« و همچنين روح نيز ضعف ما را مدد مي كند ، زيرا كه آن چه دعا كنيم به طوري كه مي بايد نمي دانيم ، لكن خود روح براي ما شفاعت مي كند به ناله هايي كه نمي شود بيان كرد *  و او كه تفحص كننده دل هاست فكر روح را مي داند زيرا كه او براي مقدسين برحسب اراده خدا شفاعت مي كند.»  

 ( روميان 8 : 26 – 27 )

     اين سرّ عميق دعا است . نحوه عمل مقدس خدا كه با واژه ها نمي توان بيان كرد و با الهيات    نمي شود شرح داد . اما حتي يك ايماندار ساده هم بدون توضيح آن را درك مي كند. غم هايي دروني هست كه مايليم با علاقه به آنها توجه كنيم حتي زماني كه هرگز قادر به درك آنها نيستيم . گاهي فقط ناله مي كنيم ، نمي توانيم استغاثه ها و احساسات خود را با كلمات بيان نمائيم و نمي دانيم كه روح خدا است كه در درون ما براي موضوعي و يا چيزي كه نياز به لمس او دارد ، دعا مي كند .

     بنابر اين آنچه مي توانيم انجام مي دهيم ، در حضور او قلب خود را مي گشائيم و تمامي غم هايي را كه وجود ما را مي فشارند براي او بازگو مي كنيم .

     روح القدس هر چيز ناقص و اشتباه و آنچه از روي ناداني گفته مي شود را از دعاهاي ما مي زدايد و با شفاعت كاهن اعظم ما به حضور تخت فيض خدا مي برد ، و مطمئن هستيم كه بدين وسيله دعاهاي ما پذيرفته شده ، شنيده مي شوند و به نام او پاسخ داده خواهند شد.

                                                                                                            سيپسون

براي داشتن مشاركت با خدا لازم نيست كه دائم با او صحبت كنيم يا از او بشنويم . در روابط صميمانه گاهي مشاركت هاي بدون كلام وجود دارند كه بسيار شيرين تر و عميق تر مي باشند.

      يك مادر و كودك ميتوانند ساعت ها به بازي خود بپردازند بدون اين كه زياد با هم حرف بزنند. كودك مي داند كه مادرش كنارش است و مادر مي داند كه كودكش در كنا او امنيت دارد . به همين ترتيب ايمانداران و خداوند هم در حالي كه هر يك به وظايف خود مشغول هستند مي توانند در سكوت در مشاركتي توام با محبت از حضور يكديگر لذت ببرند

--
پس همين فكر در شما باشد كه در مسيح عيسي نيز بود