ساخت.

 

    بادهاي طوفان زا اراده او را بجا مي آورند و كسي كه از ميان اين بادهاي تند ، صداي حركت بال هاي الهي را بشنود ، خدا را براي اين طوفان ها شكر خواهد نمود و غلطيدن موج هاي خروشان ، او را به صخره ثابت و جاوداني نزديك تر خواهند كرد. همچنانكه بادهاي شديد موجب استحكام درختان مي شوند ، مشقت ها هم روح رنج ديدگان مطيع را جلا داده آنان را استوار و ثمر بخش مي نمايد .

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود  



+ نوشته شده در شنبه نهم خرداد 1388 ساعت 21:12 توسط بلا





شنبه نهم خرداد 1388 | 16:52 | نويسنده : بلا

                گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

از صفحه ۱۵۶ تا ۱۵۹

                                    ۱۱-کاستن از شتاب خود به منظور دعا

کاستن از شتاب

      برای داشتن زندگی زناشویی راستین هم باید وقت گذاشت .بسیاری از ازدواجها سطحی و بی عمق هستند . شوهر به امید آنکه خود کم بینی اش را با موفقیتهای شغلی علاج کند ،سخت درگیر کار است . زن هم سخت گرفتار مراقبت از بچه هاست و ممکن است شغلی هم داشته باشد . به این ترتیب زن و شوهر یکدیگر را فقط در حیاط و راهرو جلوی کمد لباسها می بینند . اگر چه آنها در یک تختخواب می خوابند و گهگاه سر یک میز غذا می خورند ، ولی چندان صمیمیتی میان آنها نیست . هر چند با هم زندگی می کنند ، ولی یکدیگر را از نظر عاطفی تغذیه نمی کنند و رابطه ای زنده ، طراوات بخش و راستین با یکدیگر ندارند .

      اکثر زوجها به هم منزلی اکتفا می کنند ، ولی عده ای از آنها چیز بیشتری از زندگی زناشویی خود می خواهند . آنها با وجودی که می دانند اینکار آسان نیست ، تصمیم می گیرند که برای داشتن زندگی زناشویی واقعی مبارزه کنند . می دانند که این کارنیازمند صرف وقت است و شاید مجبور شوند از برخی فعالیتهایی که برایشان مهم بوده است بگذرند . آنها می دانند که برای ایجاد تغییر در زندگی زناشویی خود ناگزیرند دست به اقداماتی بزنند نظیر اینکه وقتی را برای گذراندن با یکدیگر تعیین کنند ، عصرها با هم بیرون بروند و قدم بزنند، تمام وقت خود را جلوی تلویزیون تلف نکنند و بعد از صرف شام پشت میز بمانند و با همدیگر صحبت کنند . آنها برای به انجام رساندن این کارها ، در صورت لزوم برنامه کاری خود را تغییر می دهند و بازنویسی می کنند ، چون به نتایجش می ارزد .

      ایمانداران به مسیح ، گاه در رابطه خود با خدا است که به فکر تغییر رویه می افتند . آنها که از « نگرانیها ، ثروت و لذت زندگی » (لوقا ۹: ۱۴) خفه شده اند ، متوجه می شوند که از رشد و حرکت به سمت بلوغ روحانی باز ایستاده اند و قدم زدن آنها با عیسی تبدیل به خزیدن شده و یا بطور کلی متوقف گردیده است .

      اگر این اتفاق برای شما افتاده باشد ، یک روز شاید مجبور شوید که بگوئید : کافی است،! دیگر نمی خواهم ادای مسیحی بودن در بیاورم . بیش از این حاضر نیستم که زندگی مسیحی خود را سرسری بگیرم و دعاهای بی معنی بکنم و چند صفحه ای برای رفع تکلیف کتاب مقدس بخوانم بدون اینکه اجازه بدهم کلام خدا قلبم را سیراب کند . دیگر نمی خواهم کارهای نیمه کاره بکنم ، بلکه حاضرم برای قدم زدن راستین با مسیح هر بهایی را بپردازم .»

      مسیحیانی که چنین عهدی را با خود می بندند می دانند که باید برای عملی کردن تعهدات خود وقت بگذراند . در این راه مجبورند از بعضی چیزهای خوب چشم پوشی کنند . باید به کمک وسیله ای دور موتور خود را از ده هزار به پنج هزار و نهایتأ به پانصد کاهش دهند تا بتوانند در آرامش با خدا وقت صرف کنند و در وضعیتی قرار بگیرند که قادر به شنیدن صدای خدا باشند .

     کسی تا به حال نگفته که زندگی مسیحی آسان است . ولی آیا چیزی در این دنیا بزرگ تر یا مهم تر و ماندگارتر از زندگی مسیحی وجود دارد ؟

 کاهش دور موتور

        می خواهم روشی عملی ، آزموده و تضمین شده برای کاهش دور موتور معرفی کنم که به کمک آن می توانید با کاستن از شتاب زندگی خود ، بازی را کنار بگذارید و زندگی مسیحی راستینی داشته باشید . این برنامه سه مرحله ای جدأ مفید است .

      ابتدا می خواهم روشی عرضه کنم که شاید صحبت از آن در کتابی که راجع به دعاست بی تناسب جلوه کند ، اما عمل به آن ، گام نخست است . اگر خود را گرفتار هزار و یک جور کار و مشغله کرده اید ، نخواهید توانست چنانکه زندگی مسیحی اقتضا می کند ، با تعمق و با حوصله دعا کنید . اگر از روشی که می خواهم معرفی کنم استفاده کنید ، یاد خواهید گرفت که چگونه « آرام باشید و بدانید که من خدا هستم » ( مزمور ۴۶ک ۱۰ )

      این اولین قدم برای کاستن از دور موتور ، یادداشت نویسی روزانه نام دارد . مدتها نمی دانستم که معنی این کلمه چیست و وقتی معنی آن را برایم توضیح دادند ، از آنچه شنیدم خوشم نیامد .

     این کلمه در زبان انگلیسی ( ژورنالینگ )  (که البته لغتی من در آوردی است و در هیچ فرهنگ لغتی پیدا نمی شود ) به این معنی است که مسایل روحانی زندگی خود را به روی کاغذ بیاوریم . این کار شامل نوشتن تجربیات ، مشاهدات و تأملات است . همچنین ، عبارت است از نگاهی عمیق تر به اتفاقات روزمره زندگی خود به منظور یافتن معنایی که در پس آنها نهفته است و نیز یادداشت فکرهایی که به ذهنمان می رسند .

     در بدو امر خیال می کردم کسانی که به این کار می پردازند ، در میانه روز ساعتهای متمادی قلم به دست می گیرند و از جریان ممتد افکار خود ، مثنوی هفتاد من کاغذ می نویسند . به خود می گفتم : « من که اهل همچو کاری نیستم . مگر آدم نمی تواند کاری بهتر از این با وقتش بکند ؟»

           به علاوه در باره برخی افراد که یا در کلیسای من فعالیت دارند و یا در کلیسای دیگری مشغول خدمت هستند و شخصیت و خدمات آنها بسیار مورد احترام من است ، مطلبی را کشف کردم . اکثر آنها نیز به نحو فوق یادداشت نویسی می کنند و تا جایی که آنها را می شناسم مابقی روز خود را به افکار هپروتی نمی گذرانند.

ادامه دارد ...

                                         نویسنده : بیل هایبلز

     



+ نوشته شده در شنبه نهم خرداد 1388 ساعت 16:52 توسط بلا





جمعه هشتم خرداد 1388 | 15:22 | نويسنده : بلا

                         گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

از صفحه ۱۵۱ تا ۱۵۵

                                         ۱۱- آرام بگیریم تا دعا کنیم

      تا اینجا نگاهی به جنبه های متعدد دعا انداختیم که عبارتند از : دعوت سخاوتمندانه خدا مبنی بر اینکه او را پدر خود بدانیم و به حضورش برویم ، قدرت عظیم او که قادر است فراتر از تصور و تقاضای ما عمل کند ،عادات و خصیصه هایی که عیسی  فرمود باید در خود بپروریم تا دعایمان مؤثر شود ، مقولاتی که حتمأ باید جزو دعای ما باشند ، دلایل اینکه چرا دعاهای ما همیشه جواب دلخواه ما را نمی یابند و برخی دلایل این امر که گهگاه شور و اشتیاق خود را برای دعا از دست می دهیم .

      داشتن اطلاعات قوق دربارة دعا مهم است، ولی تا زمانی که به هدف دعا از شتاب زندگی خود نکاهیم ، این معلومات فایده ای نخواهند داشت . متأسفانه اکثر ما آن قدر خود را گرفتار کرده ایم که به فکر سلامت روحانی خود نیستیم .

دور موتور را زیاد کنید

      اگر سر و کار ما با بازار است ، طوری بار آمده ایم که معتقدیم وقت یعنی پول . به همین سبب است که از مدیریت وقت یعنی استفاده بهینه و مؤثر از وقت خود صحبت می کنیم و ـــ به دلیل اهمیتی که به این امر می دهیم ـــ درگیر فشارهای ناشی از کمبود وقت و غیره هستیم .

      مدام می شنویم که هر چه می توانی بیشتر کار کن . کارت را زودتر شروع کن و دیرتر تمام کن . خانه هم که رفتی کار کن . در مترو هم با رایانه قابل حمل کارت را ادامه بده . در هواپیما ایمیلهای خود را چک کن . از وقت صبحانه و نهار و شام نیز برای ملاقاتهای کاری استفاده کن . کار ، کار، همه اش کارـــ کلید پیشرفت افزایش مصرف و کسب قدرت در همین است .

      موتورهای معمولی تا چهار هزار دور در دقیقه می توانند بگردند ، ولی دور موتور بعضی از اتومبیلهای مسابقه می تواند به ده هزار دور در دقیقه برسد . ذهنیت غالب بر بازار می گوید : « همین که صبح از خواب بیدار می شوید دور موتور خود را به ده هزار دور در دقیقه برسانید و این دور موتور را تا وقتی شب آش و لاش روی بخت خواب بیافتید ، حفظ کنید.»

      فعالیت با چنین سرعتی ممکن است پر منفعت باشد ! وقتی آدرنالین شروع به جریان یافتن در خون می کند و با شتاب هر دم افزاینده کار می کنیم احساس هیجان انگیزی به ما دست می دهد . اما فعالیت با این شتاب وقت چندانی برای خلوت کردن با خدا باقی نمی گذارد .

      البته ، لزومی ندارد این طور به خود فشار بیاورید . زنانی که بچه های خردسال دارند می دانند که فعالیت پر شتاب روزانه ، همان که دور موتورش ده هزار  است ، چه معنایی دارد . تقریبأ هر دقیقه  روز آنها  به نگهداری از این موجودات کوچولو می گذرد که از پاچه های شلوار آدم می گیرند و می کشند ،روی زمین غذا می ریزند و با کمال پر رویی نصف شب ونگ می زنند .

      شتاب فعالیتهای پدر یا مادرهای تنها، دو یا سه برابر کسانی است که با همسر خود زندگی می کنند . واقعأ نمی توانم درک کنم که چطور آنها می توانند وظایف تمام نشدنی شغلی خود را به انجام رسانند و سپس به خانه بروند و یک نفس خواسته های تمام نشدنی تر فرزنداانشان را بر آورده کنند .

      من دیده ام که کشیشان و کارکنان کلیساها هم مانند بقیه افراد جامعه بی وقفه با همین شتاب فعالیت می کنند . به این ترتیب ، یک دقیقه هم بیکار نمی نشینید  و هرگر وقتی برای تأمل ندارند . با حالتی متوحش از خود می پرسم که آن صدای آرام و ملایم خدا کی در این زندگی پرشتاب و پر دغدغه ما  شنیده می شود ؟ پس چه وقت می گذاریم که خداوند ما را هدایت و رهبری و اصلاح و تأیید کند ؟ اگر این امر بندرت صورت می پذیرد یا هرگز صورت نمی گیرد ، چگونه می توانیم زندگی مسیحی به معنای واقعی کلمه داشته باشیم ؟

مسیحی راستین

      مسیحیت راستین به معنی یاد گرفتن مجموعه ای از تعالیم مسیحی و سپس همگام شدن با افرادی که در راه واحدی پیش می روند ، نیست . به علاوه ، مسیحیت راستین صرفأ به معنای خدمات بشر دوستانه به نگون بختان هم نیست ، بلکه عبارت است از سلوکی مافوق طبیعی با خدایی زنده و فعال که با انسان ارتباط برقرار می سازد . بنابراین ، جوهره زندگی مسیحی این است که یاد بگیریم صدای خدا را بشنویم و شجاعت عمل به اراده او را در خود بپروریم .

      مسیحیان راستین کسانی هستند که با دیگران ، حتی با سایر مسیحیان تفاوت دارند ، چون انگار با بانگ طبلی متفاوت رژه می روند . شخصیت آنها به نظر عمیق تر ، افکارشان بدیع تر ، قلبشان نرم تر ، شجاعتشان عظیم تر ، قدرتشان برای رهبری بیشتر ، مسایل مورد توجه شان گسترده تر ، رحم و شفقتشان حقیقی تر و اعتقاداتشان محکم تر است . آنها با وجود شرایط دشوار شادتر هستند و حکمتی فراتر از سن خود دارند.

      زندگی مسیحیان راستین پر از امور حیرت انگیز است . فکر می کنیم که همه رفتارهایشان بر ما معلوم است ، ولی اقداماتی پیش بینی ناپذیر از آنها می بینیم . وقتی نزد آنها هستیم کمی گیج می شویم ، چون نمی دانیم که اقدام بعدی شان چه خواهد بود . با این حال ، به مرور زمان متوجه می شویم که به افکار و اعمال نامنتظر آنها می توان اعتماد کرد .

      این امر از آن سبب است که مسیحیان راستین رابطه محکمی با خداوند دارند ـــ رابطه ای که هر روز تازه می شود . همان طور که مزمور نویس درباره شخص روحانی می گوید : « رغبت او در شریعت خداوند است و روز و شب در شریعت او تفکر می کند . پس درختی نشانده نزد نهرهای آب خواهد بود که میوه خود را در موسمش می دهد و برگش پژمرده نمی گردد .» (مزمور ۱: ۲-۳)

      متأسفانه ، عده اندکی از مسیحیان به این سطح از اصالت می رسند ، چون بیشترشان سرگرم کار خود هستند و وقتی برای رشد ندارند . بزرگترین دشمن روحانیت راستین ، مشغولیت بیش از حد است که رابطه تنگاتنگی دارد با آنچه بیش از حد به برنامه ها و اهداف و فعالیتهای جامعه است که سبب می شود  انسان از راه رفتن با خدا غفلت کند .

      هر طور که فکر کنیم ، یکی از مهمترین اجزای مسیحیت راستین عبارت است از وقت دادن به مشارکت با خدا . البته : مقصود وقت بلا استفاده نیست ، بلکه وقت ارزنده . باید به تعمق و تأمل و تفکر وقت داد .

ادامه دارد ...

                                    نویسنده : بیل هایبلز



+ نوشته شده در جمعه هشتم خرداد 1388 ساعت 15:22 توسط بلا





پنجشنبه هفتم خرداد 1388 | 21:9 | نويسنده : بلا

چه کس گفت؟    

       

          چه کس گفتا، چه کس گفتا،     مسیح گفتا،  بنام من شفا ده
          چه کس گفتا، چه کس گفتا،    مسیح گفتا، بهردردی دوا ده


چه کس گفتا، به نام من شفا ده        چه کس گفتا بهردردی دوا ده
چه کس گفتا، برو در آشیانه         نوا بر بلبلان  بی نوا ده
چه کس گفتا، گرفتند  گر قبایت        عبایت را به همراه قبا ده
چه کس گفتا، مکن بردیگری حکم        بر آنچه مقتزا آمد رضا ده


          چه کس گفتا، چه کس گفتا    مسیح گفتا، بنام من شفا ده
          چه کس گفتا، چه کس گفتا   مسیح گفتا، بهردردی دوا ده


چه کس گفتا چو دشنامی شنیدی       تبسم کن سلامی با صفا ده
چه کس گفتا هر آنکس قرض خواهد       بده قرضش ولیکن در خفا ده
چه کس گفتا زدند سیلی  به رویت        بروی دیگرت زآن ماجرا ده
چه کس گفتا که جام مهربانی  تو        بر بیگا نه و بر آشنا ده

چه کس گفتا، چه کس گفتا،   مسیح گفتا، بنام من شفا ده
چه کس گفتا، چه کس گفتا،     مسیح گفتا، بهردردی دوا ده

 

گلکوه


 



+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم خرداد 1388 ساعت 21:9 توسط بلا





پنجشنبه هفتم خرداد 1388 | 14:11 | نويسنده : بلا

                        گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۱۴۴ تا۱۵۰

                                          ۱۰- سرد شدن در دعا

بی حرمت کردن نام خدا

      به خاطر دارم مدتی بود که چندان دقتی به وضع روحانی خود نداشتم . می دانستم که در گناه هستم و با این حال ، تعجب می کردم از اینکه وقتی صبح در دفتر کارم به دعا می پرداختم ، دعایم خشک و بی روح بود . اگر چه وقت و محل مشخصی برای دعا داشتم ، از گفتگوی عمیق با خدا اجتناب می کردم .

      آنگاه سخنان خدا را در کتاب ملاکی خواندم: « حرمت من کجاست ؟ شما { کاهنان } نام مرا بی حرمت کرده اید . می گوئید ما چگونه نام تو را بی حرمت کرده ایم ؟» ( آیه ۶) خدا از طریق ملاکی نبی جواب می دهد که این بی حرمتی به طرق متعددی صورت گرفته است . اجازه فرمائید به چند مورد اشاره کنم :

      فریبکاری در برابر خدا . اسرائیلیان با وجود دستور روشن خدا مبنی بر اینکه بهترین حیوانات را برای او قربانی کنند ، بهترین احشام خود را برای فروش به بازار می بردند تا پول خوبی به جیب بزنند . آنگاه ، حیوانات معیوب ـــ کور و  شل و مردنی را ـــ برای ذبح به حضور خدا می بردند (ملاکی ۱: ۷-۸ )

      فریب دادن فقرا . اسرائیلیان دستمزدهای بسیار پائینی به کارگران می پرداختند و از نظر مالی عرصه را بر مادران بیوه تنگ می کردند و با مهاجران غیر قانونی رفتاری نامنصفانه داشتند ( ملاکی ۳: ۵ )

     گذشته از اینها آنان خانوادۀ خود را نیز فریب می دادند . طلاق بسیار شایع بود . می خوانیم : « شما قربانگاه خداوند را با اشکهای خود پر می کنید ، زیرا دیگر خداوند هدایای شما را نمی پذیرد و برکتی به شما نمی دهد می گویید : چرا خداوند ما را ترک کرده است ؟ دلیلش این است که شما به همسرتان که در جوانی با وی پیوند وفاداری بسته بودید ،خیانت کرده اید و خداوند که شاهد این پیوند بوده ، خیانت شما را دیده است .» ( ۲: ۱۳-۱۴ )

      خدا از طریق ملاکی نبی با عتاب و حطاب فرمود :« پس از دغلکاری نسبت به من ، فریب مظلومانی که در بین شما زندگی می کنند و فریفتن خانوادۀ  خود ، چطور رویتان می شود که برکات مرا بطلبید ؟ چطور علنأ بر ضد من گناه می کنید و سپس با پررویی الطاف مرا می طلبید ؟ بر ضد من سر به عصیان بر می دارید و سپس انتظار دارید که از بی اطاعتی تان نرنجم ؟ خیلی ببخشید ، ولی من بشدن دل آزرده ام و گناهتان قلبم را می شکند . کارتان دست کمی از خیانت ندارد .

      اگر به خدا نسلیم نباشیم از مصاحبت گرم و صمیمانه با وی محروم خواهیم شد . بدین ترتیب ، ممکن است با حسرت از اوقات خوشی که در دعا می گذراندیم یاد کنیم . اما اکنون دیواری از گناه میان خود و خدا کشیده ایم که تا فرو نریزد نمی توانیم از نو رابطه ای پر از مهر و محبت با او داشته باشیم . نمی توانیم مشارکتی عمیق و مستمر با خدا داشته باشیم مگر اینکه از او اطاعت کنیم ـــ آن هم اطاعت کامل .

از بین بردن مانع

      نکتۀ  حیرت انگیز این است که خدا خودش می خواهد مانعی را که میان ما و او قد علم کرده است از راه بردارد .

      کتاب مقدس می فرماید خدایی که بر ضد او گناه کرده و مشتهای عصیان در برابرش تکان داده ایم ، آغوش خود را به روی ما می گشاید و می فرماید : « به آغوشم برگرد . زندگی فعلی ات آن نیست که می خواهی . درست نمی گویم ؟ لزومی ندارد این راهی را که در پیش گرفته ای تا آخر بروی . به گناهت اقرار کن و بگو که خرابکاری کرده ای . قبول کن که در راهی اشتباه پیش می روی . به نزد من برگرد تا دوباره رابطۀ صمیمانه ای داشته باشیم . به این ترتیب ، بار هم دعاهایت غنی و واقعی خواهند بود و دوباره با هم قدم خواهیم زد . »

              خداوند می فرماید : « بحث و جدل من با شما این است :

         اگر چه گناهانتان به سرخی خون است ، اما من آنها را مانند

         پشم پاک می کنم و شما را همچون برف سفید می سازم !» (اشعیاء  ۱: ۱۸)

      خبر خوش این است که همین الان می توانید به مشارکت با پدر آسمانی باز گردید . برای توبه می توانید چنین دعا کنید : « خداوندا مرا به خاطر ... ببخش . لطفأ مرا عقو کن . می خواهم این گناه را ترک کنم و رابطه ام با تو احیاء شود . »

      اگر این دعا را بکنید خدا شما را نو خواهد ساخت . پس از آنکه رابطه تان با خدا احیاء شد ، بطرز متفاوتی دعا خواهید کرد و حال و هوای سابق را خواهید یافت .

آیا گوشهای خدا نمی شنوند ؟

      شاید در برنامۀ روزانۀ خود وقت مشخصی را به دعا اختصاص داده اید و گناهی را که رابطۀ شما را با خدا مختل سازد در خود سراغ ندارید . با این حال ، می بینید که در حال دور شدن از خدا هستید . چیزی نمانده است که از روی نا امیدی ، دلسردی یا حتی سرخوردگی دعا را کنار بگذارید .

      با تمام وجود دعا کردید که پدرتان از زیر عمل جراحی سالم بیرون بیاید ، ولی این طور نشد .

      دعا کردید که پسر و عروستان با هم آشتی کنند و سر خانه و زندگی خود بمانند ،: ولی چنین نشد.

      دعا کردید که کسب و کارتان تاب مقاومت در برابر رقیب جدید را داشته باشد ، ولی دعایتان مستجاب نشد .

      از این لحاظ که به گناهان خود اعتراف کرده اید و مطابق معیارهای اخلاقی زندگی می کنید مطمئن هستید ، درخواستهایتان خودخواهانه نیست و حال که پدرتان عمرش را به شما داده است و فرزندانتان طلاق گرفته اند و ورشکست شده اید ، ممکن نیست جواب خدا این باشد که صبر کنید ، چون همین الان هم بسیار دیر شده است .

      ظاهرأ دعا فایده ای ندارد . چرا نقس خود را بی جهت حرام کنید ؟ اگر آسمان دعاهایتان را نمی شنود و خدا هم اهمیت به وضعتان نمی دهد یا قدرت تغییر شرایط را ندارد ، پس دعا به چه دردی می خورد ؟ بهتر آن است که با واقعیت کنار بیائید و بیش از این خود را مضحکه نکنید .

      اگر تا به حال با پیشامد ناگواری مواجه شده باشید که دعا درباره آن فایده ای نداشته است و اگر مسیحی صادقی باشید ، بی گمان چنین سئوالاتی در ذهنتان مطرح شده است . من هم جواب حاضر آماده ای برای شما ندارم . سئوالاتی وجود دارند که در این سمت ابدیت هرگز پاسخ روشنی نخواهند داشت . پولس رسول فرمود : « با ایمان زندگی می کنیم ، نه با دیدار » ( دوم قرنتیان ۵: ۷ )

      با این حال، می خواهم به آنچه عیسی خطاب به شاگردان مأیوسش گفت اشاره کنم . « عیسی {به ایشان گفت } ... که باید همیشه دعا کنند و هرگز دلسرد نشوند .» لوقا می گوید که عیسی پس از تشریح منظور خود بوسیلۀ مثلی که برای شاگردان ذکر کرد، خطاب به ایشان گفت:« حال ، آیا خدا به داد برگزیدگان خود که روز و شب به درگاه او فریاد بر می آورند ، نخواهد رسید ؟ آیا این کار را همچنان به تأخیر خواهد افکند ؟ به شما می گویم که بزودی به داد ایشان خواهد رسید .» ( لوقا ۱۸: ۱ و ۷-۸ )

      در واقع ، عیسی می گوید من از شما خواهش می کنم که دلسرد نشوید . به دعا ادامه دهید . پدر آسمانی حتمأ دعاهایتان را می شنود . او به هر دعایی که ما می کنیم گوش می دهد . هر چیزی که بر ما تأثیر می گذارد برای او بسیار مهم است . قدرت بی کران او برای رفع  تمام نگرانیهای ما کفایت می کند . البته ، درست است که او هر دعایی را به همان نحوی که ما انسانهای خطاکار انتظار داریم جواب نمی دهد ، ولیکن از ما می خواهد که صبر و تحمل پیشه کنیم . او مصاحبت با ما را دوست دارد . او جدأ مشتاق آن است که بهترین اقدام ممکن را برای ما به عمل آورد .

به دعا ادامه دادم !!

      چند سال قبل، جلسۀ روز یکشنبه را به تعمید اختصاص داده بودیم . در این جلسه عدۀ بسیاری در حضور عموم تصمیم خود را به پیروی از عیسی اعلام کردند . آن روز فکر می کردم که قلبم از شدت شادی از سینه در خواهد آمد . مدت کوتاهی پس از جلسه در پلکان کلیسا با زنی روبرو شدم که گریه می کرد . نمی توانستم بفهمم که چطور ممکن است کسی پس از چنین جشنی گریه کند . بنابراین ، ایستادم و از او پرسیدم که آیا حالش خوب است ؟ جواب داد :« نه ، دچار کشمکش هستم . مادرم امروز تعمید گرفت .»

      پیش خود فکر کردم :« این هم شد مشکل ؟»

      « من به مدت بیست سال هر روز برای او دعا می کردم .» این را گفت و باز گریه را از سر گرفت .

      گفتم :« سر در نمی آورم . پس گریه برای چیست ؟» جواب داد :« چون کم مانده بود دست از دعا برای مادرم بردارم . یعنی بعد از پنج سال که برای او دعا کردم ، به خود گفتم : " آخر دعا چه فایده ای دارد ؟ خدا که نمی شنود." ده سالی که گذشت گفتم :"دارم بیخودی نفسم را حرام می کنم ." پانزده سال که گذشت گفتم :" عجب کار بیخودی !" نوزده سال گذشت و گفتم :" عجب ساده لوحی هستم !" با این حال ، هر چند ایمانم ضعیف شده بود به دعا ادامه دادم و سرانجام مادرم قلبش را به مسیح سپرد و امروز هم تعمید گرفت.»

      سپس ، وی بعد از مکثی در چشمانم نگریست و گفت :« دیگر هیچوقت به قدرت دعا شک نخواهم کرد .»

ادامه دارد...

                                                  نویسنده : بیل هایبلز

 

 



+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم خرداد 1388 ساعت 14:11 توسط بلا





پنجشنبه هفتم خرداد 1388 | 13:36 | نويسنده : بلا


« سكوت بود و آوازي شنيدم » ( ايوب 4 : 6 )

 

    چند سال پيش دوستي كتابي با عنوان « آرامش حقيقي » بمن داد. اين كتاب تنها يك پيغام از قرون وسطي ارائه مي داد. « اگر ما بتوانيم در حضور خدا در كمال آرامش تفكر كنيم ، خدا آنجاست. در اعماق درون ما و او صداي ملايم خود را به ما خواهد شنوانيد.»

 

    من تصور كردم انجام اين كار بسيار آسان است و شروع كردم تا در حضور خدا آرام باشم . اما د ر همان ابتداي كار صداها و افكار آشفته و مغشوش از درون و بيرون به ذهنم هجوم آوردند ، تا جايي كه شنيدن هر صداي ديگري را برايم غيرممكن ساختند . بعضي از اينها صداي خودم بودند ، افكار و دعاهاي خودم، در حاليكه بعضي ديگر از سوي شيطان و دنيا مي آمدند . گرفتار تشويش بودم ، اما خداوند به من گفت، « باز ايستيد و بدانيد كه من خدا هستم » ( مزمور 46 : 10 )

 

    وقتي به اين كار ادامه دادم و سعي كردم گوش ها و ذهنم را بر روي افكار و صداهاي ديگر ببندم، بتدريج احساس كردم آنها به مرورضعيف مي شوند در حاليكه صداي ملايم خداوندم هر لحظه قوي تر ، شيرين تر و شنيدني تر مي گرديد و در حاليكه به اين صداي ملايم گوش ميدادم متوجه شدم كه روح القدس در اعماق قلبم دعا مي كند و من ديگر براي دعا و تفكر يا اعتماد كردن نياز به تلاش هاي خيلي زياد ندارم . آن صداي « ملايم » صداي خدا بود ، پاسخ تمام پرسش هايم ، قوت و حيات روح و جسمم كه به من نيرو مي بخشيد و برايم موجب بركت بود .
--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم خرداد 1388 ساعت 13:36 توسط بلا





چهارشنبه ششم خرداد 1388 | 17:22 | نويسنده : بلا

                        گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۱۳۶-۱۴۳

                                  ۱۰-سرد شدن در دعا

چند ماه قبل با عده ای مسیحی که خجل و شرمسار بودند صحبت کردم . آنها می گفتند که سابق بر این بسیار خوب دعا می کردند ، ولی اوضاع تغییر یافت و دیگر مانند گذشته دعا نمی کنند و از این بابت شرمسارند . یکی از این افراد ماجرا را به قرار زیر توضیح داد :

    «  وقتی نو ایمان بودم ، این فکر که می توانم با خدای کائنات حرف بزنم و او به من گوش می کند ـــ و در فکر من و احتیاجاتم است ـــ چندان حیرت انگیز بود که در مخیله ام نمی گنجید . وقتی فهمیدم که واقعأ می توانم با او حرف بزنم ، تمام روز دعا می کردم . وقتی بیدار می شدم دعا می کردم . در دفترم ، با دوستانم از پشت تلفن ، به هنگام نهار ،  همراه خانواده ام ، سر میز شام و وقتی فرزندانم را می خواباندم دعا می کردم . به علاوه ، با گروه کوچک مشارکت دعا می کردم و از دعا در کلیسا لذت می بردم . خلاصۀ کلام آنکه تمام مدت در دعا بودم و لذت وافری از این کار می بردم . خدا هم به دعاهایم جواب می داد . زندگی ام تغییر می یافت . زندگی کسانی هم که برایشان دعا می کردم کم کم تغییر می کرد . جدأ که عالی بود .»

         

       پرسیدم : « خوب، چه اتفاقی افتاد که این کار را کنار گذاشتی ؟»

مردی که با او صحبت می کردم جواب داد: « نمی دانم . واقعأ نمی دانم . فقط می دانم که کم کم سرد شدم .» آنگاه با اندوه فراوان به گفته اش افزود : « الان دیگر خیلی کم دعا می کنم .»

دوره بی میلی به دعا

     حال این افراد را خوب درک می کردم . به وی گفتم : « تقریبأ همه پیروان عیسی مسیح مدتی عین همین مشکل را داشته اند . من هم همین طور .»

     وقتی زندگی روحانی خود را در طی سالهایی که بر آن گذشته است مرور می کنم ، مشاهده می کنم که در برخی از دوره های زندگی خود مشتاقانه و غالبأ دعا می کردم و با شور و شوق منتظر برکات الهی  بودم . اتفاقاتی مافوق طبیعی در زندگی ام و در زندگی کسانی که برای آنها دعا می کردم و نیز در کلیسا به وقوع می پیوست .

     آنگاه به دلیلی که فقط خدا می داند چه بود ، شور و شوق اولیه را برای دعا بقدری از دست می دادم که تقریبأ دعا را کنار می گذاشتم . البته ، کماکان به هنگام صرف غذا و در مراسم کلیسایی دعا می کردم ، ولی دعا کردنم به همین موارد محدود می شد . دعا به نظرم خشک ، ملال آور و بی فایده می رسید . این دوره بی میلی به دعا ممکن بود هفته ها و حتی ماهها به طول انجامد .

     آنگاه ناگهان قدرت خدا همچون گذشته سیلاب وار به زندگیم می ریخت . باری دیگر از آمدن به حضور خدا لت می بردم . باری دیگر بکرات دعا می کردم و نتایج آن را می دیدم ، تا اینکه باز مانند دفعات  قبل دوران افول شروع می شد .

     چه چیز مسبب این فراز و نشینها در عادات ما برای دعاست ؟ چرا علاقۀ خود  را به دعا از دست می دهیم ؟ چرا از دعا کردن باز می ایستیم ؟

     یکی از دلایلی که سبب می شود دعا را کنار بگذاریم یا تمایل خود را به آن از دست بدهیم ، آسودگی بیش از اندازه است . این از خصوصیات ذات بشر است .

      وقتی توفان سهمگین کشتی را در میان می گیرد و باد زوزه کشان به سوی آن حمله ور می شود و امواج غلتان و خروشان به داخل عرشه می ریزند ، تمام سرنشینان دیوانه وار دست به دعا بر می دارند. وقتی نیمه شب تلفن تهدید آمیزی می شود ، وقتی دکتر می گوید نتایج آزمایش جالب نیست یا وقتی همسرمان از جذابیت و زیبایی کسی شروع به تعریف و تمجید می کند ، تقریبا بی هیچ حرفی شروع به دعا می کنیم . در چنین شرایط دشواری کمابیش همه با جدیت ، پیوسته ، امیدوارانه و حتی بشدت دعا می کنند .

     آنگاه توفان می گذرد ، دریا آرام می شود و باد فرو می نشیند و خدا یک بار دیگر وفاداری خود را به ثبوت می رساند . تب ما برای دعا فروکش می کند و دوران رخوت و سستی شروع می شود .

فراموش کردن خدا

      بی گمان این امر خدا را دل آزرده و این احساس را به او القا‌ء می کند که فرزندانش از او سوء استفاده می کنند . این امر مخصوصأ زمانی برای او دردآور است که مثل نوجوانانی با او رفتار می کنیم که هر وقت کف گیرشان ته دیگ می خورد به یاد والدینشان می افتند .

      در عهد عتیق ، شاهد تکرار موضوعی غم انگیز هستیم . خدا فرزندانش را برکت می دهد و آنها او را فراموش می کنند .  او آنها را محددأ برکت می دهد و باز آنها او را فراموش می کنند . آنها در دردسر بزرگی گرفتار می شوند و خدا در لحظه آخر  به نجات آنها می شتابد . با این حال، دوباره فرزندانش او را فراموش می کنند .

      برای مثال در این باره می توانید نیایش غم انگیز مکتوب در مزمور ۷۸  را بخوانید . در این مزمور می خوانیم که هر چند خدا به اسرائیل شریعت را بخشید، دریا را گشود تا از میان آن عبور کنند ، آنها را از میان بیابان عبور داد و به نحو معجزه آسایی غذا و آب آنها را تأمین کرد و دشمنانشان را عقب راند ، آنها « بارها خدای مقدس اسرائیل را امتحان کردند و ... قدرت عظیم او را فراموش کردند . ( آیات ۴۱-۴۲ ) .

     همچنین می توان نگاهی به مزمور ۱۰۶  انداخت :

        اجدادمان معجزات تو را در مصر درک ننمودند . آنها

    محبت و رحمت تو را فراموش کردند و در کنار دریای سرخ

    از اطاعت تو سرباز زدند . لیکن تو ، همانگونه که وعده فرموده

    بودی ، آنها را نجات دادی و بدین وسیله قدرت خود را آشکار

    ساختی . دریای سرخ را امر فرمودی و خشک گردید و بنی

    اسرائیل را هدایت کردی تا از میان دریا که همچون بیابان ،

    خشک شده بود گذر کنند . آنها را از دست دشمنانشان

    رهانیدی و آزاد ساختی . همۀ دشمنان آنها در دریا غرق

    شدند و حتی یکی از آنها نیز زنده نماند .

          آنگاه قوم خداوند ، به او ایمان آوردند او را با سرود

    ستایش کردند . ولی طولی نکشید که معجزاتش را فراموش

    کردند و بدون مشورت با او به راه خود ادامه دادند . ( آیات ۷ -۱۳)

          مزمور نویس با تأسف می گوید : « ما نیز مانند اجداد خود گناه کرده ایم » ( آیه  ۶ ) نمی خواهیم خدا را فراموش کنیم . می خواهیم در دعا همیشه ساعی باشیم . اما چگونه باید دائمأ نیکوئی خدا را به یاد داشته باشیم و از دعا غافل نشویم ؟

روال روزمره

      اگر می خواهیم دعا را فراموش نکنیم باید آن را هم مثل تمام چیزهای دیگری که برایمان اهمیت دارند در برنامۀ روزانۀ  خود  بگنجانیم . همانطور که در فصل پنجم دیدیم ، عیسی این را بدیهی می دانست که پیروانش به دعا وقت خواهند داد . اگر روز به روز کمتر دعا می کنیم ، شاید علتش این است که هرگز دعا را به بخشی ثابت از برنامه روزمرۀ خود تبدیل نکرده ایم .

      برخی صبح که بیدار می شوند هنوز زیر لحاف هستند که شروع به دعا می کنند . برخی دیگر قبل از خوردن قهوه ، یا موقع نهار ، یا بلافاصله بعد از کار یا مدرسه ، یا بعد از شام و یا پیش از رفتن به بستر خواب دعا می کنند  . مهم نیست که چه وقتی را برای دعا انتخاب کنیم ، مهم وفادار ماندن به آن است . در هر حال ، دعا باید بخشی از روال زندگی روزمره مان شود .

     وقتی را برای دعا انتخاب کنید که معمولأ مشغله ای ندارید و می توانید فکر خود را به روی هیاهوی دنیا ببندید و برای خدا بگشائید . در عین حال، جایی را انتخاب کنید که مأوا و عبادتگاه شما به هنگام نشستن در حضور خدا باشد .

      کسانی که اطلاع دارم با جدیت و شادی و بطور پیوسته دعا می کنند ، معمولأ می توانند محیطی را که هر روز در آن به دعا می پردازند با تمام جزئیات توصیف کنند . شخصی را می شناسم که پنج روز هفته را در ترن دعا می کند . وی در ایستگاه پلتاین سوار ترن می شود و در مدتی که ترن در شیکاگو طی طریق می کند به دعا می پردازد . وی اگر سوار ترن سریع السیر شود ، این مدت چهل دقیقه و در غیر این صورت یک ساعت طول می کشد . وی می گوید که صندلی اش در ترن جای مقدسی برای اوست . شخصی را می شناسم که هر روز پیش از اینکه به محل کارش برود ، در کنج یک رستوران می نشیند و دعا می کند . شخص دیگری را می شناسم که کنار در شیشه ای چرخانی که مشرف به یک باغ است می نشیند و دعا می کند . خانمی هم در اتاق کارش در منزل خود ، دعاهایش را بوسیلۀ کامپیوتر می نویسد . هر جایی را می توانیم به مکانی برای دعا تبدیل کنیم . اگر می خواهیم دعا را فراموش نکنیم ، حتمأ باید مکان و زمان خاصی را برای ملاقات با خداوند انتخاب کنیم .

گناه دیرین

      با این حال ، مشکل اکثر ما این نیست که زمان بخصوصی یا حایی برای دعا نداریم . ما مکانی برای دعا داریم و زمانی بطور منظم و مرتب به آنجا می رفتیم . اکنون به دلیلی دیگر چندان به این کار راغب نیستیم . دیگر چندان اشتیاقی به دعا نداریم .

      شاید بی میلی ما به دعا ، نتیجۀ احساس گناه یا شرم باشد . شاید کاری کرده ایم ـــ یا همین الان هم می کنیم ـــ که در رابطۀ ما با خدا خلل وارد کرده است . گاه زمانی که به کسی کمک می کنم تا علت بی میلی خود را به دعا پیدا کنی ، می پرسم : « بیا به عقب برگردیم . از کی علاقه ات را به دعا از دست دادی ؟ در آن زمان دیگر چه اتفاقی در زندگیت می افتاد؟»

      اشخاص صادقی که به اوضاع و احوال خود آگاهند ، جوابی نظیر این می دهند : « خوب، راستش مدتی بود که در مهمانی رفتن و قرار مدار گذاشتن افراط می کردم . اختیارم کمی از دستم خارج شده بود .»

      شخص دیگری می گوید : « موقعی علاقه ام به دعا رفته رفته کم شد که کارم زیاد شده بود و به طمع افتاده بودم و کم کم همۀ  فکر و ذکرم شده بود پول در آوردن .» و یا می گویند : « به گمانم وقتی این اتفاق افتاد که به یک مشاور مراجعه می کردم . اوایل ، خوب بود ، ولی به جای اینکه با مشکلاتم بطرز صحیح برخورد کنم ، تمامأ در خودم فرو رفتم و طولی نکشید که به مرکز عالم خودم تبدیل شدم . به  این ترتیب ، خدا را از زندگی خود کنار گذاشتم.»

      « به گمانم از وقتی میل به دعا را از دست دادم که وارد روابط نامناسب شدم . »

      باید به این افراد بگویم که جزئیات هر چه باشند ، گناه دیرین ما آن قدر قوی است که می تواند شکافی در رابطۀ ما  با خدا ایجاد کند که هر دم عریض تر می شود . هر چه این شکاف عریض تر شود ، میل به دعا کاهش می یابد و هر چه کمتر دعا کنیم ، این شکاف عریض تر می شود . »

ادامه دارد...

                                          نویسنده: بیل هایبلز

 

    



+ نوشته شده در چهارشنبه ششم خرداد 1388 ساعت 17:22 توسط بلا





چهارشنبه ششم خرداد 1388 | 16:8 | نويسنده : بلا

قدرت مطلق خدا
 
« ايمان او عدالت محسوب مي شود » ( روميان 4 : 5 )

 

    قدرت مطلق خدا بسيار بالاتر از تمامي خواسته ها و تقاضاهاي ما است . به  دعاها و درخواست هاي بي شمار خود فكر مي كردم  و دراين تفكر كه چه چيزهايي را توانسته ام بطلبم؟ 

 

     من فقط كاسه اي آب خواسته ام در حاليكه اقيانوس در جاي خود باقيست . در خواست هاي من بسيار كوچك تر از آن چيزي هستند كه پدر آسمانيم مي خواهد بدهد زيرا او بسيار بيش از تصور و تقاضايم ، مي تواند بدهد.

                                                                                         ج ه   جو ات

 

* * *

 

     سختيها تنها براي آزمايش شايستگي ها و فضيلت هاي فردي ما نيستند ، بلكه براي صيقل دادن و زياد كردن هر روزه آنها ، درست مانند طوفانهايي كه بلوط هاي ريشه ضخيم را ، هم مي لرزانند و هم آنها را قوي تر مي سازند.

 

* * *

 

  گل ها از شبنم آسماني كه برآنها مي چكد تغذيه مي كنند ، اين مانند اشك هاي آنها است . زندگي بدون اشك ها شاد نمي بود .

 

    بنا بر اين سعي كن براي دردها و رنج هايت ارزش قائل شوي زيرا نتايج مثبت آنها را در آينده مشاهده خواهي كرد زماني كه ياد بگيري با صبر انتظار بكشي .

 

    به رنگين كمان نگاه كن . خدا ، به راستي ، زيبايي خيره كننده و هماهنگي رنگ هاي آن را با اشك هاي ابرها به نقش در آورده است .



--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در چهارشنبه ششم خرداد 1388 ساعت 16:8 توسط بلا





سه شنبه پنجم خرداد 1388 | 14:47 | نويسنده : بلا

                            گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

  از صفحه۱۳۱-۱۳۵

                                   ۹- موانع اجابت دعا

شنیدن فریاد بینوایان

     پنجمین چیزی که مانع از اجابت دعا می شود بی توجهی یه نیازهای مردم است . در امثال ۲۱: ۱۳ چنین می خوانیم :« هر که گوش خود را از فریاد فقیر می بندد ، او نیز فریاد خواهد کرد و مستجاب نخواهد شد.»

     یکی از زیباترین قسمتهای عهد عتیق، در باره مانع فوق سخن می گوید. اسرائیلیان در این اندیشه بودند که چرا خدا به دعاهایشان پاسخ نمی دهد . حتی با وجودی که روزه گرفته و خود را فروتن کرده بودند ،خدا باز به دعایشان جواب نداده بود . خدا از طریق نبی خود به ایشان چنین گفت:

     قوم اسرائیل می گویند :« چرا وقتی روزه می گیریم خداوند نمی بیند ؟ چرا وقتی به خود ریاضت می دهیم او به ما توجه نمی کند؟»

     خداوند چنین پاسخ می دهد :« دلیلش این است که در ایام روزه داری باز دنبال سود خود هستید و بر کارگران زیر دست خود ظلم می کنید. روزه داری شما باعث می شود با یکدیگر با خشونت رفتار کنید و بجنگید. آیا فکر می کنید این نوع روزه داری مقبول من است ؟ هنگامی که قصد دارید روزه بگیرید ، خور را ریاضت می دهید و سرتان را مثل نی خم می کنید و روی پلاس و خاکستر دراز می کشید و گمان می کنید با این کارها مقبول من خواهید شد .

     روزه ای که من می پسندم این است که زنجیرهای ظلم را پاره کنید ، خوراکتان را با گرسنگان تقسیم کنید و فقیران بی کس را به خانه خود بیاورید ، اشخاص برهنه را لباس بپوشانید و از کمک به بستگان دریغ نکنید . اگر چنین کنید من نیز رحمت خود را همچون سپیده دم بر شما خواهم تاباند و امراض شما را فوری شفا خواهم داد . حضور پر جلال من همیشه با شما خواهد بود و شما را از هر طرف محافظت خواهد کرد . وقتی دعا کنید اجابت خواهم کرد و هنگامی که کمک بطلبید ، به یاری شما  خواهم آمد .» (اشعیاء ۵۸: ۳-۹)

     خدا متعهد به پرورش قومی است که خصایل او را در جهان منعکس سازند و توجه شفقت به دردمندان جزو خصائل الهی است .

     یک بار تصویری کارتنی از صف طویلی از انسانها دیدم که تا جایی که چشم کار می کرد طول داشت . همه کسانی که در صف ایستاده بودند،از خود می پرسیدند : از دست من چه کاری بر می آید ! من یک نفرم.

     شاید یک نفری نتوانیم دنیا را تغییر بدهیم ، ولی لااقل می توانیم به قدر توانایی خود خدمتی بکنیم . شاید کلیسای شما خدمتی در زمینه توزیع غذا میان فقرا یا خدمت به زندانیان داشته باشد . شاید مهارتهای شما بتوانند اندک تأثیری بر پلیدیهای دنیای امروز نظیر بیکاری ، بیسوادی ، کودک آزاری ، اعتیاد به الکل یا خودکشی داشته باشند . اگر گوش ما به روی فریاد دردمندان باز باشد ، خدا هم گوش خود را به روی ما خواهد گشود.

خدایی که قادر است

     آخرین مانع دعا که می خواهیم به آن اشاره کنیم ، کم ایمانی است . « اگر از شما کسی بی بهره از حکمت است ، درخواست کند از خدایی که سخاوتمندانه و بدون ملامت به همه عطا می کند ، و به وی عطا خواهد شد . اما با ایمان درخواست کند و هیچ تردید به خود راه ندهد ، زیرا کسی که تردید دارد ، چون موج دریاست که با وزش باد به هر سو رانده می شود . چنین کسی نپندارد که از خداوند چیزی خواهد یافت . زیرا شخصی است دو دل و در تمامی رفتار خویش ناپایدار» ( یعقوب ۱: ۵-۸)

     آیا خدا قادر است ؟ آیا او قادر مطلق است ؟ اگر به این حقیقت درباره خدا ایمان نداشته باشید ،چه بسا که دعا را هم سرسری بگیرید .

اگر دعاهای ما ابرهایی از تردید و ابهام بر فراز خود داشته باشند ، به جایی نخواهند رسید.

     پیش از اینکه برای دعا زانو بزنید ، با مراجعه به کتاب مقدس ببینید که خدا برای قوم خود چه کرده است . سپس کارهایی را که خدا در زندگیتان انجام داده است ، مرور کنید و شواهدی را از قدرت وفاداری و تدبیر او بجوئید . با این تمهیدات ، خود را آماده دعا به خدایی سازید که قادر است .

     هر اندازه که به قدرت خدا بیشتر اطمینان کنید ، به همان اندازه او قدرت خود را بیشتر بر شما آشکار خواهد کرد . عیسی هرگز به پیروانش نمی گوید که آرزوهای خود را به آسمان حواله دهند ، بلکه می فرماید : « آمین به شما می گویم ، اگر کسی به این کوه بگوید ، از جا کنده شده به دریا افکنده شو ، و در دل شک نکند بلکه ایمان داشته باشد که آنچه می گوید روی خواهد داد ، برای او انجام خواهد شد .» (مرقس ۱۱: ۲۳)

     بنابر این ، هر گاه دعا می کنید خود را آماده تجلی مقتدرانه قدرت الهی کنید .

خدا می فرماید : « بیاب!»

     حقیقت این است که اغلب خود ما تنها مانع در راه تحقق معجزه ای هستیم که سخت بدان نیاز داریم . ممکن است درخواستهایمان صحیح باشند . زمان طرح آنها نیز اشتباه نباشد . ولی اگر شیوه زندگیمان نادرست باشد ، خدا می فرماید :« قبل از برآوردن حاجتت ، می خواهم که رشد کنی . گناهی را که در آن هستی ترک کن . طرز رفتارت را تغییر بده . دست از آن عمل بردار . دیگر بدین طریق رفتار نکن . از خر شیطان پیاده شو . به درگیری خود با فلان کس پایان بده . دلت را نرم بساز . توبه و بخشایش الهی را کسب کن . رشد کن تا من « روزنه های آسمان را باز  { کنم } و شما را از برکات خود {لبریز } سازم » ( ملاکی ۳: ۱۰ )

     شاید هیچ یک از ما درک نکنیم که چقدر خدا مایل است ما را از بن بستی که در آن گیر افتاده ایم خلاص کند یا قلب سنگی فلان شخص را لمس کند و کوه جنبش ناپذیر زندگی ما را جا به جا کند . ما برای او ارزش داریم و اگر به او اجازه عمل بدهیم ، او حاضر است نیازهای ما را بر طرف و حاجاتمان را برآورده کند . وقتی درخواستمان صحیح و زمان آن مقتضی و زندگیمان شایسته باشد ، خدا می فرماید : « بیاب!»

     برای رشد در دعا ، هیچ چیز به اندازه دعاهای اجابت شده به انسان انگیزه نمی دهد . هر گاه موانع اجابت دعا را شناسایی کنیم و از راه برداریم ، راه برای خدا هموار می شود تا دعاهایمان را یکی پس از دیگری اجابت کند .

ادامه دارد ...

                                      نویسنده : بیل هایبلز



+ نوشته شده در سه شنبه پنجم خرداد 1388 ساعت 14:47 توسط بلا





سه شنبه پنجم خرداد 1388 | 13:40 | نويسنده : بلا

« دروازه اي در آسمان باز شده است » ( مكاشفه 4 : 1 )

 

 

    بياد داريد كه يوحنا شاگر عيسي بخاطر كلام و شهادت خداوندش در جزيره خشن و صخره اي پطمس ، در زنداني سرد و تاريك و غمگين محبوس شده بود . او از عزيزان خود در افسس جدا گشته و از عبادت در جمع كليسا محروم شده بود و با اسيران گوناگوني معاشرت داشت و در چنين شرايط  نامناسب و غم انگيز زندگي بود كه در رويائي عالي در برابر او در آسمان باز شد.

 

   همچنين يعقوب را در نظر بگيريد ، دور از خانه پدري ، تنها در بيابان سرش را بر روي سنگ مي گذاشت و مي خوابيد . در اين هنگام در خواب پله هايي را مي بيند كه آسمان را به زمين وصل مي كرد و بر بالاي آن خود خداوند ايستاده بود .

 

   نه تنها اينها بلكه در زندگي بسياري ديگر از مقدسين نيز مي بينيم كه درهاي روياي آسماني بر روي آنها باز شدند ، آن هم در چنان شرايطي كه آنها هرگز انتظار نداشتند.

 

    براي محبوسين ، رنج ديدگان ، آناني كه از درد جسماني در بستر افتاده اند و كساني كه غريب و آواره اند ، زناني كه به جهت وظايف خانوادگي و دلايل ديگر از عبادت هايي كه در خانه خدا انجام مي گيرد محروم مي شوند و براي چنين افرادي چقدر بيشتر درهاي روياهاي آسماني باز است .

 

    اما براي اين موضوع شرايطي وجود دارد. تو بايد بطور يقين بداني كه روح القدس در تو ساكن است و تو در او هستي ، دلت بايد پاك باشد و در اطاعت ايمان بسر ببري .

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در سه شنبه پنجم خرداد 1388 ساعت 13:40 توسط بلا





دوشنبه چهارم خرداد 1388 | 19:25 | نويسنده : بلا

                       گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

از صفحه ۱۲۶-۱۳۰                       

                               ۹-موانع اجابت دعا

آلوده بر اثر دغلکاری

     دومین دلیل برای عدم اجابت دعا بدیهی ترین دلیل است . گناه اعتراف نشده رابطه ما را با پدر آسمانی قطع می کند . همان طور که اشعیا ۹: ۲۵ می فرماید : «لیکن خطایای شما در میان شما و خدای شما حایل شده است و گناهان شما روی او را از شما پوشیده است تا نشنود.»

     زمانی در مسابقه موتورسواری شرکت می کردم . موتورسیکلت وسیله ای مقاوم و قوی است که ممکن است بسیار مورد سوء استفاده واقع شود . ولی در هر حال سوخت آن باید تمیز باشد . وقتی زمان بنزین زدن می رسید ، بنزین را قبلأ از فیلتر یا دستمالی عبور می دادم تا آلودگی آن مانع از عملکرد صد در صد موتور نشود . هر یک ذره آلودگی، قدرت موتور را کاهش می دهد . به همین طریق ، اگر اجازه بدهیم تا گناه کوچکی وارد قلبمان شود ، همین گناه دعاهایمان را آلوده خواهد کرد و زندگی مسیحی ما حد اکثر ثمردهی خود را نخواهد داشت .

     خدا از ما انتظار دارد که صداقت خود را با تمام وجود حفظ کنیم . او انتظار دارد که نسبت به دیگران با ملاحظه و با محبت باشیم و رابطه خود را با او حفظ کنیم . « خداوند از تو چه چیز می طلبد غیر از اینکه انصاف را به جا آوری و رحمت را دوست بداری و در حضور خدای خویش با فروتنی سلوک نمایی؟»(میکا ۶: ۸) اگر این کارها را نکنیم ، گستاخانه خواهد بود که از خدا انتظار داشته باشیم تا به دعاهایمان جواب دهد . ( در فصل آینده نتایج گناه اعتراف نشده را با تفصیل بیشتری مورد بحث قرار خواهیم داد.)

 روابط از هم گسیخته

     سومین مانع برای دعا عبارت است از اختلافات حل نشده در روابط. در ( متی ۵:۲۳-۲۴) چنین می خوانیم :« پس اگر هنگام تقدیم هدیه ات بر مذبح ، به یاد آوردی که برادرت از تو شکایتی دارد ، هدیه ات را بر مذبح واگذار و نخست برو و با برادر خود آشتی کن و سپس بیا و هدیه ات را تقدیم نما.»

    ( اول پطرس ۳: ۷ ) این اصل را بسط داده می گوید: به همین سان ، شما نیز ای شوهران، در زندگی با همسرانتان با ملاحظه باشید و با آنان چون جنس ظریفتر با احترام رفتار کنید ، چرا که همپای شما وارث هدیه سخاوتمندانه حیاتند ، مبادا دعاهایتان مستجاب نشوند.»

     اکثر ما بی اندازه این مسأله را نادیده می گیریم که چقدر خدا نسبت به ایجاد حفظ یک جامعه با محبت ، یعنی خانواده متعهد است . او ما را وارد خانواده خود می سازد و از ما می خواهد که رابطه خود را با او به رابطه ای که با دیگران داریم تعمیم بدهیم . در نتیجه ، اگر به برادران و خواهرانمان خوبی کنیم مثل این است که به خود عیسی مسیح خوبی کرده ایم ( متی ۲۵: ۳۱-۴۶) . از آنجا که خدا گناهان ما را بخشیده است ما هم باید دیگران را مورد عفو و بخشایش قرار بدهیم ( افسسیان ۴: ۲۲ و کولسیان ۳: ۱۳).

     اگر با یکی از اعضای خانواده ، همکار ، همسایه یا دوستان خود مدام درگیر هستیم دعا کردن بی فایده است . « آن که می گوید در نور است اما از برادر خود نفرت دارد ، در تاریکی است و در تاریکی گام بر میدارد » (اول یوحنا ۲: ۹)

     خدا زمانی به دعاهایمان گوش خواهد کرد که وارد نور شویم و به گناهانی که بین ما و شخص مقابل فاصله انداخته است اعتراف کنیم و برای اصلاح رابطه خود بکوشیم .

     البته ، همیشه هم اصلاح روابط ممکن نیست . در رومیان ۱۲: ۱۸ چنین می خوانیم :« اگر امکان دارد ، تا آنجا که به شما مربوط می شود ، با همه در صلح و صفا زندگی کنید.»

     گاه شخص مقابل به جای قبول عذرخواهی ما ترجیح می دهد که خصومت خود را ادامه بدهد . اگر چنین اتفاقی افتاد، نگاه عمیقی به قلب خود بیاندازید و از خود بپرسید که آیا صادقانه برای اصلاح رابطه خود با این شخص تلاش کرده اید یا هنوز در گوشه و کنار قلبتان کینه ای از او دارید ؟ آیا واقعأ در فکر اصلاح رابطه هستید یا می خواهید کاسه کوزه ها را بر سر طرف بشکنید و شکاف را عمیق تر کنید ؟ اگر تلاشهایتان از ته دل و خالصانه بوده اند ، خدا اجازه نخواهد داد که این رابطه از هم گسیخته مانعی برای احابت دعاهایتان ایجاد کند . ولی اگر تلاشهای شما برای مصالحه سست و خودخواهانه بوده اند ، یک بار دیگر تلاش کنید ، ولی این بار با جدیت .

بابانوئل عزیز

     خودخواهی چهارمین مانع دعاست . « آنگاه نیز که درخواست می کنید نمی یابید، زیرا با نیت بد درخواست می کنید تا صرف هوسرانیهای خود کنید.» (یعقوب ۴: ۳). بسیاری از درخواستهای نامناسبی که در فصل قبل نگاهی به آنها انداختیم نادرستند ، چون خودخواهانه هستند. گناه خودخواهی در قلب انسان ، مانعی بسیار شایع میان مسیحیان و خداست .

     اگر درخواستهایی که در دعا مطرح می کنید در ملاء عام بر تابلوی اعلانات یا بر سردر  سینماها نصب می شد ، چه احساسی پیدا می کردید ؟ فرض کنید مضمون دعایتان چنین بوده است :«خداوند عزیز، مرا مشهور و ثروتمند بگردان و کاری کن که حسابی از زندگی لذت ببرم و تمام رویاهایم قرین حقیقت شوند.»

     وقتی به بررسی موضوع دعا پرداختم ، این نکته عرق شرم بر پیشانی ام نشاند . نظری به دعاهای معمول خود انداختم و مجبور شدم با بسیاری از آزمندیهای زشت خود روبرو شوم . مرز میان خواسته ها و نیازهای واقعی ام ، آنچه از لطف الهی داشتم ، میان عدالت و فیض ، آسودگی و همشکل شدن با مسیح ، بسیار نامشخص بود .

     به این ترتیب ، متوجه شدم که مضمون دعاهایم در واقع چنین بوده است :« خدایا مرا از هر مشکل یا واقعه غم انگیز و یا درد و ناراحتی و خلاصه از هر چیزی که باعث رشد من خواهد شد و به مرد خدا تبدیلم خواهد کرد ،دور نگه دار . تقاضایم فقط این است که به من زندگی آسوده ،سعاتمندانه ، رضایت بخش و بی دغدغه ای عطاکنی .»

     وقتی عیسی سرمشقی برای دعا به ما داد که آن را دعای ربانی می خوانیم اولین درخواستهای او این بود که نام خدا محترم داشته شود ، ملکوتش بیاید و اراده اش انجام شود . این امر هیچ شباهتی به دعاهای خودخواهانه و کوته بینانه من نداشت .

     من در این فکر بودم که چرا دعاهایم کمتر مستجاب می شدند . وقتی نگاه دقیقی به محتوای دعاهایم انداختم علت را کشف کردم . اگر خدا این درخواستهای آشکارا خودخواهانه را اجابت می کرد ، زندگی روحانی من بلافاصله از هم می پاشید.

ادامه دارد...

                                         نویسنده: بیل هایبلز

 

 

 

 



+ نوشته شده در دوشنبه چهارم خرداد 1388 ساعت 19:25 توسط بلا





دوشنبه چهارم خرداد 1388 | 17:1 | نويسنده : بلا



--

« خدايت براي تو قوت را امر فرموده است » ( مزمور 68 : 28 )

 

    خداوند به ما آن قدرت برتر شخصيتي را مي دهد كه به وسيله آن مي توانيم تمامي مسائل مربوط به زندگي خود را به شكل قاطعانه حل كنيم . ما با روح القدس قوت مي يابيم و سرچشمه اين قدرت ، هميشگي و بي پايان است .

 

 « قوت تو به اندازه روزهاي عمرت باشد »  نيروي اراده تو ، توان محبت و همدردي تو ، قدرت درك و فهم تو ، قدرت عقيده و عمل تو . براي پيش رفتن « خداوند قوت من است » .

 

    او قوت خواهد بخشيد تا در راه هاي سخت و ناهموار قدم بگذاري ، راه هايي كه با يكنواختي خود نه فقط بي انتها به نظر مي رسند بلكه ما را بي رمق و ناتوان كرده،با وقايع ناگهاني و ناخوشايند روبرو مي سازند.

 

     براي رفتن بسوي بالا « خداوند قوت من است » . او توانايي من است تا بدون ترس و واهمه از كوه هاي مشكلات صعود نمايم . « او قوت من است ». براي پائين آمدن، پائين آمدن ا ز كوه هايي كه بر فراز آنها از گرماي مطبوع آفتاب و نسيم خنك لذت مي بردم، بسوي مكان هاي رنج آور و ناراحت كننده اي كه روح انسان به ضعف مي گرايد.

 

    خداوند قوت من است تا در آرامش انتظار بكشم ، كاري انجام ندهم ، بلكه فقط با ايمان و اعتماد كامل منتظر او باشم كه همه كاري مي تواند بكند، اين واقعا صبر و توان فراواني را مي طلبد و به پيروزي مي رساند.

 

« قلعه من تو هستي » ( مزمور 31 : 5 )

« كفايت ما از خداست » ( دوم قرنتيان 3 : 5 )
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در دوشنبه چهارم خرداد 1388 ساعت 17:1 توسط بلا





دوشنبه چهارم خرداد 1388 | 0:7 | نويسنده : بلا

                 گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

                           ۹-موانع اجابت دعا

از صفحه ۱۲۰-۱۲۵

 

اگر کسی از شما بپرسد که بیش از همه  چه چیز به شما انگیزه می بخشد تا در دعا رشد کنید ، چه جوابی خواهید داد ؟ چه چیز سبب می شود که زانو بزنید و بیشتر دعا کنید ؟ چه چیز شور و حرارت بیشتری به دعاهایتان می بخشد ؟

     برای من بزرگترین انگیزه برای دعا ،دعاهای مستجاب شده ام است . وقتی برای تهیه موعظه دعا می کنم و خدا بدین طریق به دعایم جواب می دهد که حقیقتی از کلام برایم باز می شود ، یا روشی برای تقسیم بندی موعظه یا مثالی مناسب به ذهنم می رسد و یا به هنگام موعظه قدرت الهی را احساس می کنم ، انگیزه می یابم تا برای موعظه بعدی خود نیز به همین شکل دعا کنم .

     وقتی برای کسی که خداوند را نمی شناسد دعا می کنم و وی یک روز به من تلفن می زند و می گوید:«حالا من هم عضو خانواده الهی هستم ، چون زندگیم را به مسیح سپرده ام ». انگیزه پیدا می کنم تا برای حق جویان دیگری نیز که در فهرستم قرار دارند دعا کنم .

     وقتی برای تصمیمی دشوار دعا می کنم و با احساس هدایت الهی ، مطابق تصمیم خود عمل می کنم و بعدأ متوجه می شوم که بهترین تصمیم ممکن را گرفته ام ، انگیزه می یابم تا درباره تمام تصمیمات خود دعا کنم .

     به علاوه ، وقتی نیازی را به حضور خدا می برم که هیچ انسانی نمی تواند کاری درباره آن بکند و خدا از طریق قدرت معجزه گر خود آن را برآورده می سازد ، انگیزه می یابم که زانو بزنم و برای انواع نیازهای خود ، چه شخصی ، چه در زمینه خدمت و چه جهانی دعا کنم .

آیا امکان دارد که مشکل از خودم باشد ؟

     دعاهای مستجاب شده واقعأ به من انگیزه می بخشند و احساسی همچون موسی پیدا می کنم ، زمانی که بر فراز کوه با دستان افراشته نبرد را با دعاهای خود هدایت می کرد . هنگامی که دعاهایم چنین نتایج محسوسی دارند ، دعا کردن لذت بخش است .

     از طرف دیگر ، وقتی با شور و حرارت ، از ته دل و با ایمان دعا می کنم و به ظاهر دعاهایم تفاوتی ایجاد نمی کنند دلسرد می شوم . هیچ چیز به اندازه مجموعه ای از دعاهای اجابت نشده مایه دلسردی نیست . در چنین مواردی ، مثل این است که هر چه در آسمان را می زنیم کسی نیست جواب بدهد . انگار لشکریان جلوی چشمانمان سلاخی می شوند و می خواهیم دستانمان را پایین بیاندازیم و بگوئیم « فایده دعا چیست ؟»

     در مورد هر دعای مستجاب نشده ای مهم است که سه مانع احتمالی را بررسی کنیم . در فصل قبل به دو دلیل عمده عدم اجابت دعا نگاهی انداختیم . دیدیم که ممکن است درخواست ما یا زمان طرح آن نامناسب باشد . با این حال ، اگر با فهرست طویلی از دعاهای مستجاب نشده مواجه هستید ، شاید لازم باشد که توجه خود را به مقوله سوم معطوف کنید : شاید در زندگی شخصی که عا می کند اشکالی وجود داشته باشد .

     محال است که تمام درخواستهایتان نامناسب باشند ، اگر چه ممکن است این امر در مورد برخی از آنها صدق کند. به همین قیاس ، محال است که همیشه درخواستهایتان را در وقت نامناسب مطرح کنید، اگر چه ممکن است گهگاه بخواهید از خدا پیش بیافتید . بنابراین ، بیشتر محتمل است که عملکرد اشتباهی در زندگیتان مانع از اجابت دعاهای هر چند مناسب و به موقعتان می شود .

     با این حال ، اکثر مردم زمانی که دعایشان مستجاب نمی شود می خواهند اشکال را در خدا پیدا کنند . البته ، این واکنش در انسان طبیعی است ، چون تقصیر را به گردن خدا انداختن بسیار آسان تر از این است که در آئینه نگاه کنیم و بگوئیم : « شاید مشکل از من باشد .» باید بگویم ، از هزاران نفری که تا به حال با من درباره علت عدم اجابت دعای خود مشورت کرده اند، تنها عده انگشت شماری پرسیده اند : « به نظر شما آیا این من هستم که نمی گذارم معجزه ای که برای آن دعا می کنم روی بدهد ؟»

     یک بار از گروهی از رهبران کلیسا تقاضا کردم تا دلایلی را که کتاب مقدس برای عدم اجابت دعا عرضه می دارد بیان کنند . اکثر دلایلی که آنها ذکر کردند در این مقوله سوم قرار می گرفت ـــــ یعنی وجود اشکال در زندگی فرد دعا کننده . من این دلایل را موانع اجابت دعا می خوانم . اجازه فرمائید به برخی از مهمترین آنها نگاهی بیاندازیم .

همه کار جز دعا

     یکی از علل شایع عدم اجابت دعا ، دعا نکردن است . همانطور که یعقوب  ۴: ۲ می گوید : « به دست نمی آورید ، از آن رو که درخواست نمی کنید !»

     با خود روراست باشید : چند بار تا به حال این که می خواهم بگویم برای شما اتفاق افتاده است ؟ تصمیم می گیرید در باره چیزی دعا کنید و آن را به فهرست دعای خود اضافه می کنید یا به دوستی می گوئید که در باره آن دعا می کنید و کمابیش هم چنین می کنید . ولی هر چند گهگاه به فکر موضوع فوق می افتید ، بزور درباره اش دعا می کنید . چرا خدا به این دعا چواب نمی دهد ؟ چون هنوز با عزم راسخ و با تمام وجود و مشتاقانه دعا نکرده اید .

     مردم غالبأ از روشهایی برایم حرف می زنند که برای برطرف ساختن نیازی مبرم در زندگی خود ، به آنها متوسل شده اند . آنها به مشاوران مراجعه کرده و کتابهایی در زمینه مورد نیاز خود خوانده اند ، وعده های کتاب مقدس را با ایمان طلبیده اند ،خود را تحت انضباط درآورده و نیاز خود را با دوستان مسیحی در میان گذاشته اند و تصمیم گرفته اند که شهامت ، یا تسلیم یا انکار نفس و یا تفکر مثبت پیشه کنند .

     به این افراد می گویم :م راست توی چشمهایم نگاه کنید و بگوئید که آیا درباره نیازها و مشکلات خود، با تمام وجود و بطور منظم برای مدت زمانی طولانی دعا کرده اید ؟»

     معمولأ به شنیدن این سئوال آنها این پا و آن پا می شوند، نگاهشان را زمین می اندازند و زیر لب می گویند :« خوب ، راستش ، چطور بگویم ، می دانید ، به این مطلب فکر نکرده ام.»

     من حال آنها را درک می کنم ، چون باید اعتراف کنم که اغلب در شمار کسانی هستم که شعارشان این است :« هر وقت که دیگر کاری از دستتان بر نیامد دعا کنید.» چرا وقتی می توانم غصه بخورم بنشینم و دعا بکنم ؟ چرا وقتی می توانم به خود فشار بیاورم تا بدون کمک خدا به خواسته ام برسم ، دعا کنم؟                      

مرتب، با جدیت و مداوم

     آخرین باری که با جدیت تمام مدتی برای موضوعات زیر دعا کردید کی بود ؟

ـــــ برای همسر و والدین و فرزندانتان .

ـــــ ایمان آوردن یکی از آشنایانتان.

ـــــ برای برقراری صلح در مناطقی از جهان که درگیر جنگ است.

ـــــ برای اینکه قدرت خدا انقلابی در کلیسایتان بوجود آورد .

ـــــ برای آنکه خدا از شما برای جلال خود استفاده کند.

     در ۱۹۷۸ کلیسای مزبور یکصد هزار عضو داشت . شاید عده ای فکر کنند که کلیسا چندان که باید بزرگ بوده است ، اما اعضای آن رویای دیگری داشتند . پس از ده سال دعا ، اعضای کلیسا به چهارصد هزار نفر بالغ شد و امروزه این کلیسا بیش از یک میلیون عضو دارد . وقتی ما کار می کنیم ، خودمان کار می کنیم ، اما وقتی دعا می کنیم خدا کار می کند !

     می گویند اگر یک ظرف بندانگشتی به حضور خدا ببریم ، او آن را پر خواهد کرد، اگر بشکه ای پانصد گالنی نیز به حضور خدا ببریم ، آن را هم پر خواهد کرد . حال ، آیا انتظار دارید که خدا ظرف نیازهایتان را با برکاتش پر سازد؟ در این صورت، آیا به طور منظم ، با درایت و بطور مداوم دعا می کنید ؟

ادامه دارد...

                                           نویسنده : بیل هایبلز

 



+ نوشته شده در دوشنبه چهارم خرداد 1388 ساعت 0:7 توسط بلا





یکشنبه سوم خرداد 1388 | 14:32 | نويسنده : بلا


« اگر ايمان نداشتند آيا بي ايماني ايشان امانت خدا را باطل مي سازد، حاشا » ( روميان 3 : 3 )

 

    من فكر مي كنم بيشتر سختي هايي كه در زندگي داشته ام نتيجه كم ايماني من بوده است . چطور مي توانستم شاد و خوشبخت نباشم اگر ايمان داشتم كه گذشته ام كاملا بخشيده شده ، قدرتي كه اكنون نياز دارم فراهم گشته ، آينده ام با اميد جاوداني درخشان است . زيرا خدا خودش ، وعده ها و كاري كه انجام داده است تغيير نمي پذيرد و وابسته به اوضاع و احوال و كم ايماني من نيستند ، بلكه آنها بر صخره اي كه تا ابدالاباد پايدار است ثابت مي مانند، و اوج آنها به كمال شخصيت پاك و شفاف خدا مي رسد . كوه عظيم مون بلان بر جاي خود پايدار است ، چه غم كه صعود كنندگان از آن سرشان گيج رود ، خسته شوند يا بيفتند.

 

                                                                                                             جيمز  اسميتم  

 

* * *

 

    آيا تعجب كنيم كه به علت كم ايماني ضعيف شدند ؟ نه بخاطر آنكه ايمان ارزش بخصوصي دارد يا اينكه مي تواند كاري را به نفع ما به انجام رساند ، بلكه خدا با بزرگي خويش ايمان را شرطي قرار داده است براي دريافت عطاياي او . او در تمام كارهاي حكيمانه خويش مختار است .

 

                                                                                                    كشيش  ساموئل هارت

 

* * *

 

    بي ايماني مي گويد « چگونه ممكن است ؟ » ايمان براي هزاران « چگونه » يك پاسخ دارد - « خدا »

پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود  



+ نوشته شده در یکشنبه سوم خرداد 1388 ساعت 14:32 توسط بلا





یکشنبه سوم خرداد 1388 | 14:24 | نويسنده : بلا

 

             (   این منم مسیح که امروز اینجا حضور یافتم." )

 

کشیشی در نیمه های روز همانطور که در کلیسایش قدم میزد پای محراب مکثی

کرد، ایستاد و نگاهی به اطراف انداخت تا ببیند چه کسی برای دعا به آنجا آمده است، چند لحظه پس از آن، در ِ پشتی باز شد و مردی را دید که از راهرو به سمت پایین می آمد. کشیش تا آن مرد را دید بر او اخم کرد که چرا در طول این مدت صورتش را اصلاح نکرده، لباسش مندرس، کتش پوسیده و نخ نما است. مرد زانو زد، تعظیمی کرد سپس برخواست و به راهش ادامه داد و رفت.

روزهای بعد هر روز ظهر این قضیه تکرار می شد تا اینکه یک روز که این مرد با جعبه نهار در دست آمد، برای چند لحظه زانو زد. در این هنگام شک کشیش بیشتر شد و ترسش از این بود که  مبادا مرد دزد باشد. بر آن شد که به سراغش برود و از او بپرسد که : اینجا چی کار می کنی؟
مرد پیر در جواب گفت که جایی در خیابان پایینی کار می کند و وقت صرف نهار نیم ساعت است . او وقت نهار را به دعا کردن اختصاص می داد تا نیرو و قدرتی بیابد. او گفت: می بینی که فقط چند لحظه می مانم چون کارخانه از اینجا خیلی دور است، وقتی که اینجا زانو می زنم با خدا صحبت می کنم و این چیزی است که می گویم: "خدایا دوباره آمدم که بگویم از وقتی که با همدیگردوست شدیم و تو گناهانم را از بین بردی خیلی خوشحالم من خیلی نمی دانم که چه جوری باید دعا کنم اما هر روز بهت فکر می کنم، مسیح این منم جیم که امروز اینجا حضور یافتم."

کشیش احساس حماقت کرد و به جیم گفت که کارَت خیلی خوب است. به او گفت که هر وقت که بیایی و دعا کنی خوشحال می شوم. جیم باید می رفت، خندید و گفت: "متشکرم" و با عجله به سمت در رفت.
کشیش پای محراب زانو زد، کاری که قبلا ً آن را انجام نداده بود. قلب بی عاطفه اش نرم شد و با گرمای عشق لبریز شد و همانجا مسیح را ملاقات کرد، اشک از چشمانش جاری شد و دعای جیم پیر را در دلش تکرار کرد: "خدایا دوباره آمدم که بگویم از وقتی که با همدیگردوست شدیم و تو گناهانم را از بین بردی خیلی خوشحالم من خیلی نمی دانم که چه جوری باید دعا کنم اما هر روز بهت فکر می کنم، مسیح این منم که امروز اینجا حضور یافتم."

یک روز ظهر کشیش متوجه شد که جیم پیر نیامده است. وقتی که روزهای زیادی سپری شد و از جیم خبری نشد کشیش کمی نگران شد. به کارخانه رفت و سراغ او را گرفت، خبر دار شد که او مریض است. پرسنل بیمارستان نگرانش بودند. اما جیم آنها را هیجان زده کرده بود . در طول هفته ای که جیم با آنها بود تغییراتی را در بخش بیمارستان ایجاد کرده بود ، لبخند هایش فراگیر شده بود و پاداش هایش افراد تغییر یافته در بیمارستان بودند . سرپرست پرستاران نمی توانست درک کند که چرا جیم اینقدر خوشحال است، در حالی که نه دسته گل، نه کارتی برای او فرستاده می شد، نه تماس تلفنی از کسی داشت و نه کسی به ملاقاتش می آمد. کشیش کنار تختش ایستاد و صحبت های پرستار که در مورد او ابراز نگرانی می کرد را بیان کرد: "هیچ دوستی به ملاقاتش نمی آید که به این ترتیب نشان دهند نگرانش هستند ، هیچ جایی ندارد که به آنجا روآورد."
جیم پیر متعجب شد با  لبخندی زیبا لب به سخن گشود: "پرستار اشتباه می کند. اونمی تواند درک کند که درتمام این مدت هر روز ظهراو به اینجا می آید، می بینی که ، دوست بسیار عزیزم اینجا پایین تختم می نشیند، دستم را می گیرد خم می شود و به من می گوید: "جیم دوباره آمدم که بگویم از وقتی که با همدیگردوست شدیم ومن گناهانت را از بین بردم خیلی خوشحالم . همیشه دوست دارم که دعایت را بشنوم ،هر روز به تو فکرمی کنم، جیم این منم مسیح که امروز اینجا حضور يافتم.

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود  



+ نوشته شده در یکشنبه سوم خرداد 1388 ساعت 14:24 توسط بلا





شنبه دوم خرداد 1388 | 22:24 | نويسنده : بلا

                      گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

از صفحه ۱۱۶-۱۱۹                            

                              غم دعای اجابت نشده

اعتماد به پدر آسمان

     با این وصف ، خدا هم مانند والدین فهمیده ، از خواسته های بچگانه ما که به هدف کسب لذت آنی مطرح می کنیم ترسی به دل ندارد . او با دیدن ناپختگی ما سری به تأسف تکان می دهد و می گوید : « اگر دلت می خواهد جیغ بکش و لگد بزن ، ولی هنوز نمی توانی چیزی را که می خواهی داشته باشی . به من اعتماد کن . من می دانم که چّه می کنم و دلایل مخصوص به خود را دارم .»

     وقتی بر خواسته مان پافشاری می کنیم مفهومش این است که فکر می کنیم بهتر از خدا می دانیم که چه وقت درخواستمان باید اجابت شود . تأخیر خدا لزومأ به معنی امتناع او از اجابت تقاضایمان نیست . او برای« نه هنوز» گفتن خود دلایلی دارد .

     گاه خدا اجابت تقاضایمان را به تأخیر می اندازد تا ایمانمان را امتحان کند . آیا خیال می کنیم که خدا  هم مانند ماشینهای اتوماتیک فروش نوشابه است که اگر کار نکرد باید کنارش گذاشت ؟ یا او را پدر پر از مهر و محبت خود می دانیم که نیازمان را در وقت مقتضی آن برآورده خواهد ساخت؟ آیا می توانیم با وجودی که از نتایج فوری خبری نیست به او اعتماد کنیم ؟

     گاه خدا اجابت درخواست ما را به تأخیر می اندازد تا درخواستهای خود را تعدیل کنیم . به مرور زمان متوجه می شویم که درخواست اولیه ما چندان صحیح نبود . وقتی شرایط را بهتر درک کردیم ، ممکن است بخواهیم درخواست خود را تعدیل کنیم تا تطابق بیشتری با اراده الهی داشته باشد .

     گاه نیز علت تأخیر آن است که ما بتوانیم صفاتی نظیر استقامت، تحمل ، اعتماد، صبر و تسلیم را در خود پرورش دهیم . این صفات فقط زمانی در ما پرورش می یابند که صبورانه انتظار می کشیم و به زمانبندی خدا اعتماد می کنیم . بسیاری از پیشرفتهای روحانی بر اثر تحمل درد ، ناراحتی ، فشار ،سرگشتگی و سرخوردگی حاصل می شوند . اما اگر پرورش این صفات به ما سپرده می شد، انصافأ چند نفر از ما این ویژگیهای شخصیت ساز را برای مدتی طولانی تحمل می کردیم و از خدا برداشتن آنها را طلب نمی کردیم ؟

     شاید نتوانیم دلایل خدا را برای تأخیر درک کنیم ، اما این موضوع عجیب نیست . همان طور که خدا  از دهان اشعیا نبی فرمود :« زیرا خداوند می گوید افکار من افکار شما نیست و طریقهای شما طریقهای من نی . زیرا چنانکه آسمان از زمین بلندتر است هنچنان طریقهای شما و افکار من از افکار شما بلندتر است .» (اشعیا  ۵۵:۸-۹). ما مخلوقات خدا هستیم و خدا خالق ما است . او زمان مناسب برای اجابت دعای ما را می داند .

     چه بسیار پیش آمده است که ماهها و حتی سالها برای اجابت دعاهای خود انتظار کشیده ام ! غالبأ تأخیر خدا را حمل بر این دانسته ام که او به دعایم جواب منفی می دهد ، اما بعدأ متوجه شده ام که او  « نه هنوز » می گفته و قصد انجام دادن معجزه بزرگی را داشته است که در آغاز برای طلبیدن آن ایمان کافی نداشتم . وقتی نتایج آشکار می شوند ، حکمت الهی روشن می گردد و خوشحال می شوم که تا آشکار شدن آن صبر پیشه کرده ام .

بدترین مشکل

     سومین چیزی که ممکن است مانع از اجابت دعاهای ما شود این است که اشکالی در زندگی ما وجود داشته باشد  و ما مانعی میان خودمان و خدا به وجود آورده باشیم .

     فرض کنید که دو سه هفته ای به مسافرت رفته اید .به هنگام بازگشت متوجه می شوید شخصی که برای کوتاه کردن چمنهای باغچه استخدام کرده بودید یک روز پس از رفتن شما به بیمارستان انتقال یافته و تحت مداوا بوده است . حال چمنها بقدری بلند شده اند که دیگر کاری از دستگاه چمن زنی شما ساخته نیست .

     خوشبختانه همسایه تان دستگاه بهتری دارد که از عهده هرس هر چیزی بر می آید . وی بارها به شما گفته است : «ببین ، اگر یکوقت به این دستگاه احتیاج پیدا کردی ، بگو ها .» تصمیم می گیرید که دستگاه را از او قرض بگیرید .

     در راه منزل همسایه ، همچنان که در ذهن خود درخواستتان را تمرین می کنید ، سگ پا گوتاه او تاتی تاتی کنان به طرفتان می آید و شروع به ور رفتن با دمپاهای شلوارتان می کند . از قضا شما از سگهای پاگوتاه و علی الخصوص این یکی بدتان می آید ، چون زوزه می کشد و روی چمن باغچه تان گلاب به رو می کند و گازتان می گیرد ـــ یعنی دقیقأ همان افعال مگروهی که هم اینک به آنها مشغول است . حالا هم همین که یک قدم بر می دارید جلوی پایتان می افتد و گازتان می گیرد .

     در حالی که کفرتان بالا آمده است ، بی سر و صدا لگدکی را به سرعت حواله دوست کوچولوی خود می کنید ، ولی همین که سرتان را بالا می گیرید ، همسایه تان را می بینید که با آرنجهای  در هم انداخته در ایوان منزل ایستاده و نگاهش را به شما دوخته است . آیا حالا وقت مناسب برای درخواست دستگاه چمن زنی است ؟ یا قبل از طرح در خواست خود اول باید مسأله برخی لگد پرانیها حل و فصل شود ؟

     خدا بارها ما را دعوت کرده است که تمام نیازهایمان را به حضورش ببریم . او به ما اجازه می دهد که مجانأ به تمام امکانات و منابعش دسترسی داشته باشیم ، ولی عده ای از ما قبل از اینکه به سراغ پیشنهاد کریمانه خدا بروند اشکالاتی در زندگی خود دارند  که باید حل و فصل شوند .

     در فصل آینده نگاهی به شش  « مانع دعا » خواهیم انداخت . این موانع عبارتند از اعمال و طرز برخودهایی که امکان دستیابی  ما را به خدا از بین می برند .

ادامه دارد ...

                                      نویسنده بیل هایبلز

    

    



+ نوشته شده در شنبه دوم خرداد 1388 ساعت 22:24 توسط بلا





شنبه دوم خرداد 1388 | 22:1 | نويسنده : بلا

« و خداوند به موسي گفت ... بني اسرائيل را بگو كه كوچ كنند » ( خروج 14 : 15 )

 

    اي فرزند خدا ، يك بار اين رژه پيروزي را در ذهن خود تصور كن . به فريادهاي شاد كودكان و نوجوانان و صداي والدين آنها كه آنها را به آرامش و سكوت دعوت مي كنند توجه كن . شوق و شادماني زناني را مشاهده نما آنگاه كه ناگهان آزادي خود را از اسارتي كه تلخ تر از مرگ بود ديدند . به مرداني نگاه كن كه پشت سر آنها مي آيند ، با خجالت و پشيماني از اينكه اغلب در مورد خدا شك كرده و عليه موسي شكايت  مي كردند . آنها را تا ساحل درياي سرخ دنبال كن جايي كه امواج عظيم بدست خداي قادر مطلق اوج گرفته مانند ديوارهاي سنگي گشتند . فقط يك نفر به گفته هاي خدا ايمان داشت و از او اطاعت كرد . پس بدان ، كه خدا همين اكنون هم چه كارهايي كه مي تواند انجام دهد .

 

     هرگز از اطاعت كامل نسبت به خدا رويگردان نباش. هرگز از امواج خشمگين كه پيشروي تو را تهديد مي كنند نترس. از تكبر امواج سهمگين « فوق آواز آبهاي بسيار ، فوق امواج زور آور دريا ، خداوند در اعلي عليين زور آورتر است » ( مزمور 93 : 4 ) او بر همه چيز پادشاه است .  

 

قوي و دلير باش ، با شجاعت به او اعتماد كن و از او پيروي نما و خواهي ديد تمام آن چيزهايي كه به نظر مي آمد مانع پيشروي تو خواهند شد ، به فرمان و اراده خداي قادرمطلق تو وسيله اي شده اند براي رهايي تو از شرايط سخت زندگي و مسائلي كه غير قابل حل به نظر مي رسيدند .
--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود  



+ نوشته شده در شنبه دوم خرداد 1388 ساعت 22:1 توسط بلا





شنبه دوم خرداد 1388 | 1:45 | نويسنده : بلا

                         گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۱۱۱ تا ۱۱۵                           

                                        غم دعای اجابت نشده

جلال خدا یا من ؟

دعاهای نامناسب و خودخواهانه فراوان دیگری هم وجود دارد که ظاهرآ درخواستهای معقولی هستند . مثلأ اگر متصدی فروش دعا کند: « خدایا عطا کن تا این مشتری جدید پر نخورد .» درخواست او به نظر خوب است . دعا برای موفقیت در کسب و کار هیچ اشکالی ندارد ، ما باید تمام دلنگرانیهای خود را به حضور خدا ببریم . ولی اگر انگیزه ما این باشد که در برابر سایر فروشندگان خودی نشان دهیم یا به پول و پله ای برسیم تا بی حساب خرج کنیم و یا سرپرست خود را که خواسته بود ما را از قبول مشتری جدید منصرف کند ، دماغ سوخته کنیم ، احتمالأ پاسخ خدا به دعایمان منفی خواهد بود.

     ممکن است شبانان چنین دعا کنند : « خداوندا کمک کن تا کلیسای ما رشد کند .» یقینأ خدا می خواهد که این درخواست را محترم بشمارد ! ولی درخواست شبانان نادرست خواهد بود اگر منظور واقعی آنها این باشد که « من می خواهم واعظ معروفی شوم و کلیسایی بزرگ با برنامه های باشکوه داشته باشم که مدام توجه رسانه های خبری را به خود جلب کند .»

     به همین نحو ، خوانندگان سرودهای روحانی ممکن است به انگیزه کسب شهرت چنین دعا کنند : « خداوندا کمک کن تا آلبوم من حسابی فروش کند و در جاهای مختلف کنسرت بدهم .» در این صورت ،هر چقدر هم که آنها روی صحنه از خدا حرف بزنند فایده ای ندارد . ممکن است خودمان را گول بزنیم و پیش خود فکر کنیم که درخواستهای خودخواهانه ما مناسب هستند ، ولیکن خدا را نمی توان فریب داد . هر گاه انگیزه های ما نادرست باشند ، خدا به این امر پی می برد و برای محافظت از ما به تقاضایمان جواب رد می دهد .

     پیش از اینکه تقاضایی را به حضور خداوند ببریم ، خوب است که از خود بپرسیم : اگر خدا به تقاضایم جواب مثبت بدهد :

ــــــ آیا جلال خواهد یافت ؟

ــــــ آیا ملکوت او گسترش خواهد یافت؟

ــــــ آیاخیری به مردم خواهد رسید ؟

ــــــ آیا از نظر روحانی رشد خواهم کرد ؟

   دعا ما را مجبور می سازد که به درخواستهای خود نگاه دقیقتری بیاندازیم و بدین طریق، ما را پاک می سازد . وقتی به این نتیجه می رسیم که انگیزه هایمان اشتباه بوده اند ، می توانیم بگوئیم : « خداوندا مرا ببخش و به من کمک کن تا رشد کنم و درخواستهایی از حضورت داشته باشم که بر طبق اراده ات باشند .»

     اگر با تمام وجود درباره موضوعی دعا کرده و احساس کرده اید که آسمان در برابر خواسته تان مقاومت می کند ، شما را تشویق می کنم که در باره تقاضای خود تجدید نظر کنید . ممکن است اشکال کار همین جا باشد . شاید درخواست شما نوعی طفره رفتن از مسئولیت و امتناع از روبرو شدن با معضل اصلی باشد . شاید تقاضایتان از برخی جهات که برای شما قابل درک نیست ، مخرب باشد . ممکن است خودخواهانه ، کوته فکرانه یا بسیار حقر باشد . شاید خدا فکر بهتری برای شما دارد . در هر حال ، علت امتناع خدا هر چه هست ، اگر درخواستتان نادرست باشد ، خدا به آن « خیر » می گوید . گاه علت درخواست ما نادرست نیست ، اما به سبب اسرار بی پایان جهان ، ممکن است پاسخ کماکان منفی باشد . هر روز ایمانداران خوب دچار بیماریهای مهلک می شوند . والدین بدون دیدن نجات فرزندانی که برای آنها دعا می کرده اند، از دنیا می روند . حوادث غمبار وصف ناپذیری ، هم برای ایمانداران رخ می دهد و هم بی ایمانان . عادلان رنج می کشند و بی گناهان هلاک می شوند. عبادت کنندگان معصوم بی دلیل کشته می شوند ، برجی بر سر هجده یهودی فرو می ریزد و همه آنها را بدون استثنا به کام مرگ می کشد ( لوقا ۱۳: ۱-۴). سر یعقوب رسول از تن جدا می شود ، ولی پطرس رسول به نحوی معجزه آسا از زندان نجات می یارد ( اعمال ۱۲) . پولس رسول تا آخر عمر از خاری در جسمش رنج می کشد و سرانجام در زیر تبر مأمور رومی جان به جان آفرین تسلیم می کند . بسیاری از مسیحیان احساس می کنند که خدا دعاهایشان را می شنود و با آنها همدردی می کند ، ولی به بعضی از دعاهای ایشان جواب نمی دهد . چرا باید خدایی که محبت مطلق و قادر مطلق است درخواستهای صحیح ایمانداران وفادار را اجابت نکند ؟

     ما باید این موضوع را به خاطر داشته باشیم که با وجود پیروزی خدا بر شیطان در خدمت و قیام مسیح از مردگان ، هنوز همه چیز به خدا تسلیم نشده است . دشمن هنوز فعال است . البته ، سالهای عمر او به شماره افتاده اند و پایان کار او قطعی است . ولی تا آن موقع وی کماکان رئیس این جهان است و با راههای خدا مخالفت می کند . او رنج و فلاکت بسیاری را بوجود می آورد و اغلب به نظر می رسد که تلاشهایش قرین موفقیت است .

     با این وصف ، حرف آخر را خدا خواهد زد و قدرت مطلق عالمگیر خود را در تکمیل نجات و اجرای داوری به هنگام بازگشت مسیح به نمایش خواهد گذاشت . مسیحیان چون به این پیروزی نهایی خدا ایمان دارند ، مطمئن هستند که دعاهایی که در این زندگی مستجاب نشده اند ، در ابدیت توضیح کاملأ قانع کننده ای خواهند داشت . آنگاه خدا « هر اشکی را از چشمان آنها پاک خواهد کرد . و دیگر مرگ نخواهد بود ، و ماتم و شیون و درد وجود نخواهد داشت ، زیرا چیزهای اول سپری شده » ( مکاشفه ۲۱: ۴)

 نه هنوز

     اگر زمان یزای طرح درخواست ما نامناسب باشد ، خدا می گوید: « حالا زود است .» برای اغلب ما این جواب چندان فرقی با جواب منفی ندارد .

     ما در جامعه ای زندگی می کنیم که مدام می کوشد تا کارها را سریع تر انجام دهد . در اتوبانها و فروشگاههای آمریکا خط اکسپرس ( سریع) وجود دارد ، آتلیه ها قول می دهند که عکسهای ما را در عرض یک ساعت چاپ کنند و اگر کامپیوترمان ما را پنج ثانیه معطل کند ، به فکر ارتقا فنی آن می افتیم . به همین سبب است که افراد مختلف به من می گویند : « نمی دانم چه شده . اکنون سه روز است که برای چیزی دعا می کنم ، ولی هنوز خدا کاری نکرده است . »

     والدین می دانند که برای بچه ها پس از کلمه نه ، کلمات نه هنوز تقریبأ بدترین کلمات به شمار می روند . برای مثال ، با اتومبیل عازم سفری پانصد مایلی می شویم . پانزده مایل از خانه دور شده ایم که در محل اخذ عوارض توقف می کنیم . همان موقع صداهایی از صندلی عقب به گوش می رسند که « بابا هنوز نرسیده ایم ؟ وقتی جواب می دهیم : « نه هنوز ». شکوه و شکایتها شروع می شوند . همچنین ، بچه ها می گویند : « تولد من فرداست . می توانم امروز هدیه ام را باز کنم ، دیگر بقدر کافی صبر کرده ام . »

          « همه همکلاسیهایم آرایش می کنند . می توانم من هم آرایش کنم ؟»

          « من دیگر چهارده سالم است ، می شود رانندگی را به من یاد بدهی ؟»

          چقدر بچه ها از شنیدن جواب  « نه هنوز »  بدشان می آید . در همه ما نیز کودکی بی صبر وجود دارد که می خواهد خدا اگر دیروز برای او کاری نکرده است ، لااقل همین الان تمام نیازهایش را بر آورده و تمام درخواستهایش را اجابت کند و همه کوههای زندگی اش را جابه جا نماید . وقتی پدر آسمانی دانای مطلق و پر از مهر و محبت ما صلاح می داند که بگوید : « هنوز نه » جواب بالغانه ما به او چیست ؟ متأسفانه می گوئیم : ولی خداوندا تو متوجه نیستی . من همین الان جواب می خواهم : نه سه سال بعد ، نه سه ماه بعد ، نه حتی سه روز بعد ، بلکه همین الان . هنوز حرف از دهانم درنیامده می خواهم تقاضایم را اجابت کنی !»

ادامه دارد ...

                                      نویسنده : بیل هایبلز



+ نوشته شده در شنبه دوم خرداد 1388 ساعت 1:45 توسط بلا





جمعه یکم خرداد 1388 | 14:15 | نويسنده : بلا


« در باره امور آينده از من سوال نمائيد و پسران مرا و اعمال دست هاي مرا بمن تفويض نمائيد » ( اشعيا 45 : 11 )

 

 

     عيسي مسيح اين گونه با پدر آسماني سخن گفت : « اي پدر مي خواهم ... » ( يوحنا 17 : 24 ) يوشع در يكي از بحراني ترين لحظات جنگ با دشمنانش بسوي خداوند دعا كرد و به آفتاب كه در حال غروب كردن بود فرمان داد « اي آفتاب بر جبعون بايست ... » ( يوشع 10 : 12 ) ايليا هم به همين ترتيب سه سال و نيم آسمان را بازداشت تا  باران نباراند و سپس فرمان داد تا آسمان باز شود و باران ها ببارد .

 

    لوتر نيز كه بر بالين ملانتون در حال مرگ ، زانو زده بود ، همان وضعيت را داشت.

 

اين يك رابطه عالي و فوق از درك است كه خداي ما مي خواهد ما را به آن عادت دهد . اين خداست كه مي گويد : « دست هاي من آسمان و تمامي لشكر آن را آفريد » . و تصورش را بكنيد همان خدا به ما دستور مي دهد و ما را دعوت مي كند كه اين چنين رابطه اي با او داشته باشيم . حقيقتا اين عالي و غير قابل درك است.

 

خداوند عيسي وقتي وارد اريحا شد به چند نفر كور گفت : « چه مي خواهيد كه برايتان بكنم ؟ »  يعني اينكه بگوئيد، فرمان دهيد تا برايتان انجام بدهم . همچنين خداوند به زن كنعاني گفت : « اي زن تو را بر حسب خواهش تو بشود» ( متي 15 : 28 ). اين يك كليدي بود براي باز كردن در نعمت هاي بزرگ كه بدست آن زن سپرد . گويا خداوند مي خواهد بگويد : « همه دارايي من در اختيار شماست ، هر چه به اسم من بخواهيد ، برايتان انجام خواهم داد . » .
--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود
  



+ نوشته شده در جمعه یکم خرداد 1388 ساعت 14:15 توسط بلا





جمعه یکم خرداد 1388 | 1:32 | نويسنده : بلا

                          گرفتارتر از آن هستیم که دعا نکنیم

 از صفحه ۱۰۳-۱۰۹

                                    ۸ـ غم دعای اجابت نشده

 

   تقریبأ هر هفته یا در کلیسا و یا به صورت تلفنی شخصی از من می پرسد: بیل مگر عیسی نگفت که بخواهید و به شما داده خواهد شد . بجوئید و خواهید یافت . بکوبید و در به رویتان باز خواهد شد ؟»

     من هم چون بچه نیستم و کاملأ حواسم هست که چنین صحبتهایی آخر به کجا ختم می شوند از بحث الهیاتی در باره سخنان مسیح در متی ۷: ۷   چشم می پوشم و از شخص مقابل می پرسم : « دوست عزیز ، بیا ببینیم که ریشه مشکل در کجاست .» جدأ عجیب است که چگونه این سئوال اغلب در را برای اعتراف صادقانه شخص به سردرگمی و سرخوردگی اش می گشاید . جوابهایی که می شنوم از این قرارند :

     ـــ من برای شوهرم دعا می کردم که دست از میگساری بردارد ، ولی دیشب باز هم مست به خانه برگشت .

     ـــ من برای یافتن شغل دعا کرده ام ، ولی هیچ کس حاضر نیست به یک مدیر رده دوم پنجاه ساله کار بدهد .

     ـــ من برای رفع شدن افسردگی همسرم دعا کرده ام ، ولی همسرم خوب نشده است که هیچ ، تازه تهدید می کند که دست به خود کشی می زند .

     این آه و ناله ها همچنان هفته ها ، ماهها و سالها ادامه می یابند . باید بگویم که حساب کسانی که تا به حال در باره راز ـــ یا دقیق تر عرض کنم درد و عذاب ـــدعای اجابت نشده با من مشورت کرده اند ، از دستم در رفته است . اشخاصی که بیش از همه از این بابت دل خورند ، همان کسانی هستند که واقعا معتقدند دعا کوهها را جابه جا می کند .

     در جلسات خصوصی مشاوره با افرادی که به علت عدم اجابت دعای خود ناراحت و مشوش هستند ، من از فهرست نکاتی استفاده می کنم که از یکی از دوستان شبانم دریافت کرده ام . فهرست فوق به شرح زیر است :

     ـــ اگر خواسته شما نادرست باشد ، خدا می گوید : « خیر.»

     ـــ اگر زمان برای اجابت خواسته تان نامناسب باشد ، خدا می گوید: « حالا زود است . »

     ـــ اگر شخصأ در اشتباه باشید ، خدا می گوید : « رشد کن . »

     ـــ اما اگر خواسته تان صحیح ، زمان مناسب و وضعتان بی عیب باشد ، خدا می گوید : « بیاب! »

     به دو شکل اول ـــ درخواستهای نادرست و زمان نامناسب ـــ در این فصل خواهیم پرداخت و بررسی مشکل سوم را به فصل نهم موکول خواهیم ساخت تا مفصل تر به آن بپردازیم .

در خواستهای نامناسب

     اول ، اگر درخواست ما اشتباه باشد خدا می گوید : « خیر.»

برخی از در خواستهایی که در دعا مطرح می کنیم ، هر اندازه هم که با نیت خوبی مطرح شده باشند نامناسب هستند . شاگردان عیسی نیز از طرح در خواستهای نامناسب مصون نبودند . این امر حتی در مورد پطرس ، یعقوب و یوحنا هم صادق بود .

     این سه شاگرد معروف یک بار به همراه عیسی از کوه بلندی بالا رفتند . ناگهان جلال خدا : عیسی را کاملأ در بر گرفت و موسی و ایلیای نبی در کنار وی ظاهر شدند . پطرس ، یعقوب و یوحنا که جلال الهی را در چند قدمی خود می دیدند از ترس عقب عقب رفتند . آنگاه فکری به سر پطرس زد ، به اعتقاد برخی ، اگر آیات را به صورت آزاد ترجمه کنیم ، در خواست پطرس چنین بود : « عیسی اجازه بده تا سایه بانهایی برای تو ، موسی و ایلیا بسازیم . ما خوشحال خواهیم بود که با تو بر فراز کوه بمانیم و از دیدن جلال تو لذت ببریم . »

     عیسی بی درنگ به این درخواست نه گفت و ابری غلیظ او و موسی و ایلیا را در بر گرفت و ادامه گفتگوی عیسی با پطرس را ناممکن ساخت . عیسی و شاگردان هنوز آن پائین کارهایی بین مردم داشتند که بایستی انجام می دادند . در نتیجه ، نمی توانستند بر فراز کوه بمانند . درخواست پطرس نامناسب بود و عیسی آن را برآورده نساخت . ( داستان کامل این واقعه را می توانید در متی ۱۷: ۱-۸  ، مرقس ۹: ۲-۸   و لوقا ۹: ۲۸-۳۶ بخوانید .)

    یک بار هم یعقوب و یوحنا به همراه مادرشان به نزد عیسی آمدند و از او پرسیدند که آیا می توانند بهترین دو صندلی را در ملکوت وی رزرو کنند . البته ، قصد آنها فقط نشستن در جایی که دید خوبی داشته باشد نبود ، بلکه می خواستند مأمور ارشد اجرای دستورات عیسی باشند . عیسی به ایشان گفت : « خیر . شما نمی دانید که چه می خواهید . پیش از آنکه جلال من آشکار شود رنج و سختی بسیاری در ملکوت من وجود خواهد داشت . به علاوه ، محل بزرگان قبلأ رزرو شده است . » به عبارت دیگر ، » (  این داستان را می توانید در متی ۲۰:د۲۰-۲۳   و مرقس ۱۰: ۳۵-۴۰  بخوانید . )

     بعقوب و یوحنا انگار استاد طرح در خواستهای نادرست بودند . چندی پس از واقعه تبدیل سیمای مسیح بر کوه ، دهکده ای در سامره به عیسی و شاگردان اجازه عبور نداد . این امر چنان یعقوب و یوحنا را کفری کرد که از عیسی تقاضا کردند تا از آسمان آتش نازل کند و دهکده را بسوزاند . این بار نیز عیسی  به در خواست آنها جواب رد داد  و حتی آنها را به خاطر طرح این درخواست سرزنش کرد ( این داستان را می توان در لوقا ۹: ۵۱-۵۶  خواند. )

خدا با محبت تر از آن است که به درخواست غلط جواب مثبت بدهد.

     همنطور که شاگردان گهگاه تقاضاهای نادرست ـــ تقاضاهای خودخواهانه ، منفعت طلبانه ، کوته بینانه و ناپخته بودند ـــ مطرح می ساختند ، من و شما نیز گهگاه چنین تقاضاهایی را مطرح می سازیم . خوشبختانه ، خدای ما آن قدر ما را دوست دارد که به درخواستهای نامناسب ما پاسخ مثبت نمی دهد . او به دعاهایی که حاوی چنین درخواستهایی هستند جواب می دهد ، ولی جواب منفی . من خدایی را که کاری غیر از این بکند نمی خواهم .

     وقتی به عقب نگاه می کنم ، خدا را به خاطر جواب منفی اش به برخی از درخواستهایم که سابقأ مناسب می دانستم ، شکر می گویم . به خاطر دارم که زمانی در کلیسای ما پست بسیار حساسی خالی مانده بود و سالها دعا می کردیم که خدا شخص مناسبی را برای احراز آن نشان دهد . روزی همزمان فکر همه ما به سوی فردی جلب شد که انگار برای همین پست آفریده شده بود . در دعا از خدا پرسیدیم که آیا این شخص همان است که دنبالش هستیم  ؟ سپس ، توافق کردیم که برویم و با ایمان ، موضوع را با وی در میان بگذاریم .

     مشایخ به من مأموریت دادند تا به ملاقات این شخص بروم و او را به همکاری دعوت کنم . او را برای نهار به رستوران دعوت کردم و نهار لذیذی با یکدیگر صرف کردیم . در تمام مدت این ملاقات چنین دعا می کردم : « خداوندا ، آیا باید موضوع را همین الان به او بگویم ؟ آیا وقت برای اینکار مناسب است ؟ تو نیاز مبرم ما را به شخصی که بتواند در این پست به کلیسا خدمت کند می دانی!»

     همین که آماده شدم تا نطق خود را برای دعوت وی به همکاری ایراد کنم ، در دل مطمئن شدم که خدا می گوید : « خیر ، دست نگه دارد . » نمی دانستم ک چرا خدا چنین چیزی از من می خواهد ، ولی خدا را شکر که تصمیم گرفتم از خیر دعوت او به همکاری بگذرم . صرف نهار کمابیش تمام شده بود که وی از من پرسید : « خوب ، با بنده دیگر چه امری داشتید ؟ » سپس، باز گشتم و به رهبران گفتم که نتوانستم وی را به همکاری دعوت کنم .

     شش ماه بعد ، متوجه شدیم که در زندگی این رهبر گناهی وجود داشت . این گناه کل خدمت او را متلاشی کرد و کاری با او کرد که هنوز هم صلاحیت خدمت در کلیسا را ندارد . این اتفاق ممکن بود در کلیسای ما بیافتد و خدا در میان ما حرمت خود را از دست بدهد . وقتی داستان غم انگیز سقوط این شخص را شنیدم به آرامی چنین دعا کردم : « متشکرم عیسی که آن قدر به هیات مدیره ، رهبران و کارکنان کلیسای ما لطف و توجه داری که به درخواست ما پاسخ منفی دادی .»

اهمیت انگیزه های ما

     البته ، بعید است که به قصد طرح درخواستی نادرست به حضور خدا برویم . درخواستهای اشتباهی که ممکن است بی اطلاع از نادرست بودنشان مطرح کنیم کدامند ؟

     رایج ترین در خواست اشتباه ما در دعا این است : « خداوندا لطفا قلب فلانی را عوض کن . » زنان در مورد شوهران خود و شوهران در باره زنان خود ،والدین در مورد فرزندان خود و کارمندان در باره کارفرمایان خود این درخواست را مطرح می کنند . در واقع ، هر گاه دو یا چند مسیحی بخواهند رابطه نزدیک تری با یکدیگر داشته باشند ، احتمالآ یکی از آنها چنین درخواستی را مطرح خواهد کرد .

     اغلب کاملآ بجا و صحیح است که برای تغییر زندگی شخص خاصی دعا کنیم . به هر حال ، وقتی برای توبه مردم و نرم شدن قلب آنها با تغییر عادات بدشان و یا پاره شدن زنجیرهای اسارتشان دعا می کنیم ، در واقع از خدا می خواهیم که آنها را عوض کند . ولی اغلب انگیزه ای که در پس این در خواست وجود دارد ، این نیست که واقعأ به حال فرد مزبور دل می سوزانیم .

     دعای واقعی ما در اصل چنین است : « خداوندا من نمی خواهم با ضعفهایم روبرو شوم . نمی خواهم برای بهبود رابطه خود با طرف مقابل تلاش کنم . اصلأ دلم نمی خواهد که عوض شوم .

     به جای آن ، می خواهم که طرف طوری تغییر کند که همه نیازهایم را بنواند برطرف سازد . در نتیجه ، از تو درخواست می کنم که او را تغییر بدهی .» اگر چنین دعایی بکنیم جواب خدا خیر خواهد بود .

ادامه دارد...

                                              نویسنده : بیل هایبلز



+ نوشته شده در جمعه یکم خرداد 1388 ساعت 1:32 توسط بلا





CopyRight © 2007 4masih All Rights Reserved