« خداوند به من چنين گفته است كه من خواهم آرميد و از مكان خود نظر خواهم نمود »  )

 

( اشعيا 18 : 4 

      بابلي ها بر حبشه قدم گذاشته بودند ، ساكنان آنجا قد بلند و قوي هيكل بودند و در حالي كه نيروهاي بابل پيشروي مي كردند خدا براي متوقف كردن آنها اقدامي ننمود ، پس به نظر مي آمد كه آنها به خواسته هاي خود خواهند رسيد . اما سپاه متكبر بابلي پيش از رسيدن به هدف خود ، مانند خرد كردن شاخه هاي درخت به آساني شكست مي خوردند .

 

     آيا اين يكي از روش هاي عالي خدا نيست ؟  آرميدن و نظر كردن !  آرامي او هميشه نشانه رضايت او نيست و نه سكوت او نشانه خشنودي . او منتظر وقت مقرر خويش است . وقتي به نظر مي رسد كه شرير به اوج موفقيت خود دست يافته است ، او درست به موقع ضربه را بر او وارد مي كند . وقتي شرير را    مي بينيم و موفقيت ظاهري او را مشاهده مي كنيم ، وقتي تحت فشار دشمنان خود هستيم ، بيائيد بياد آوريم آن كلام كتاب مقدس را كه خدا از مكان خويش نگاه مي كند و مي بيند . 

 

     مورد ديگري را بياد آوريم . وقتي شاگردان در ميان دريا مخالف باد پارو مي زدند ، عيسي آن شب طوفاني را نظاره مي كرد. در شب مرگ ايلعازر گرچه در ميان خواهران او نبود اما آنها را تا دفن برادرشان زير نظر داشت. عيسي آنها را نگاه مي كرد خود را در كنار آنها حس مي نمود ، اما منتظر زمان مناسب بود تا جلال خويش را آشكار نمايد . فكر مي كني او نمي داند و يا بي تفاوت است ؟ نه . هرگز. انگشت او بر روي نبض توست و از همه حركات دلت آگاه است . او درست در موقع مناسب به كمك تو خواهد آمد .

 

به عدالت ، حكمت و محبت او كاملأ اطمينان داشته باشيم.

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود