| تبليغات | X |
« زيرا كه ما به واسطه روح از ايمان مترقب اميد عدالت هستيم »
( غلاطيان 5 : 5 )
گاهي اوقات همه چيز برايم خيلي تاريك به نظر مي رسد ، آن قدر تاريك كه مجبور مي شوم براي پرتو اميدي انتظار بكشم ، گرچه حتي منتظر ماندن با اميد نيز به حد كافي مشكل است . ( امثال 13 : 12 ) در انتظار اميد ماندن ام هيچ نشانه اميدي نديدن ، ياس را كنار زدن و خيره شدن به افق تاريك در آسمان ، دائم نگاه كردن، به اميد اين كه بالاخره ستاره ايي در آنجا ديده شود ، داشتن خلاء در دل و رد كردن هر چيز كم ارزشي كه مي خواهد آن خلاء را پر نمايد ، اين بزرگترين نوع صبر و تحمل در دنيا است. اين چنين بود صبر ايوب در مصيبت هاي سخت خويش و براي ابراهيم زماني كه به بالاي كوه موريا رسيد ، براي موسي در بيابان مديان و براي پسر خدا در باغ جتسيماني .
تحمل كردن به اين معني كه ناديده را ديدن ، دشوارترين شكل صبر است كه مي داند چگونه استقامت كند . اين يعني منتظر ماندن براي اميد . خداوند عيسي ، تو تحمل كردن را زيبايي بخشيدي ، تو صبر را الهي گردانيدي ، تو به ما ياد دادي كه اراده خدا را فقط به خاطر اينكه اراده اوست ، بپذيريم . تو نشان دادي كه در جامي كه به ما تقديم شده است گرچه چيزي به غير از مشقت و رنج نمي بينيم مجبور هستيم آن را رد نكنيم و بنوشيم ، با يقين به اين كه پدر آسماني ما خيلي بيشتر از آن چه كه ما ديده ايم مي بيند.
خداوندا ، قوت الهي خود را كه در جتسيماني نمايان شد به من عطا كن ، قوتي براي انتظار كشيدن براي ستاره اميد، آن هنگام كه افق زندگيم تيره و تار است .
به من قوتي را عطا كن تا وقتي شادي زندگيم ناگهان از من برداشته مي شود بتوانم بايستم و بگويم ، « چشمان پدر آسمانيم هنوز هم آن روي ديگر درخشان را مي بيند ». من تنها زماني به مرتبه عالي اقتدار بايد رسيده باشم كه بتوانم در وضعيت نااميد كننده با اميد انتظار بكشم .
ژئو متيسن
