« كه او در نااميدي به اميد ايمان آورد »  ( روميان 4 : 18 )

    ايمان ابراهيم نسبت به قدرت خدا درست مطابق با وفاداري او بود. با در نظر شرايط ظاهري ، او بزرگترين دليل را داشت كه وعده خدا برايش انجام نشود. اما او به كلام خدا ايمان آورد و منتظر بود كه نسلش سرانجام مانند ستارگان آسمان بي شمار شوند.

     دوست  عزيزم ، تو مانند ابراهيم فقط يك وعده نداري ، بلكه هزاران وعده  و شاهدان امين ، پس براي تو شايسته است كه با اطمينان كامل به وعده خداوندت تكيه نمايي .

     اگر او تاخير نمود و به نظر آمد كه شرير قوي تر مي گردد ، تو دلسرد و ضعيف نشو بكله بالعكس باز هم بيشتر قوي شده و شادمان باش ، زيرا بزرگترين وعده هاي خدا معمولا به طرز عجيبي انجام مي شوند ، آنگاه كه او به پا مي خيزد تا تو را رهايي بخشد و در لحظه اي كه انتظارش را نداري وعده اش را به انجام رساند.

      او معمولا موقعي به ياري ما مي رسد كه هيچ گونه پرتو اميدي باقي نمانده است ، تا بازوي قدرتمندش آشكارا در انجام وعده او ديده شود، تا ما تلاش نكنيم موافق ميل خود برداشت هايي ديگر نمائيم ، بلكه فقط به او اعتماد داشته باشيم، در همه وقت و براي همه چيز .

                                                                                                            بوكاتسكي